Dziewczęta

Name: Dziewczęta
Genre: Komedia, Romans
Released: 1962-03-07
Duration: 1 h 36 min
Rating: 8.6
Cast: Nadezhda Rumyantseva, Nikolai Rybnikov, Lyusyena Ovchinnikova, Inna Makarova, Svetlana Druzhinina

Девчата (1962)

Chronometraż: 1:36 (96 min)

8.6/10
908 688

—
brak ocen

7.5/10
115

7.8/10
5100

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 1

Zdjęcie 18

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Dziewczęta — Девчата - Trailer

1:27

Zdjęcie 18

Data premiery

Kraj

Produkcja

Genre

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

Yuri Chulyukin

Aktorzy

Nadezhda Rumyantseva, Nikolai Rybnikov, Lyusyena Ovchinnikova, Inna Makarova, Svetlana Druzhinina, Nina Menshikova, Stanislav Khitrov, Nikolay Pogodin, Viktor Baykov, Anatoli Adoskin
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Boris Bedny

Producent

L. Stulova

Operator

Timofei Lebeshev

Kompozytor

Aleksandra Pakhmutova

Artysta

Irina Shreter

Casting

Instalacja

Maria Kuzmina
Cały zespół (20)

Krótki opis

Do zapomnianej w północnych lasach wioski przyjechała Tosia Kisilcyna. Z radością zgodziła się być kucharką i zamieszkała w internacie. Ilję spotkała w dzień przyjazdu: "pierwszy chłopak w wiosce" zachował się wobec niej nieelegancko i żeby zatrzeć nieprzyjemne spotkanie, postanowił "uszczęśliwić" ją zaproszeniem do tańca i otrzymał odmowę. Таk zaczęła się trudny i ciekawy romans dwojga dość interesujących ludzi.

Co pozostało za kulisami

Roli Tosi zażądała od Jurija Czuljukina jego ówczesna żona – Natalja Kustinskaja. Czuljukin odmawiał, gdyż Kustinskaja była zbyt piękna dla Tosi, ale aby jej nie urazić, nakręcił z nią próbę, wiedząc, że rada artystyczna zatwierdzi Rumjancewą.
Do roli Ilji początkowo zatwierdzono Wiaczesława Szalewicza, lecz Rybnikow specjalnie na potrzeby prób filmowych schudł 20 kilogramów i to on otrzymał rolę. Szalewiczowi przeproszono, ale on nie obraził się, a nawet pochwalił Rybnikowa, mówiąc, że uważa taką utratę wagi za szczyt heroizmu.
Zgodnie z zamysłem reżysera Ilja wygląda na ekranie znacznie starszy od Tosi. W rzeczywistości aktorzy Rybnikow i Rumjancewa są rówieśnikami.
Rybnikowowi i Rumjancewej szczególnie dobrze wychodziły sceny, w których ich bohaterowie się kłócą, ponieważ podczas zdjęć rzeczywiście byli ze sobą skonfliktowani — Rybnikow bardzo przeżywał fakt, że w filmie nie znalazła się rola dla jego żony, Alły Lariionowej.
Do roli kontrolera z rejonu reżyser zaprosił bez przesłuchań swojego wieloletniego przyjaciela i kolegę ze studiów, Władimira Gusewa, jednak ten odmówił.
Osadę drwali kręcono w pawilonach Mosfilm, plenery w przedsiębiorstwie leśnym w rejonie Oleninskim w obwodzie twerskim, a finał w Jałcie.
Inna Makarowa (Nadia) wypowiadała się o filmie niekorzystnie — bardzo nie spodobało jej się, że reżyser wyciął scenę rozstania Nadi z Ksan Ksanyczem: Nadia nie kochała go i postanowiła czekać na prawdziwe uczucie.
Do roli Nadi ubiegała się Walentyna Talyzina, ale nie pasowała do typażu. Reżyser chciał obsadzić Margaritę Krinicyną, którą znał jeszcze z VGIK-u, jednak jej kandydatura została odrzucona przez radę artystyczną.
Bohaterka grana przez Rumjancewą ma w filmie 18 lat, podczas gdy aktorka w momencie zdjęć miała już 30.
Scena z pociągiem była kręcona w obwodzie Riazańskim, w miejscowości Spas-Klepiki (na odcinku między Spas-Klepikami a Pilewo). Działająca wąskotorowa kolej żelazna znajdowała się w obwodzie Riazańskim w pobliżu Moskwy, gdzie prowadzono wycinkę lasu. To właśnie tam udała się ekipa filmowa. Zdjęcia trwały dwa dni. Na potrzeby filmu nic nie budowano (przybito jedynie jedną tabliczkę z nazwą stacji, której w filmie nie da się odczytać). W pociągu wystąpili statyści – miejscowi mieszkańcy. Zgodnie z planem zdjęcia miały trwać jeden dzień, jednak ze względu na złą pogodę zostały przeniesione na następny dzień.
Z okazji 50-lecia filmu w Muzeum Krajoznawczym miejskiej osady Jajwiwa zorganizowano wystawę – zebrano zachowane u lokalnych mieszkańców czarno-białe zdjęcia i umieszczono je na tablicy. W Jajwie z troską przechowuje się również historie związane z produkcją filmu.
Piły spalinowe wykorzystane podczas zdjęć do filmu zostały wyprodukowane w Zakładach imienia Dzierżyńskiego („ZiD”) w Permiu. W czasach radzieckich zakład ten był jednym z największych w dzielnicy Dzierżyńskiego w Permiu. Piły te nosiły znaną do dziś nazwę „Drużba”.
Plenerowe zdjęcia rozpoczęły się na Średnim Uralu, w osadzie Jajwa w obwodzie permskim. Specjalnie na potrzeby filmu nic nie budowano; stołówka była w rzeczywistości czynna. Aktorzy nocowali w biurze dawnego przedsiębiorstwa leśnego, które trzeba było całkowicie przystosować, przekształcając gabinety w sypialnie.
Mieszkańcy wioski Wiżaj (około 8 km na północ od osady Jajwa) aktywnie wzięli udział w zdjęciach scen masowych. W 1962 roku w domu kultury w Wiżaju odbył się pierwszy pokaz filmu, w którym uczestniczyli reżyser oraz główni aktorzy.
Kiedy w osadzie rozeszła się plotka, że będą tu kręcić film, z sąsiednich wsi zbiegły się dziewczęta, aby zobaczyć na żywo Nikołaja Rybnikowa. Wszystkie chciały dowiedzieć się, czy aktor ma żonę.
Podczas zdjęć panowały trzaskające mrozy, wszyscy musieli owijać się w ciepłe kożuchy, a Rybnikow niemal ucierpiał z powodu silnego zimna. Podczas kręcenia sceny, w której Tosia przynosi drwalom obiad na zręb, Nikołaj Rybnikow wziął aluminiową łyżkę i dotknął jej językiem. Łyżka przywarła do języka i nie było możliwości, aby ją oderwać. Trzeba było przerwać zdjęcia i ratować aktora.
Kiedy Wierze Krugłowiej po raz pierwszy przynoszą list, Tosia kładzie go na taborecie, lecz w następnym ujęciu listu na taborecie już nie ma.
Roli Tosi od Jurija Czuljukina zażądała jego ówczesna żona — Natalja Kustinskaja. Czuljukin odmawiał, ponieważ Kustinskaja była zbyt piękna na rolę Tosi, ale aby jej nie urazić, przeprowadził z nią próbę ekranową, wiedząc, że rada artystyczna zatwierdzi Rumjancewą.
Do roli Ilji początkowo zatwierdzono Wiaczesława Szalewicza, ale Rybnikow specjalnie na potrzeby prób ekranowych schudł 20 kilogramów i to on otrzymał rolę. Szalewiczowi przeproszono, lecz nie poczuł się on urażony, a wręcz pochwalił Rybnikowa, mówiąc, że uważa taką utratę wagi za szczyt heroizmu.
Zgodnie z zamysłem reżysera, na ekranie Ilja wygląda znacznie starszego od Tosi. W rzeczywistości aktorzy Rybnikow i Rumiancewa są rówieśnikami.
Rybnikowowi i Rumiancewej szczególnie dobrze wychodziły sceny, w których ich bohaterowie się kłócą, ponieważ podczas zdjęć rzeczywiście byli ze sobą w konflikcie — Rybnikow bardzo przeżywał fakt, że w filmie nie znalazła się rola dla jego żony, Alły Larionowej.
Do roli kontrolera z powiatu reżyser zaprosił bez prób filmowych swojego dawnego przyjaciela i kolegi z roku, Władimira Gusewa, jednak ten odmówił.
Inna Makarowa (Nadia) wypowiadała się o filmie niekorzystnie — bardzo nie spodobało jej się, że reżyser wyciął scenę rozstania Nadi z Ksan Ksanyczem: Nadia go nie kochała i pozostała w oczekiwaniu na prawdziwe uczucie.
Do roli Nadi ubiegała się Walentyna Tałyzina, ale nie pasowała do typu postaci. Reżyser chciał zaangażować Margaritę Krinicyną, którą znał jeszcze z VGIK-a, jednak jej kandydatura została odrzucona przez radę artystyczną.
Kiedy w osadzie rozeszła się plotka, że będą tu kręcić film, z sąsiednich wsi zbiegły się dziewczyny, aby zobaczyć na żywo Nikołaja Rybnikowa. Wszystkie chciały dowiedzieć się, czy ma żonę.