Podwójne ubezpieczenie
Kraj
Produkcja
Budżet
$927 262
Opłaty
$2 672
Reżyser
Aktorzy
Fred MacMurray, Barbara Stanwyck, Edward G. Robinson, Porter Hall, Jean Heather, Tom Powers, Byron Barr, Richard Gaines, Fortunio Bonanova, John Philliber
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Joseph Sistrom, Buddy G. DeSylva
Operator
Kompozytor
Artysta
David S. Hall
Casting
Harvey Clermont
Instalacja
Krótki opis
Walter Neff (Fred MacMurray) jest jednym z najlepszych agentów ubezpieczeniowych. Zjawia się w domu państwa Dietrichson by odnowić polisę samochodową. W ten sposób poznaje Phyllis (Barbara Stanwyck), nieszczęśliwą młodą mężatkę. Kobieta go oczarowuje. Niedługo potem wspólnie opracowują plan "zbrodni doskonałej" - mają ubezpieczyć życie męża kobiety, aby następnie dokonać zabójstwa. Jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem...
Co pozostało za kulisami
- W scenie, gdy Neff całuje Phyllis, można zauważyć na jego palcu pierścień zaręczynowy. Wynika to z faktu, że MacMurray był żonaty i od dawna przyzwyczaił się do nie zwracania uwagi na pierścień.
- Scenariusz Wilder pisał wraz ze słynnym autorem detektywów Raymondem Chandlerem. Mieli trudne relacje, często się kłócili, i raz Chandler trzepnął drzwiami i wyszedł, oświadczając, że wróci dopiero wtedy, gdy jego żądania zostaną spełnione. Żądania spełniono i on wrócił.
- W jednej z kadrów uwieczniono scenarzystę Raymonda Chandlera, który przypadkowo znalazł się w obiektywie kamery.
- Billy Wilder zmusił Barbarę Stanwyck do noszenia białej peruki przez cały film. Później uznał, że peruka wygląda źle i nienaturalnie, ale na poprawki było już za późno. W wywiadach Wilder twierdził jednak, że celowo sprawił, by peruka na Stanwyck wyglądała źle. Producent Buddy J. DeSilva, nawiązując do peruki, zażartował kąśliwie: „Zatrudniliśmy Barbarę Stanwyck, a dostaliśmy George'a Washingtona”.
- Billy Wilder miał bardzo mało czasu na znalezienie odtwórcy głównej roli. Jednak wielu hollywoodzkich aktorów (na przykład George Raft) odmawiało mu jeden po drugim. Zgodził się tylko Fred MacMurray – częściowo dlatego, że od dawna chciał się pozbyć nudnego wizerunku aktora komediowego.
- W jednej ze scen Neff i Keyes wychodzą do przedpokoju i kontynuują rozmowę w korytarzu. Neff przytrzymuje ręką uchylone drzwi, za którymi w tym momencie ukrywa się Phyllis. Jednak zgodnie z wszystkimi przepisami bezpieczeństwa przeciwpożarowego w takim budynku drzwi nie mogą otwierać się na zewnątrz – tylko do wewnątrz.
- Do roli Phyllis reżyser chciał tylko Barbarę Stanwyck. Jednak ona mocno wątpiła, czy powinna grać bezwzględną sukę. Wtedy Wilder zapytał ją: „Czy jesteś myszą, czy aktorką?”
- Innym finałowym akcentem mogła być scena, w której zdesperowany Case obserwuje aresztowanie Neffa przez policję. Jednak Wilder uznał, że rozpacz Case'a będzie można wyjaśnić tylko wtedy, gdy Neff umrze w jego ramionach.
- W scenariuszu główny bohater nazywał się Walterem Nessom. Jednak Wilder dowiedział się w porę, że w Beverly Hills mieszka prawdziwy agent ubezpieczeniowy o imieniu Walter Ness. Aby uniknąć oskarżeń o zniesławienie, zmieniono imię bohatera na Waltera Neffa.
- W jednej z scen uwieczniono scenarzystę Raymonda Chandlera, który przypadkowo wpadł w obiektyw kamery.
- Wilder zaprosił Chandlera do współpracy, ponieważ był zachwycony jego powieścią „Wielki sen”. Rozczarował się, gdy okazało się, że Chandler jest zamknięty w sobie, wiecznie pijany, dymi jak parowóz, niezdolny do tworzenia porywających dialogów i, co więcej, jak twierdził Wilder, próbował wcisnąć w scenariusz swoje seksualne niezadowolenie. To była pierwsza próba Chandlera pracy dla kina.
- Początkowo Billy Wilder planował zakończyć film sceną, w której Keyes obserwuje, jak Neffa doprowadzają do komory gazowej.
- W 3. odcinku 5. sezonu serialu „House of Cards” główni bohaterowie, Francis i Claire Underwood, oglądają ten film w dniu wyborów.
- W roli Phyllis reżyser chciał widzieć tylko Barbarę Stanwyck. Ta jednak mocno wahała się, czy powinna grać bezwzględną suką. Wtedy Wilder zapytał ją: «Jest pani myszą czy aktorką?»
- Film jest oparty na powieści Jamesa M. Caine’a o tym samym tytule. Dzieło Caine’a bazuje na prawdziwej zbrodni z 1927 roku, która wstrząsnęła całą Ameryką.
- Spośród wszystkich aktorów, do których zwracał się Wilder, rolę Waltera chciał zagrać tylko Dick Powell. Jednak był związany kontraktem z inną firmą, która odmówiła jego zwolnienia. Wzburzony Powell zerwał kontrakt, ale było za późno – rola już przypadła MacMurrayowi.
- W scenie, w której Neff całuje Phyllis, można zauważyć na jego palcu obrączkę. Wynika to z faktu, że McMurray był żonaty i dawno przyzwyczaił się do ignorowania obrączki.
- Scenariusz Wilder pisał wspólnie ze słynnym autorem kryminałów Raymondem Chandlerem. Z trudem szło im porozumienie, często się kłócili, aż w końcu Chandler trzasnął drzwiami i wyszedł, oświadczając, że wróci dopiero wtedy, gdy jego żądania zostaną spełnione. Żądania spełniono i Chandler powrócił.
- Okres produkcji: 27 września – 24 listopada 1943.
- Ze wszystkich aktorów, do których zwracał się Wilder, rolę Waltera chciał zagrać tylko Dick Powell. Ale był związany kontraktem z inną firmą, która odmówiła go wypuścić. Rozwścieczony Powell zerwał kontrakt, ale było za późno – rola już przypadła MacMurrayowi.
- Początkowo Billy Wilder planował zakończyć film sceną, w której Case obserwuje, jak Neff zostaje wysłany do komory gazowej.
- Billy Wilder miał bardzo mało czasu na znalezienie odtwórcy głównej roli. Jednak wielu hollywoodzkich aktorów (na przykład George Raft) jeden po drugim odmawiało. Zgodził się jedynie Fred MacMurray – częściowo dlatego, że od dawna chciał pozbyć się nużącego wizerunku komika.
- Billy Wilder miał bardzo mało czasu na znalezienie aktora do głównej roli. Ale wielu hollywoodzkich aktorów (np. George Raft) odmawiało po kolei. Zgodził się tylko Fred MacMurray – częściowo dlatego, że od dawna chciał się pozbyć nudnego wizerunku komediowego wykonawcy.
- W scenie, w której Neff całuje Phyllis, można zauważyć na jego palcu obrączkę. Wynikało to z faktu, że McMurray był żonaty i dawno już przyzwyczaił się do niezwracania uwagi na pierścionek.
- Wilder zaprosił Chandlera do współautorstwa, ponieważ był zachwycony jego powieścią „Wielki sen”. Rozczarował się jednak, gdy okazało się, że Chandler jest osobą zamkniętą, wiecznie pijaną, pali jak komin, nie potrafi wymyślać błyskotliwych dialogów, a ponadto – jak twierdził Wilder – próbował przemycić do scenariusza swoją seksualną frustrację. Była to pierwsza próba pracy Chandlera w kinematografii.
- Po morderstwie Walter i Phyllis długo nie mogą uruchomić samochodu. Wilder dodał tę scenę po tym, jak jego własny samochód nie chciał odpalić przez cały dzień.
- Billy Wilder zmusił Barbarę Stanwyck do noszenia przez cały film białej peruki. Później stwierdził, że peruka wygląda źle, nienaturalnie, ale przerabianie czegokolwiek było już za późno. I w wywiadach Wilder twierdził, że specjalnie sprawił, żeby peruka na Stanwyck wyglądała źle. A producent Buddy J. DeSilva, nawiązując do peruki, złośliwie powiedział: „Zatrudniliśmy Barbarę Stanwyck, a dostaliśmy Jerzego Waszyngtona”.
- Pan Dietrichson, mąż Phyllis, pracuje w firmie naftowej. Był to pomysł Chandlera, który sam przez pewien czas pracował w branży naftowej.
- Pan Dietrichson, mąż Phyllis, pracuje w firmie naftowej. To wymysł Chandlera, który sam przez pewien czas pracował jako „naftowiec".
- Innym finałowym akordem mogła być scena, w której Keyes w rozpaczy obserwuje, jak policja zatrzymuje Neffa. Jednak Wilder uznał, że rozpaczy Keyesa można będzie wytłumaczyć tylko wtedy, gdy Neff umrze mu w ramionach.
- W 1992 roku Biblioteka Kongresu umieściła „Podwójne ubezpieczenie” na Krajowym Rejestrze Filmów.
- George Raft był gotowy zagrać rolę Neffa tylko pod jednym warunkiem – gdyby w finale nagle okazało się, że jego bohater jest agentem FBI, który zastawia pułapkę na Phyllis Dietrichson. Żądanie to było absurdalne, przez co Wilder musiał zrezygnować z kandydatury Rafta.
- Pierwsze szkice scenariusza powstały w 1935 roku, jednak zostały zablokowane przez cenzorów kodeksu Haysa, którzy uznali tę historię za niemoralną.
- Z wszystkich aktorów, do których zwracał się Wilder, tylko Dick Powell chciał zagrać rolę Waltera. Był on jednak związany kontraktem z inną firmą, która odmówiła jego zwolnienia. Wściekły Powell zerwał kontrakt, ale było już za późno – rola trafiła do MacMurraya.
- Film nakręcono na podstawie jednoimiennej noweli Jamesa M. Caine'a. Utwór Caine'a opiera się na prawdziwej zbrodni z 1927 roku, która wstrząsnęła całą Ameryką.
- George Raft był gotów zagrać rolę Neffa tylko pod jednym warunkiem – jeśli w finale nagle okazałoby się, że jego bohater jest agentem FBI, który zastawia pułapkę Phyllis Dietrichson. Żądanie było absurdalne; Wilder musiał zrezygnować z kandydatury Rafta.
Podobne filmy
8/10
7.9/10
7.9/10
7.8/10
7.7/10
7.6/10
7.6/10
7.5/10
7.5/10
7.4/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
