Postrach nocy
Kraj
Produkcja
Budżet
$9 000 000
Opłaty
$24 922 237
Reżyser
Aktorzy
Chris Sarandon, William Ragsdale, Amanda Bearse, Roddy McDowall, Stephen Geoffreys, Jonathan Stark, Dorothy Fielding, Art Evans, Stewart Stern, Nick Savage
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Herb Jaffe
Operator
Jan Kiesser
Kompozytor
Artysta
John DeCuir Jr.
Casting
Jackie Burch
Instalacja
Kent Beyda
Cały zespół (71)
Cały zespół (71)
Krótki opis
Charley Brewster, uczeń szkoły średniej, przypadkowo odkrywa prawdziwą i dziwną naturę Jerry'ego Dandrige'a, jego śmiałego i tajemniczego nowego sąsiada, ale nikt nie wydaje się mu wierzyć.
Co pozostało za kulisami
- Do nakręcenia sceny przemiany postaci granej przez Stephena Jeffreysa wykonano pełnowymiarową lalkę wilka. W filmie kręcono jednak samego aktora w charakteryzacji wilkołaka i z atrapą głowy.
- "Wampiryczne" soczewki kontaktowe aktorów Stevena Jeffriesa i Chrisa Sarandona wykonał Steve Johnson. Wewnątrz zostały do nich przymocowane drobne brokaty, aby stworzyć wokół źrenic żółtawe świecenie.
- Na kręcenie sceny, w której Jerry przechodzi po sypialni pani Brewster, nie odbijając się w lustrze, zużyto bardzo dużo czasu i środków budżetowych.
- Ręcznie robione soczewki kontaktowe wykonano z twardego plastiku, a ich noszenie sprawiało aktorom ból. Stephen Jefferies przez pewien czas w ogóle nic nie widział. Amanda Beers odczuwała tak silny dyskomfort, że poprosiła o dodatkowe obrobienie soczewek, aby można było je zakładać bezboleśnie.
- W scenie, w której bohater Chrisa Sarandona chwyta bramkarza za gardło i podnosi go w górę, ten w rzeczywistości znajdował się na ogromnym pudełku z kółkami, które znajdowało się tuż poza zasięgiem wzroku kamery. Następnie bramkarz zaczął powoli się unosić, co stwarzało wrażenie, jakby był podnoszony w powietrze, a potem wleczony po podłodze.
- Machając kością w stronę Jerry'ego (Chris Sarandon) w postaci nietoperza, Roddy McDowall, który grał Petera, przypadkowo przebił lalce głowę. Ekipa filmowa rzuciła się do naprawy nietoperza, aby kontynuować zdjęcia, ale uszkodzenia były tak poważne, że naprawa zajęła dwa dni. Zdjęcia nietoperza na zbliżeniu musiały zostać przełożone.
- Podczas kręcenia ostatniej sceny 24 grudnia 1984 roku (tj. trzy tygodnie po rozpoczęciu zdjęć) William Ragsdale złamał nogę, zbiegając po schodach. Zdjęcia scen akcji z jego bohaterem musiały zostać przełożone, aby dać czas na leczenie i rekonwalescencję, a tymczasem kręcono sceny z udziałem innych postaci.
- Reżyser Tom Holland zapytał mistrza efektów specjalnych Randalla Williama Cooka, czy ten jest w stanie zrobić jednemu z wampirów zębatą paszczę. Twórcy filmu nie mieli już czasu ani pieniędzy na stworzenie protezy, ale Cook powiedział, że coś zmajstruje w weekend, pod warunkiem, że paszcza pojawi się na ekranie tylko na chwilę. Skończyło się na tym, że protezę nie tylko wielokrotnie pokazano na ekranie, ale także umieszczono na słynnym plakacie do filmu.
- Przed ostatnią metamorfozą Złego Eda aktor Steven Jeffreys spędził w fotelu wizażysty 18 godzin.
- Magister sztuki teatralnej, kształcony na Katolickim Uniwersytecie Ameryki, Chris Sarandon pomagał charakteryzatorom „przemieniać” go w wampira. Podczas nakładania makijażu na twarz, sam aktor przymocowywał do palców specjalne, wydłużające nakładki.
- Dla komediowego filmu akcji Ivana Reitmana z 1984 roku „Łowcy duchów” wykonano potworną lalkę (ducha bibliotekarza), którą zaproponowano do wykorzystania w tym filmie, ale oferta została odrzucona. Zdecydowano, że lalka jest zbyt straszna dla filmu kategorii „PG” (film wymaga uwagi rodziców; ten rating nigdy nie jest przyznawany filmom horrorom i thrillerom). Następnie komuś przyszło do głowy, że przypomina ona już stworzoną lalkę wampira, więc wykorzystano ją w finałowej scenie śmierci wampira w płomieniach.
- William Ragsdale specjalnie nie patrzył na aktorkę dublerkę w charakteryzacji do rozpoczęcia zdjęć sceny przestraszenia swojego bohatera na widok Amy, która zmieniła się w wampira (odgrywała ją Amanda Byrz).
- Do nakręcenia jednej ze scen Stephenowi Jeffreysowi wlano do ust pewien roztwór, aby zagęścić ślinę, a następnie zorientowano się, że jest to lepka substancja stosowana przez dentystów i że natychmiast zaczęła sklejać jamę ustną aktora.
- Soczewki kontaktowe wykonane ręcznie były z wytrzymałego plastiku, a ich noszenie powodowało ból u aktorów. Stephen Jeffries przez pewien czas w ogóle nic nie widział. Amanda Birz odczuwała tak nieprzyjemne wrażenia, że poprosiła o dodatkowe przetworzenie soczewek, aby można je było zakładać bezboleśnie.
- Odpychając kością Jerry’ego (Chris Sarandon) w postaci nietoperza, Roddy McDowall, który grał Petera, przypadkowo przebił lalce głowę. Ekipa filmowa rzuciła się do naprawy nietoperza, aby kontynuować zdjęcia, ale uszkodzenia okazały się tak poważne, że naprawa zajęła dwa dni. Zdjęcia zbliżeń na nietoperza trzeba było przełożyć.
- Do komediowego filmu akcji Ivana Reitmana z 1984 roku „Ghostbusters” wykonano potworną lalkę (ducha bibliotekarza). Zaproponowano jej wykorzystanie w tym filmie, ale propozycja została odrzucona. Uznano, że lalka jest zbyt straszna jak na film z kategorią „PG” (film wymagający uwagi rodziców; rating ten nigdy nie jest przyznawany horrorom i thrillerom). Później ktoś wpadł na pomysł, że przypomina ona już stworzoną lalkę wampira, więc wykorzystano ją w finałowej scenie śmierci wampira w płomieniach.
- Przed ostatnią przemianą Złego Eda aktor Stephen Jefferies spędził w fotelu charakteryzatora 18 godzin.
- Do kręcenia sceny przemiany postaci w wykonaniu Stevena Jeffriesa wykonano pełnowymiarową lalkę wilka. Kręcono jednak w filmie samego aktora w charakteryzacji wilkołaka z atrapą głowy.
- Podczas kręcenia jednej ze scen Stevenowi Jeffriesowi wlano do ust jakiś roztwór, aby zagęścić ślinę, a następnie zorientowano się, że jest to lepka substancja stosowana przez dentystów, która natychmiast zaczęła sklejać aktorowi jamę ustną.
- Podczas kręcenia ostatniej sceny 24 grudnia 1984 roku (czyli trzy tygodnie po rozpoczęciu okresu zdjęciowego) William Ragsdale doznał kontuzji nogi, uciekając po schodach. Zdjęcia scen akcji z jego udziałem trzeba było odłożyć, aby dać mu czas na leczenie i rekonwalescencję, a w międzyczasie kręcono sceny z udziałem innych postaci.
- Reżyser Tom Holland zapytał specjalistę od efektów specjalnych, Randalla Williama Cooka, czy byłby w stanie stworzyć jednemu z wampirów uzębioną paszczę. Twórcom filmu nie pozostało już ani czasu, ani pieniędzy na stworzenie protezy, jednak Cook stwierdził, że przygotuje coś w weekend, pod warunkiem, że paszcza pojawi się na ekranie tylko przez chwilę i nie dłużej. Ostatecznie proteza nie tylko wielokrotnie pojawiła się na ekranie, ale została również przedstawiona na słynnym plakacie do filmu.
- W scenie, w której bohater Chrisa Sarandona chwyta za gardło ochroniarza i podnosi go w górę, ten w rzeczywistości znajdował się na ogromnej skrzyni z kółkami, która znajdowała się tuż poza zasięgiem kamery. Następnie ochroniarz zaczął powoli się unosić, co tworzyło wrażenie, jakby go podnoszono w powietrze, po czym ciągnięto po podłodze.
- William Ragsdale celowo nie patrzył na ucharakteryzowaną dublerkę przed rozpoczęciem zdjęć do sceny, w której jego bohater wpada w przerażenie na widok zmienionej w wampira Amy (graną przez Amandę Beers).
- „Wampirze” soczewki kontaktowe dla aktorów Stephena Jeffreysa i Chrisa Sarandona wykonał Steve Johnson. Od wewnątrz przymocowano do nich małe błyszczące elementy, aby stworzyć żółtawą poświatę wokół źrenic.
- Chris Sarandon, magister w dziedzinie teatru z wykształcenia zdobytego na Katolickim Uniwersytecie Ameryki, pomagał charakteryzatorom „zmieniać” go w wampira. Podczas gdy oni nakładali makijaż na jego twarz, sam aktor mocował do palców specjalne przedłużki.
Podobne filmy
7.7/10
7.3/10
7.3/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
7.1/10
7.1/10
6.9/10
6.9/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
