Dawno temu w Ameryce
Zbrodnia, namiętność i żądza władzy.
Kraj
Produkcja
Budżet
$30 000 000
Opłaty
$5 323 287
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Arnon Milchan -> Aron Milchan, Claudio Mancini
Operator
Kompozytor
Artysta
Giovanni Natalucci
Casting
Cis Corman, Joy Todd
Instalacja
Krótki opis
Lata 20. i 30. XX wieku. David i Max razem dorastali w żydowskim getcie w Nowym Jorku. Byli członkami gangu młodzieżowego, żyli z drobnych oszustw. Po latach przyjaciele kierują własną grupą przestępczą, mają wspólne fundusze, nad którymi pieczę sprawuje ich kompan Moe. Robią wielkie pieniądze na nielegalnym handlu alkoholem. Wraz z nadejściem końca prohibicji w 1933 roku gang przeżywa kryzys finansowy. Zgrana niegdyś paczka powoli się rozpada.
Co pozostało za kulisami
- Film był filmowym debiutem 14-letniej modelki Jennifer Connelly.
- „ noncommutative Raz w Ameryce” to jedyny film Sergio Leonego, który nie został nakręcony w jego ulubionym formacie ekranowym 2,35:1.
- W połowie lat 70. jednym z głównych kandydatów do roli „Maksa” lub „Makaronu” był Gérard Depardieu, który obiecał w razie potrzeby wypracować sobie amerykański akcent. W sumie do puli kandydatów na główne role weszło ponad 200 aktorów!
- Jeden z bohaterów filmu, nazywany przez wszystkich Kośym, nieustannie gra na małym flecie „Pano”. Jest to nawiązanie do postaci granej przez Charlesa Bronsona w innym filmie Leone – „Było raz na Dzikim Zachodzie” (1968), który również ciągle grał, ale na harmonijce ustnej.
- Hotel, do którego bogaty Makaron zaprosił Deborah, został nagrany w Wenecji. Natomiast droga, którą wracali do domu, znajdowała się na drugim brzegu oceanu – na wybrzeżu New Jersey. Rolę kierowcy odegrał producent filmu Arnon Milchan.
- Aktorka Claudia Cardinale bezskutecznie ubiegała się o rolę Carol.
- Pierwotnie Sergio Leone zainspirowała autobiograficzna nowela Harry'ego Graya pt. „The Hoods” (reżyser spędził lata na staraniach o pozyskanie do niej praw autorskich), lecz później, w miarę wzrostu skali zamysłu, zaprosił do zespołu scenarzystów Normana Mailera i Stuarta Kaminsky'ego.
- Robert De Niro zaproponował, aby starzejący się Max miał olśniewający uśmiech śnieżnobiałych zębów – miało to zademonstrować jego bogactwo i próżność. Producenci odmówili pokrycia związanych z tym kosztów, więc De Niro wziął je na siebie.
- Kiedy Stuart Kaminsky rozpoczął pracę, otrzymał opis fabuły filmu o objętości przekraczającej 400 stron. Podczas pracy nad filmem 10-godzinny materiał filmowy został skrócony do 6 godzin. Początkowo Sergio Leone chciał wydać swój film w dwóch trójgodzinnych częściach, ale studio filmowe nie poparło tego pomysłu. Ostatecznie film został skrócony do obecnej długości przez nowego montażystę, Zacka Stanberga, specjalnie zaproszonego do ekipy.
- Leone był tak oburzony tym, że film został skrócony do 139 minut na potrzeby dystrybucji w USA, a wszystkie sceny zostały zmontowane przez firmę Alana Ladda w kolejności chronologicznej, co zniszczyło wizję reżysera i rozwiało istotną dla filmu aurę niepewności, że do końca życia odszedł od produkcji filmowej. „Tragedią filmu jest to, że zostanie on zniszczony w kraju, dla którego został przede wszystkim przeznaczony” – wrzał reżyser latem 1984 roku. – „Ale znacie dystrybutorów, a Ladd nie jest najgorszy z nich. Jeden dystrybutor z Bliskiego Wschodu powiedział, że jest gotów kupić film pod warunkiem, że wytniemy wszystkie sceny z Żydami!”
- Początkowo Sergio Leone zainspirowała autobiograficzna nowela „The Hoods” Harry’ego Greya (na uzyskanie praw autorskich do niej reżyser spędził lata), ale z czasem, w miarę rozwoju koncepcji, zaangażował Normana Mailera i Stuarta Kaminskiego do zespołu scenarzystów.
- Kiedy Stuart Kaminsky przystąpił do pracy, wręczono mu opis linii fabularnej filmu, który objętością przekraczał 400 stron. W trakcie pracy nad filmem dziesięciogodzinny materiał został skrócony do 6 godzin. Początkowo Sergio Leone chciał wydać swój obraz w formie dwóch trzygodzinnych części, ale studio filmowe nie doceniło tego pomysłu. Do obecnej długości film skrócił nowy montażysta, Zack Steinberg, specjalnie zaproszony do ekipy w tym celu.
- Film został nakręcony na podstawie powieści Harry'ego Graya „The Hoods” z 1952 roku.
- „Dawno, dawno temu w Ameryce” to jedyny film Sergio Leone nakręcony nie w jego ulubowanym formacie ekranu 2,35:1.
- O rolę Carol bezskutecznie ubiegała się aktorka Claudia Cardinale.
- Sceny na plaży w Miami Beach zostały nakręcone w mieście Sankt Petersburg na plaży „Don Cezar”.
- Jeden z aktorów, James Hayden, zmarł krótko przed premierą.
- Jednym z pretendentów do roli Maxa był przyjaciel Roberta De Niro, Joe Pesci. Po nieudanej próbie Joe reżyser zaproponował mu wybranie dowolnej roli w filmie, która tylko mu się spodoba – tak Pesci zagrał Frankiego.
- Jeden z bohaterów filmu, zwanego Krzywym, nieustannie gra na małej flecie „Pano”. To nawiązanie do bohatera Charlesa Bronsona z innego filmu Leone – „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie” (1968), który również nieustannie grał, ale na harmonijce ustnej.
- W połowie lat 70. jednym z głównych kandydatów do roli „Maxa” lub „Noodlesa” był Gérard Depardieu, który obiecał w razie potrzeby wyćwiczyć amerykański akcent. Łącznie w grze o główne role było ponad 200 aktorów!
- W scenie, gdy starszy „Łapka” ogląda telewizję, w telewizji pojawia się wywiad z postacią o imieniu James Conway O’Donnell. W filmie „Dobrzy chłopcy” (1990) postać Roberta De Niro również nazywa się James Conway.
- Podczas przygotowań do roli „Kluski” Robert De Niro poprosił o osobiste spotkanie ze słynnym bossem mafijnym Meyerem Lansky'm, na którego wizerunku się wzorował. Niestety, spotkanie to zostało mu odmówione.
- Epizodyczną rolę przechodnia w scenie, w której Makaron wychodzi z więzienia, odegrał znany radziecki tłumacz Boris Romanowicz Izakow (autor tłumaczeń Ernesta Hemingwaya, Somerseta Maughama, Grahama Greena i innych). Był z wizytą w USA i trafił na plan filmowy dzięki jednemu z członków ekipy.
- Ten film nigdy nie został pokazany w kinach USA w pełnej wersji, ponieważ uważano, że widzowie nie pójdą na tak długi (227 minut) film. Dlatego Leone został zmuszony do skrócenia wersji filmu do 139 minut, usuwając z niego również całą brutalność. Jednak później na DVD w USA ukazała się pełna wersja o długości 229 minut.
- Film został wprowadzony do radzieckiej dystrybucji kinowej w 1989 roku w trzech częściach, oddzielnie. Pierwszą część obejrzało 27,6 mln widzów, drugą – 26,6 mln, a trzecią – 23,1 mln osób.
- Film został nakręcony w oparciu o powieść Harry’ego Greya „Dawno temu w Ameryce” (The Hoods, 1952).
- Hotel, do którego wzbogacony Makaron zaprosił Deborah, był filmowany w Wenecji. Natomiast droga, którą wracali do domu, znajdowała się po drugiej stronie oceanu – na wybrzeżu New Jersey. Rolę szofera zagrał producent filmu, Arnon Milchan.
- W trakcie przygotowań do roli „Makaronu” Robert De Niro poprosił o osobiste spotkanie ze słynnym szefem przestępczym Meyerem Lanskim, którego wizerunkiem się inspirował. Niestety, odmówiono mu tego spotkania.
- Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 14 czerwca 1982 roku, a zakończyły 22 kwietnia 1983 roku.
- Obrazu tego nigdy nie pokazano w amerykańskich kinach w pełnej wersji, ponieważ uważano wówczas, że widzowie nie pójdą na tak długi (227 minut) film. Dlatego Leone zmuszono do skrócenia wersji filmu do 139 minut, usuwając z niej ponadto wszystkie sceny brutalności. Później jednak w USA wydano na DVD wersję pełną o długości 229 minut.
- Leone był tak oburzony tym, że na potrzeby dystrybucji w USA film został skrócony do 139 minut, a wszystkie sceny zostały ponownie zmontowane przez firmę Alana Ludda w porządku chronologicznym, co zabiło zamysł reżysera i rozmyło kluczową dla filmu aurę niepewności, że do końca życia wycofał się z produkcji filmowej. „Tragedią tego filmu jest to, że zostanie on zniszczony w kraju, dla którego był przeznaczony w pierwszej kolejności” – grzmiał reżyser latem 1984 roku. – „Ale znacie dystrybutorów, a Ludd nie jest z nich najgorszy. Pewien dystrybutor z Bliskiego Wschodu powiedział, że jest gotów kupić film pod warunkiem, że wycinamy wszystkie sceny z Żydami!»
- Film był kinowym debiutem 14-letniej modelki Jennifer Connelly.
- W scenie, w której starszy „Kluski” ogląda telewizję, emitowany jest wywiad z postacią o imieniu James Conway O'Donnell. W filmie „Chłopcy z sąsiedztwa” (1990) postać grana przez Roberta De Niro również nazywa się James Conway.
- Jednym z pretendentów do roli Maksa był przyjaciel Roberta De Niro, Joe Pesci. Po nieudanych próbach, reżyser zaproponował mu wybranie dowolnej roli w filmie, która mu się spodoba – tak Pesci zagrał Frankiego.
Podobne filmy
8.3/10
8.1/10
7.9/10
7.8/10
7.7/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
7.6/10
7.5/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
