Martwe zło 2
Martwe Zło 2, czyli im straszniej tym fajniej.
Kraj
Budżet
$3 500 000
Opłaty
$5 923 044
Reżyser
Aktorzy
Brus Kampbel, Sarah Berry, Dan Hicks, Kassie DePaiva, Ted Raimi, Denise Bixler, Richard Domeier, John Peakes, Lou Hancock, Snowy Winters
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Robert Tapert, Alex De Benedetti, Irvin Shapiro
Operator
Kompozytor
Joseph LoDuca
Artysta
Casting
Instalacja
Kaye Davis
Cały zespół (25)
Cały zespół (25)
Krótki opis
Jedyny ocalały z poprzedniej części Ash, toczy dalej walkę z demonem. Oglądamy go w tej samej leśnej chatce. Ash ma różne przewidzenia, potem walczy z własną ręką, którą opanował zły duch. Gdy wreszcie uda mu się jej pozbyć, odcinając ją mechaniczną piłą, w chatce znajdują się nowe, cztery ofiary nieświadome co ich czeka. Rozpoczynają się kolejne jatki...
Co pozostało za kulisami
- Sam Raimi uczynił krew zieloną, aby przejść cenzurę.
- W epizodzie w piwnicy zagrał młodszy brat reżysera – Ted Raimi. Wciela się on w Henrittę, opanowaną przez demony.
- Niektóre niespójności między finałem pierwszej części a początkiem sequela wynikają z faktu, że firma posiadająca prawa do pierwszej części nie zezwoliła reżyserowi na wykorzystanie kadrów z oryginału do stworzenia jego krótkiego wstępu w sequelu. W konsekwencji Raimi musiał ponownie nakręcić te fragmenty, mając do dyspozycji jedynie Asha i Lindę.
- Z filmu wycięto wiele scen ze względu na cenzurę, w szczególności scenę, w której „Zły” Ash zjada w lesie wiewiórkę.
- Pomysł „ożywionej” ręki został zaczerpnięty przez Sama Raimiego z krótkometrażówki Scotta Spiegela „Atak pomocnej dłoni” (1981), w której sam się zagrał.
- Wielkim fanem filmu Sama Raimiego „Złośliwe martwice” (1981) był Stephen King. Pewnego razu podczas obiadu przekonał Dino De Laurentiisa (który w tamtym czasie zajmował się projektem „Maximum Overdrive” z 1986 roku, filmem science fiction, który sam King reżyserował na podstawie własnego scenariusza) do sfinansowania przez jego firmę De Laurentiis Entertainment Group kręcenia „Złośliwych martwic 2”.
- W jednej z nakręconych scen, w której Ash trzyma piłę łańcuchową, reżyser i scenarzysta Sam Raimi postanowił, że Ash powinien iść w kadrze w przeciwnym kierunku i po prostu odwrócił negatyw filmu.
- W scenie walki z własną ręką Bruce Campbell (który grał Asha) improwizował od początku do końca. Jego gra tak spodobała się reżyserowi Samowi Raimiemu, że do filmu wstawiono pierwszy dubel tej sceny.
- Prototypem atrakcyjnej Bobby Joe (w filmie zagrała ją Cassie DePava) była Holly Hunter. Na początku lat 80. wraz z Samem Raimi, Joelem Coenem i Frances McDormand mieszkali w jednym domu. Pewnego razu Hunter szła na przesłuchanie, gdzie miała nadzieję dostać rolę prostytutki, więc wyglądała odpowiednio (z nietypowym makijażem i w krótkiej spódniczce). Raimi wypalił z tego powodu jakąś złośliwość, co ją rozzłościło. Później Raimi włożył wiele wysiłku w obsadzenie Hunter w rolę Bobby Joe, ale producenci zdecydowali, że do tej roli potrzebna jest osoba jeszcze bardziej „apetyczna”.
- Grając martwych, aktorzy nosili nieprzezroczyste soczewki kontaktowe i w ogóle nic nie widzieli. Swoje ruchy (dokąd dokładnie iść i jak się poruszać) wielokrotnie ćwiczyli na próbach.
- Dym wydobywający się z piły łańcuchowej był w rzeczywistości dymem tytoniowym. Sam Raimi przymocował do piły gumowy wąż, który nie wchodził w kadr, a dym z papierosa był przez niego wydmuchiwany.
- Aby uniknąć kategorii „X”, producenci nalegali na użycie różnych barwników przy tworzeniu sztucznej krwi, ale próba okazała się bezskuteczna i ostatecznie film wszedł do kin bez oficjalnej kategorii wiekowej.
- Dźwięki podczas przemieszczania się złowieszczych martwych przez las były połączeniem głosu reżysera i scenarzysty Sama Raimi oraz nagrań głosu Orsona Wellesa, więc z formalnego punktu widzenia „Złośliwe martwe 2” stały się ostatnim filmem, w tworzeniu którego w jakimś charakterze brał udział Welles (jako reżyser, aktor i scenarzysta).
- Henrietę, która stała się jedną z przerażających postaci nieumarłych, zagrał młodszy brat Sama Raimiego, Ted. Aby wcielić się w tę rolę, musiał założyć bardzo niewygodny kostium z lateksu, który pokrywał całe ciało. Zakładał również soczewki kontaktowe i sztuczne zęby, przez co z Teda widoczny był jedynie język, i to tylko wtedy, gdy otwierał usta. W Południowej Karolinie, gdzie odbywały się zdjęcia, panował nieznośny upał, więc praca w niewygodnym kostiumie (a do tego z uwzględnieniem wszystkich innych niuansów) była dla Teda Raimiego niezwykle trudna. W kostiumie natychmiast się przegrzewał i zaczynał obficie się pocić. Pod koniec dnia zdjęciowego kostium tak się rozgrzewał, że ekipa filmowa musiała go chłodzić wodą z plastikowych kubków. W samym filmie, w scenie, w której Henrietta atakuje Annie, w którą wciela się Sarah Berry, na jej uchu można zauważyć krople potu.
- Po obejrzeniu w pełni zmontowanego filmu Dino De Laurentiis zdał sobie sprawę, że z pewnością otrzyma on kategorię „X”. Sam Raimi z kolei stwierdził, że jeśli film zostanie ponownie zmontowany pod kategorię „R”, to będzie trzeba go skrócić do zaledwie jednej godziny czasu projekcji. Ostatecznie De Laurentiis postanowił wydać film pod nazwą Rosebud Releasing Corporation. Ten fortel pozwolił mu uniknąć zgłaszania się do MPAA (Amerykańskiej Komisji Kinematograficznej) i film został wydany bez jej oceny.
- Jedno z fajnych pomieszczeń szkoły, gdzie kręcono zdjęcia, zostało przekształcone w siłownię, a Bruce Campbell trenował tam pod okiem lokalnego kulturysty. Efekty tych treningów można zauważyć w scenie bliżej końca filmu, gdzie bohater Campbella jest pokazany w podartej koszuli.
- Scenę, w której Asha zalewa strumień krwi z ściany, kręcono w następujący sposób: Bruce Campbell położył się na podłodze, a na niego wylano sztuczną krew, a kamerę położono na boku, aby stworzyć wrażenie, że aktor stoi. Na Campbella wylano tyle sztucznej krwi, że wydawało mu się, że naprawdę tonie, a przez kolejne dwa tygodnie wydmuchiwał wyłącznie czerwone. Ponadto, ze względu na skład sztucznej krwi, na aktora zleciały wszystkie muchy w okolicy.
- Kolejnym dowodem na to, że ten film nie jest remakiem oryginału z 1981 roku, a kontynuacją, jest fakt, że scenariusz wymagał włączenia do filmu fragmentów z oryginalnego filmu oraz krótkiego streszczenia jego treści. Podczas kręcenia pierwszego filmu franczyzy Sam Raimi nie przewidywał powstania kontynuacji (w finale filmu Ash ginął, przynajmniej takie miało wrażenie), dlatego za niewielką sumę sprzedał prawa do dystrybucji filmu firmie New Line Cinema. Na szczęście, w umowie nie wspomniano o prawach autorskich do fabuły i postaci, ale kiedy doszło do kręcenia drugiego filmu, nie posiadał już praw do wykorzystania fragmentów z oryginalnego filmu. Dlatego początek filmu uzasadniał nadchodzące wydarzenia (drugiego filmu) bez odwoływania się do fabuły pierwszego.
- Sam Raimi zamierzał przenieść Asha do średniowiecza już na początku drugiej części, ale z powodu ograniczeń czasowych i budżetowych, pomysł ten został przesunięty do trzeciego filmu.
- Ponieważ leśna chata z pierwszej części spłonęła, do kręcenia sequela jej wnętrze zostało odtworzone na terenie szkoły w mieście Wadesboro, w stanie Karolina Północna. Co więcej, aby zapewnić operatorom wszystkie możliwe kąty, chatę „podniesiono” nad ziemię na 60 centymetrów.
- Wisząca rękawica należąca do Freddy’ego Kruegera jest widoczna w jednej ze scen w piwnicy. Jest to odpowiedź reżysera na wykorzystanie fragmentów z pierwszej części w filmie „Koszmar na ulicy Wiązów” (1984).
- Pomysł „ożywionej” ręki został zaczerpnięty przez Sama Raimiego z krótkometrażowego filmu Scotta Spiegela „Atak pomocnej dłoni” (1979), w którym sam zagrał.
- Sam Raimi planował „przerzucić” Asha do średniowiecza już na początku drugiej części, ale ze względu na ograniczenia czasowe i budżetowe zostało to odłożone do trzeciego filmu.
- Wielkim fanem filmu Sama Raimiego „Evil Dead” (1981) był Stephen King. Pewnego razu podczas obiadu przekonał Dino De Laurentiisa (który pracował wówczas nad projektem „Maximum Overdrive” z 1986 roku, filmem sci-fi, do którego King sam napisał scenariusz), aby jego firma De Laurentiis Entertainment Group sfinansowała zdjęcia do „Evil Dead 2”.
- W jednej z nakręconych scen, w której Ash trzyma piłę mechaniczną, reżyser i scenarzysta Sam Raimi uznał, że Ash powinien iść w kadrze w przeciwnym kierunku, więc po prostu odwrócił negatyw taśmy.
- W scenie walki z własną ręką Bruce Campbell (grający Asha) improwizował od początku do końca. Jego gra tak spodobała się reżyserowi Samowi Raimiemu, że do filmu wstawiono pierwsze ujęcie tej sceny.
- Pierwowzorem atrakcyjnej Bobby Jo (w filmie zagranej przez Cassie DePew) była Holly Hunter. Na początku lat 80. mieszkała ona w jednym domu z Samem Raimim, Joelem Coenem i Frances McDormand. Pewnego razu Hunter wybierała się na casting, gdzie miała nadzieję zdobyć rolę prostytutki, więc wyglądała odpowiednio (z nietypowym makijażem i w krótkiej spódniczce). Raimi rzucił w związku z tym jakiś żart, co ją zdenerwowało. Później Raimi włożył wiele wysiłku w to, aby pozyskać Hunter do roli Bobby Jo, ale producenci uznali, że do tej roli potrzeba kogoś jeszcze bardziej „apetycznego”.
- Dźwięki towarzyszące przemieszczaniu się martwych złych przez las były kombinacją głosu reżysera i scenarzysty Sama Raimiego oraz nagrań głosu Orsona Wellesa, tak że z formalnego punktu widzenia „Evil Dead II” stał się ostatnim filmem, w którego tworzeniu w jakiejkolwiek roli uczestniczył Welles (reżyser, aktor i scenarzysta).
- W rolę Henrietty, jednej z martwych złych, wcielił się młodszy brat Sama Raimiego, Ted. Do roli musiał założyć bardzo niewygodny kostium z lateksu, który pokrywał całe ciało. Zakładał również soczewki kontaktowe i sztuczne zęby, przez co widzom widoczny był tylko język Teda, i to tylko wtedy, gdy otwierał usta. W Karolinie Południowej, gdzie odbywały się zdjęcia, panował nieznośny upał, więc kręcenie w niewygodnym kostiumie (zwłaszcza z uwzględnieniem wszystkich pozostałych niuansów) było dla Teda Raimiego niezwykle trudne. W kostiumie błyskawicznie się przegrzewał i obficie pocił. Pod koniec dnia zdjęciowego kostium rozgrzewał się do tego stopnia, że ekipa filmowa musiała chłodzić go wodą z plastikowych kubeczków. W samym filmie, w scenie, w której Henrietta atakuje Annie graną przez Sarę Berry, na jej uchu można zauważyć kropelki potu.
- Po obejrzeniu w pełni zmontowanego filmu Dino De Laurentiis zdał sobie sprawę, że z całą pewnością otrzyma on kategorię wiekową „X”. Sam Raimi z kolei stwierdził, że jeśli film zostanie ponownie zmontowany pod kategorię „R”, będzie go trzeba skrócić do zaledwie jednej godziny czasu ekranowego. Ostatecznie De Laurentiis postanowił wydać film w imieniu pewnej firmy Rosebud Releasing Corporation. Ten fortel pozwolił mu uniknąć zwracania się do MPAA (Amerykańskiej Asocjacji Kinowej), dzięki czemu film ukazał się bez jej klasyfikacji.
- Jedno z pomieszczeń w szkole, w której kręcono zdjęcia, zostało przekształcone w siłownię, gdzie Bruce Campbell trenował pod okiem lokalnego kulturysty. Efekty tych treningów można zauważyć w scenie bliżej końca filmu, w której bohater Campbella pokazany jest w rozdartej koszuli.
- Wisząca rękawica należąca do Freddy’ego Kruegera jest widoczna w jednej ze scen w piwnicy. Jest to odpowiedź reżysera na wykorzystanie fragmentów z pierwszej części filmu w „Koszmarze z ulicy Wiązów” (1984).
- Pomysł „ożywionej” dłoni Sam Raimi zapożyczył z krótkometrażowego filmu Scotta Spielgera „Attack of the Helping Hand” (1979), w którym sam wystąpił.
- Scenę, w której Ash zostaje zalany strumieniem krwi wypływającej ze ściany, nakręcono w następujący sposób: Bruce Campbell położył się na podłodze, z góry wylano na niego sztuczną krew, a kamerę ustawiono na boku, aby stworzyć wrażenie, że aktor stoi. Na Campbella wylano tak dużo sztucznej krwi, że odniósł wrażenie, iż naprawdę tonie, a przez kolejne dwa tygodnie wydmuchiwał z nosa wyłącznie czerwoną substancję. Co więcej, ze względu na skład sztucznej krwi, na aktora zlatniały się wszystkie muchy z okolicy.
- Kolejnym dowodem na twierdzenie, że ten film nie jest remakiem oryginału z 1981 roku, lecz sequelem, jest fakt, że scenariusz wymagał włączenia do filmu kadrów z oryginalnej produkcji oraz krótkiego streszczenia jej treści. Kręcąc pierwszy film z franczyzy, Sam Raimi nie zakładał powstania późniejszych sequeli (w finale filmu Ash ginął, a przynajmniej widzowie odnieśli takie wrażenie), więc za niewielką sumę sprzedał prawa do dystrybucji filmu firmie New Line Cinema. Na szczęście w kontrakcie nie wspomniano o prawach autorskich do linii fabularnej i postaci, jednak gdy doszło do zdjęć do drugiego filmu, nie posiadał już praw do wykorzystania kadrów z oryginału. Dlatego początek filmu uzasadniał nadchodzące wydarzenia (drugiej części) bez odniesień do fabuły pierwszej.
Podobne filmy
8.1/10
8/10
7.9/10
7.8/10
7.6/10
7.6/10
7.5/10
7.4/10
7.4/10
7.3/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
