My, dzieci z dworca Zoo
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$4 000 000
Opłaty
$0
Reżyser
Aktorzy
Natja Brunckhorst, Thomas Haustein, Jens Kuphal, Rainer Woelk, David Bowie, Eberhard Auriga, Peggy Bussieck, Lothar Chamski, Uwe Diderich, Jan Georg Effler
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Bernd Eichinger, Hans Weth, Bertram Vetter
Operator
Jürgen Jürges
Kompozytor
Jürgen Knieper
Artysta
Sabine Eichinger, Harald Muchametow
Casting
Instalacja
Krótki opis
Wstrząsająca ekranizacja pamiętników Christiane F. 12-letnia Christiane, dorastająca w blokowiskach Berlina, nie ma żadnych zainteresowań. Wraz z koleżanką trafia do lokalu, gdzie kwitnie handel narkotykami. Tam poznaje niewiele starszego Detlefa, który jest uzależniony od heroiny. Dziewczyna zaczyna od wdychania białego proszku, z czasem sięga po strzykawkę. Coraz głębiej grzęźnie w nałogu, a gdy zaczyna brakować jej pieniędzy, zostaje prostytutką.
Co pozostało za kulisami
- Film został nakręcony na podstawie książki „Ja, moi przyjaciele i heroina” Christine Felsherinou.
- Film oparty jest na historii prawdziwej subkultury młodzieżowej, która powstała w Berlinie w latach 70. Akcja filmu rozgrywa się w latach 1975-1977, kręcono go w 1980 roku, a na ekrany wszedł w 1981 roku.
- W niektórych scenach filmu w tle kręcono prawdziwych narkomanów i prostytutki.
- Babsi, jedna z przyjaciółek głównej bohaterki, zmarła później na przedawkę w wieku 14 lat. Stała się najmłodszą ofiarą narkotyków w Berlinie, a wraz z innymi okolicznościami jej śmierć przyczyniła się do zwrócenia uwagi opinii publicznej na problem narkomanii wśród młodzieży.
- Literacką podstawą scenariusza była książka „Wir Kinder vom Bahnhof Zoo” Kaja Hermanna i Horsta Rika, która opowiada o „stacji Zoo”. Twierdzi się, że to tam wielu niemieckich nastolatków znalazło swój koniec na skutek przedawkowania.
- Pełne imię Christiane F. to Vera Christiana Felscherinow. Doradzała twórcom filmu, ale sama nie pojawiła się na ekranie.
- Podczas kręcenia scen w publicznej toalecie, do której nie miał pozwolenia, Uli Edel znalazł tam ukryty duży pakiet z heroiną. Edel zamierzał ją sprzedać, aby sfinansować dalsze zdjęcia, ale podczas gdy przekonywał producenta Bernda Eichingera do poparcia jego decyzji, do toalety wszedł jakiś młodzieniec, który wyglądał, jakby zaraz miał zaatakować obecną tam główną aktorkę Natję Brunckhorst. Edel rzucił młodzieńcowi pakiet z narkotykami, ten złapał go w locie i uciekł.
- Według reżysera i scenarzysty Uliego Edela, stacja metra „Kurfürstendamm” znajdowała się w Berlinie Zachodnim, ale patrolowała ją policja transportowa NRD z powodu znajdującego się tam przesiadki i nie pozwolono filmowcom tam kręcić. Skończyło się na tym, że operatora posadzono na wózku inwalidzkim, na kolanach trzymał pudełko, w którym była ukryta kamera, a na zewnątrz wystawał tylko obiektyw. Wózek pchał sam Uli Edel, a przed wózkiem szła Natja Brunckhorst. Ten trik filmowcy zdołali przeprowadzić tylko raz, ale część nakręconego w ten sposób materiału weszła do filmu podczas ostatecznego montażu.
- Literackim pierwowzorem scenariusza była książka „Wir Kinder vom Bahnhof Zoo” Kaya Hermanna i Horsta Ricka, w której mowa jest o „stacji Zoo”. Twierdzi się, że to właśnie tam wielu niemieckich nastolatków zginęło w wyniku przedawkowania narkotyków.
- Podczas zdjęć w publicznej toalecie, na które nie miał pozwolenia, Uli Edel znalazł ukryty tam duży pakiet heroiny. Edel postanowił go sprzedać, aby sfinansować dalsze zdjęcia, jednak gdy namawiał producenta Bernda Eichingera do poparcia tej decyzji, do toalety wszedł jakiś młodzieniec, który wyglądał tak, jakby za chwilę miał rzucić się na obecną tam odtwórczynię głównej roli, Natyę Brunckhorst. Edel rzucił chłopakowi pakiet z narkotykami, ten złapał go w locie i uciekł.
- Według reżysera i scenarzysty Uliego Edela stacja metra „Kurfürstendamm” znajdowała się w Zachodnim Berlinie, ale patrolowała ją policja transportowa NRD ze względu na znajdującą się tam przesiadkę, przez co filmowcom nie pozwolono tam kręcić. Skończyło się na tym, że operatora posadzono na wózku inwalidzkim; na kolanach trzymał pudełko, w którym ukryta była kamera, a na zewnątrz wystawał jedynie obiektyw. Wózek pchał sam Uli Edel, a przed nim szła Natya Brunckhorst. Ten trik udało się filmowcom przeprowadzić tylko raz, ale część materiału nakręconego w ten sposób trafiła do filmu podczas ostatecznego montażu.
Podobne filmy
8.6/10
8.4/10
8.4/10
8.3/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
