Operacja Y, czyli nowe przypadki Szurika

Name: Operacja Y, czyli nowe przypadki Szurika
Genre: Komedia, Romans, Kryminał
Released: 1965-08-16
Duration: 1 h 35 min
Rating: 8.7
Cast: Aleksandr Demyanenko, Aleksei Smirnov, Mikhail Pugovkin, Władimir Basow, Natalya Seleznyova

Операция «Ы» и другие приключения Шурика (1965)

Chronometraż: 1:35 (95 min)

8.7/10
1 285 440

—
brak ocen

7.5/10
522

8.4/10
16000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 28

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Operacja Y, czyli nowe przypadki Szurika — Операция Ы - трейлер

3:19

Plakat filmowy "Operacja Y, czyli nowe przypadki Szurika"

Zdjęcie 28

Data premiery

1965-08-16

Kraj

ZSRR

Produkcja

Mosfilm

Genre

Komedia, Romans, Kryminał

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

Leonid Gaidai

Aktorzy

Aleksandr Demyanenko, Aleksei Smirnov, Mikhail Pugovkin, Władimir Basow, Natalya Seleznyova, Jurij Nikulin, Georgij Wicin, Yevgeni Morgunov, Vladimir Rautbart, Wiktor Pawłow
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Leonid Gaidai, Moris Slobodskoy

Producent

Pyotr Feller

Operator

Konstantin Brovin

Kompozytor

Aleksandr Zatsepin

Artysta

Artur Berger

Casting

Instalacja

Valentina Yankovskaya
Cały zespół (27)

Krótki opis

Trzy zabawne historie, które łączy postać pewnego studenta. W pierwszym epizodzie Szurik (Aleksander Demianienko) zadziera z krzepkim chuliganem. Drugi wątek przedstawia ciekawy sposób, w jaki chłopak postanawia zdobyć wiedzę. Ostatnia z historii poświęcona jest walce dzielnego studenta z bandą trzech przestępców. Szurik próbuje udaremnić kradzież, jaką planują kryminaliści.

Co pozostało za kulisami

Film był liderem box office w 1965 roku (69,6 miliona widzów).
W 1965 roku na festiwalu krótkometrażowym w Krakowie noweli „Urażenie” przyznano nagrodę „Srebrny Smok Wawelski”.
Film kręcono w Leningradzie, w pawilonach Mosfilmu, w rejonie Swibłowo i w rejonie MGU (Moskwa), a także w Odessie. Ponadto, w kadrach nowel można dość szczegółowo dostrzec architekturę Moskwy lat 60-tych.
Pod względem frekwencji zajmuje 7. miejsce wśród krajowych filmów w całej historii radzieckiej dystrybucji kinowej.
Do roli brygadisty próbował dostać się Władimir Wysocki.
W scenie walki bohaterów Diemianienki i Nikulina, gdy ten ostatni kopniakiem popycha wózek kolejowy, wózek cofa się, uderzając w oponę samochodową. Jednak w następnym kadrze widzimy, że za wózkiem zbliżającym się do Szurika nie ma żadnej opony.
W noweli „Operacja „Y”” w scenie na targu widać, że gdy Balbes (Jurij Nikulin) wysypuje pieniądze ze skarbonki za kołnierz kurtki, pieniądze te później wysypują się spod kurtki i spadają na dół.
W momencie, gdy Jurij Nikulin tłucze butelki na bazie, wkłada sobie do kurtki butelkę, wziętą ze skrzynki, do prawej kieszeni. Jednak w scenie walki Szurika z Balbesem na szpadach, Szurik robi wyпад i przebija butelkę, która pojawia się w lewej kieszeni.
Podczas zdjęć w Odessie część aktorów – Aleksiej Smirnow, Georgij Vicin i Jewgienij Morgunow równolegle kręciła się u Władimira Archangielskiego w noweli „Szkielet Apollina” (z filmu-almanachu „Tak się zdarza” (1965)). Ekipy filmowe obu filmów mieszkały w tym samym hotelu.
Po sukcesie swojego poprzedniego filmu „Biznesmeni” reżyser Leonid Gajdaj postanowił nakręcić film na podstawie oryginalnego scenariusza, poruszającego współczesny temat. Spośród wielu propozycji wybrał scenariusz komedii filmowej zatytułowanej „Niepoważne historie”, napisany przez dwóch autorów: Jakowa Kostjukowskiego i Morisa Słobodskiego. Początkowa wersja składała się z dwóch nowel, których głównym bohaterem był student Władik Arkiow – inteligent w okularach, który wpadał w różne komiczne sytuacje i z honorami z nich wychodził. W pierwszej noweli resocjalizował ponurego i niewykształconego typa, a w drugiej został korepetytorem i przygotowywał do wstąpienia na instytut roztrzepanego Iljuszę.
Od 1 czerwca 1964 roku rozpoczęły się przesłuchania aktorów do głównych i epizodycznych ról. Najtrudniejsze okazały się poszukiwania odtwórcy roli Władika, którego cenzorzy poprosili o zmianę imienia, dostrzegając analogię do nazwiska Lenina. Ostatecznie postać stała się Szurikiem. Gajdaj obejrzał ponad sto kandydatów, wśród których byli: Oleg Widow, Wsiewołod Abdułow, Witalij Sołomin, Jewgienij Pietrosjan, Siergiej Nikońenko, Jewgienij Żarikow, Gennadij Korolkow, Iwan Bortnik, Walerij Nosik, Aleksandr Zbrujew. Prowadzono również rozmowy z Andriejem Mironowem. Ostatecznie rada artystyczna studia zatrzymała się na kandydaturze Walerija Nosika, choć sam Gajdaj miał wątpliwości. Przypadkowo zobaczywszy zdjęcie młodego aktora Aleksandra Diemianienki, Gajdaj udał się 11 lipca do Leningradu na osobiste rozmowy. Obaj byli zadowoleni ze spotkania. Później aktor wspominał: „Kiedy tylko przeczytałem scenariusz „Operacji „Y“”, zrozumiałem, że film jest skazany na sukces. Nic podobnego w naszym kinie wtedy nie było.” Walerij Nosik ostatecznie wystąpił w filmie – zagrał epizodyczną rolę studenta na egzaminie.
W roli niespokojnej dziewczynki Leny z noweli „Operacja „Y”” wystąpiła córka poety Petra Gradowa i siostra aktora Andrieja Gradowa, Tatiana. Do roli lenia Fiedi Gajdaj początkowo zaprosił Michaiła Pugowkina, ale po dwutygodniowym namyśle ten wolał rolę brygadisty na budowie, powołując się na niedopasujący wzrost i budowę ciała.
Po filmach „Pies Barbos i niezwykły cross” i „Samogonщики” Gajdaj zakończył współpracę twórczą z kompozytorem Nikitą Bogosłowskim. Z filmem „Operacja „Y” i inne przygody Szurika” rozpoczęła się wspólna praca z Aleksandrem Zaciepinem, wtedy jeszcze mało znanym kompozytorem. Później żaden znany film Leonida Gajdaja nie obył się bez muzyki i piosenek tego kompozytora.
Leonid Gajdaj został powołany do armii w 1942 roku i początkowo służył w Mongolii, gdzie objeżdżał konie dla frontu. Pewnego razu do jednostki przyjechał komisarz wojskowy, aby zebrać uzupełnienie do armii czynnej. Na pytanie oficera: „Kto do artylerii?” – Gajdaj odpowiedział: „Ja!”. Podobnie odpowiadał na inne pytania: „Kto do kawalerii?”, „Do floty?”, „Na wywiad?”, co wzbudziło niezadowolenie przełożonego. „Poczekajcie chwilę, Gajdaj – powiedział komisarz wojskowy – Pozwólcie ogłosić całą listę”. Gajdaj zaadaptował ten przypadek do noweli „Towarzysz”.
Wiele żartobliwych scenek zostało wymyślonych podczas zdjęć przez samych aktorów. Tak, Jurij Nikulin wymyślił scenę, w której Szurik „rani” jego bohatera (Bałbesa) rapią, a z jego piersi płynie „krew” (w rzeczywistości czerwone wino). Scena ze szkieletem, zębiącym zębami, również była improwizacją Nikulina.
Honoraria za zdjęcia: Leonid Gajdaj — 2375 rubli, plus 1500 za współautorstwo scenariusza; Aleksander Demjanenko — 3376 rubli; Aleksiej Smirnow — 875 rubli; Michaił Pugowkin — 875 rubli; Natalia Selezniowa — 450 rubli; Georgij Wicin — 1620 rubli; Jurij Nikulin — 1620 rubli; Jewgienij Morgunow — 810 rubli.
W 1965 roku na festiwalu filmów krótkometrażowych w Krakowie noweli „Urojenia” przyznano nagrodę „Srebrny Smok Wawelski”.
O rolę kierownika budowy ubiegał się Władimir Wysocki.
Podczas zdjęć w Odessie część aktorów — Aleksiej Smirnow, Georgij Wicin i Jewgienij Morgunow — występowała równolegle u Władimira Archangielskiego w noweli „Szkielet Apollona” (z almanachu filmowego „Tak też bywa” (1965)). Ekipy obu filmów mieszkały w jednym hotelu.
Po sukcesie swojego poprzedniego filmu „Ludzie interesu” reżyser Leonid Gajdaj postanowił nakręcić film na podstawie oryginalnego scenariusza o tematyce współczesnej. Z wielu wariantów wybrał scenariusz komedii zatytułowany „Niespieszne historie”, napisany przez dwóch autorów: Jakowa Kostjukowskiego i Morrisa Słobodskiego. Pierwotna wersja składała się z dwóch nowel, których głównym bohaterem był student Wladik Arkow — inteligent w okularach, który wpadał w różne komiczne sytuacje i z honorem z nich wychodził. W pierwszej noweli resocjalizował ponurego i nieukształtowanego typa, a w drugiej zostawał korepetytorem i przygotowywał do egzaminów na studia leniucha Iljuszę.
Od 1 czerwca 1964 roku rozpoczęły się próby castingowe aktorów do ról głównych i epizodycznych. Najtrudniejsze okazały się poszukiwania odtwórcy roli Vladika, którego cenzorzy poprosili zastąpić innym imieniem, dostrzegając analogię do imienia Lenina. W rezultacie postać ta stała się Szurikiem. Gajdaj obejrzał ponad setkę kandydatów, wśród których byli: Oleg Widow, Wsiewołod Abdułow, Witalij Sołomin, Jewgienij Pietrosjan, Siergiej Nikonenko, Jewgienij Żarikow, Giennadij Korolkow, Iwan Bortnik, Walerij Nosik oraz Aleksander Zbrujew. Prowadzono również rozmowy z Andriejem Mironowem. Ostatecznie rada artystyczna studia zatrzymała się na kandydaturze Walerija Nosika, choć sam Gajdaj miał wątpliwości. Przypadkowo widząc zdjęcie młodego aktora Aleksandra Demjanenko, Gajdaj udał się 11 lipca do Leningradu na osobiste rozmowy. Oboje byli z siebie zadowoleni. Aktor wspominał później: „Kiedy przeczytałem scenariusz „Operacji Y”, zrozumiałem, że film jest skazany na sukces. W naszym kinie nie było wtedy niczego podobnego”. Walerij Nosik ostatecznie wystąpił w filmie – zagrał epizodyczną rolę studenta na egzaminie.
W roli niespokojnej dziewczynki Leny z noweli „Operacja Y” wystąpiła Tatiana, córka poety Pietra Gradowa i siostra aktora Andrieja Gradowa. Do roli darmozjada Fedi Gajdaj początkowo zaprosił Michaiła Pugowkina, jednak po dwóch tygodniach zastanawiania się ten wybrał rolę kierownika budowy, powołując się na nieodpowiedni wzrost i budowę ciała.
Po filmach „Pies Barbos i niezwykły bieg przełajowy” oraz „Samogoniszczy”, Gajdaj zakończył współpracę artystyczną z kompozytorem Nikitą Bogosłowskim. Od filmu „Operacja Y i inne przygody Szurika” rozpoczęła się wspólna praca z Aleksandrem Zaciepinem, wówczas jeszcze mało znanym kompozytorem. W późniejszym czasie żaden znany film Leonida Gajdaja nie obył się bez muzyki i piosenek tego kompozytora.
Leonid Gajdaj został powołany do armii w 1942 roku i początkowo służył w Mongolii, gdzie zajmował się rozjeżdżaniem koni dla frontu. Pewnego razu do jednostki przyjechał komisarz wojskowy w celu naboru uzupełnień do armii czynnej. Na pytanie oficera: „Kto do artylerii?”, Gajdaj odpowiedział: „Ja!”. Tak samo odpowiadał na inne pytania: „Kto do kawalerii?”, „Do floty?”, „Do wywiadu?”, czym wywołał niezadowolenie przełożonego. „Proszę poczekać, Gajdaj” – powiedział komisarz – „Pozwólcie mi ogłosić całą listę”. Gajdaj zaadaptował to zdarzenie w noweli „Partner».
Wiele żartobliwych scenek zostało wymyślonych podczas zdjęć przez samych aktorów. Tak na przykład Jurij Nikulin wymyślił scenę, w której Szurik „rani” jego bohatera (Bałbesa) rapierem, a z jego piersi płynie „krew” (w rzeczywistości czerwone wino). Scena ze szkieletem trzaskającym zębami była również improwizacją Nikulina.
W scenie walki bohaterów Demyanenko i Nikulina, gdy ten drugi odpycha ногоą wózek kolejowy, ten cofa się, uderzając w oponę samochodową. Jednak w następnym ujęciu widzimy, że za wózkiem zbliżającym się do Szurika nie ma żadnej opony.
W noweli „Operacja Y”, w scenie na targu widać, że gdy Balbes (Jurij Nikulin) wysypuje pieniądze z skarbonki za pazuchę kurtki, pieniądze te później wysypują się spod kurtki i spadają na ziemię.
W momencie, gdy Jurij Nikulin tłucze butelki w bazie, wkłada butelkę wyjętą ze skrzynki do prawej kieszeni kurtki. Jednak w scenie walki Szurika z Balbesem na szpady, Szurik wykonuje wypad i przebija butelkę, która pojawia się w lewej kieszeni.