Soldaat van Oranje
Produkcja
Budżet
$0
Opłaty
$0
Reżyser
Aktorzy
Rutger Hauer -> Rutger Hauer
, Jeroen Krabbé, Lex van Delden, Derek de Lint, Huib Rooymans, Dolf de Vries, Eddy Habbema, Belinda Meuldijk, Peter Faber, Rijk de Gooyer
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Rogier van Otterloo
Artysta
Roland de Groot
Casting
Instalacja
Krótki opis
Życie Erika Lanshofa i pięciu jego najbliższych przyjaciół nabiera różnych biegów, gdy w 1940 roku armia niemiecka wkracza do Holandii: walka i opór, strach i rezygnacja, kolaboracja i zdrada.
Co pozostało za kulisami
- Wersja telewizyjna ma długość 215 minut.
- Za wybuchy w filmie odpowiadali nie cywilni specjaliści, lecz żołnierze holenderskiej armii. Według reżysera i scenarzysty Paula Verhoevena, jeden z wybuchów omal nie zabił odtwórcy głównej roli, Rutgera Hauera.
- Reik de Goijer, który grał Brightnera, podczas II wojny światowej był w ruchu oporu, dlatego też z pewną niechęcią odnosił się do Rainharda Kolldehoffa (który grał generała Wehrmachtu). Ta niechęć sięgała tego stopnia, że raz, przed kręceniem wspólnej sceny, Reik de Goijer strzelił z gazowego pistoletu tuż obok Kolldehoffa.
- Producenci Rob Haver zremiksował film na potrzeby zagranicznych rynków filmowych, robiąc to bez wiedzy reżysera Paula Verhoevena. Według Verhoevena, ta zremiksowana wersja pod inną nazwą („Survival Run”) była prawie godzinę krótsza. Zawierała jedynie sceny akcji bez wyjaśnień i poza kontekstem historycznym, a dubbingowali ją brytyjscy aktorzy. Haver twierdził nawet, że jego wersja podoba mu się bardziej niż oryginalna reżyserska. Gdyby rozpowszechniona została jego wersja filmu, nadzieje Verhoevena na międzynarodowe uznanie prawdopodobnie by się zakończyły, ale interweniował producent, reżyser, aktor i scenarzysta Dan Ireland. Zobaczył już oryginalną wersję i był nią tak zachwycony, że pokazał ją Stevenowi Spielbergowi. Właśnie dlatego amerykańscy dystrybutorzy zażądali nie zremiksowanej przez Havera wersji filmu, a oryginalną, i wkrótce nominowali ją do Złotego Globu (przyznawanego przez Hollywoodzkie Stowarzyszenie Prasy Zagranicznej). Verhoeven do dziś jest wdzięczny Irelandowi, słusznie uważając, że swój sukces w USA zawdzięcza właśnie jemu.
- Na początku filmu ukazany jest powrót królowej Wilhelminy (w rolę którą wcieliła się Andrea Domburg) z adiutantem Erikiem Lanshofem (Rutger Hauer) do Holandii po wyzwoleniu pod koniec II wojny światowej. W tym odcinku specjalnie nakręcone ujęcia zestawiono z autentycznym materiałem filmowym, nagranym przez amerykańskich i holenderskich operatorów. Na filmie widać Wilhelminę z adiutantem o imieniu Erik Hazelhoff Roelfzema (autor powieści z 1971 roku, która stała się literacką podstawą scenariusza). Aby dodać wiarygodności współczesnym ujęciom, uzupełniającym kronikę filmową, twórcy filmu skorzystali z usług osoby, która lektorowała duńską kronikę filmową w okresie powojennym, więc to jego głos słyszymy na ekranie w filmie.
- Cały film kręcono w plenerze, z wyjątkiem krótkiego epizodu w bombowcu Królewskich Sił Powietrznych.
- Wcielając się w rolę Wilhelminy, Andrea Domburg trzymała w policzkach waciki, tak jak robił to Marlon Brando w roli Vito Corleone w dramacie kryminalnym Francisa Forda Coppoli „Ojciec chrzestny” (1972).
- Najdroższy w tamtym czasie holenderski film. Biorąc pod uwagę rozmach projektu i ograniczony budżet, czas przeznaczony bezpośrednio na zdjęcia był ograniczony. Często dzień zdjęciowy trwał 18 godzin. Twierdzi się, że zdjęcia do niektórych scen trwały 36 godzin bez przerwy.
- Bardziej trafne tłumaczenie tytułu to «Żołnierz królowej».
- Za wybuchy w filmie nie odpowiadali cywilni specjaliści, lecz żołnierze holenderskiej armii. Według reżysera i scenarzysty Paula Verhoevena, jeden z wybuchów o mało nie zabił odtwórcy głównej roli, Rutgera Hauera.
- Reik de Goyer, który grał Brightnera, podczas II wojny światowej należał do ruchu oporu, przez co odnosił się z pewną niechęcią do Reinharda Kolldehoffa (który grał generała Wehrmachtu). Niechęć ta była tak silna, że pewnego razu, przed zdjęciami do wspólnej sceny, Reik de Goyer wystrzelił z pistoletu gazowego tuż obok Kolldehoffa.
- Producent Rob Hoover ponownie zmontował film na rynki zagraniczne, robiąc to bez wiedzy reżysera Paula Verhoevena. Według Verhoevena ta zmontowana wersja pod innym tytułem („Survival Run”) była niemal o godzinę krótsza. Pozostały w niej jedynie sceny akcji, bez wyjaśnień i poza kontekstem historycznym, a dubbing zapewnili brytyjscy aktorzy. Hoover twierdził nawet, że jego wersja podoba mu się bardziej niż oryginalna wersja reżyserska. Gdyby to właśnie ten wariant filmu zyskał rozpowszechnienie, nadzieje Verhoevena na międzynarodowe uznanie prawdopodobnie by legły w gruzach, ale interweniował producent, reżyser, aktor i scenarzysta Dan Ireland. Widział on już wersję oryginalną i był nią tak zachwycony, że pokazał ją Stevenowi Spielbergowi. Właśnie dlatego amerykańscy dystrybutorzy zażądali wersji oryginalnej, a nie tej zmontowanej przez Hoovera, a wkrótce potem została ona nominowana do Złotego Globu (przyznawanego przez Hollywood Foreign Press Association). Verhoeven do dziś jest wdzięczny Irelandowi, słusznie uznając, że swój sukces w USA zawdzięcza właśnie jemu.
- Na początku filmu pokazany jest przyjazd królowej Wilhelminy (w tej roli Andrea Domburg) z adiutantem Erikiem Lanshofem (Rutger Hauer) do Holandii po wyzwoleniu pod koniec II wojny światowej. W tym epizodzie specjalnie nakręcone ujęcia zostały połączone z autentycznym materiałem z kroniki filmowej, zarejestrowanym przez amerykańskich i holenderskich operatorów. W materiale widać Wilhelminę z adiutantem o imieniu Erik Hazelhoff Roelfzema (autorem powieści z 1971 roku, która stała się literackim pierwowzorem scenariusza). Aby nadać wiarygodności współczesnym ujęciom uzupełniającym kronikę, twórcy filmu skorzystali z usług osoby, która dubbingowała duńską kronikę filmową w okresie powojennym, dzięki czemu w filmie słychać jego głos.
- Grając Wilhelminę, Andrea Domburg trzymała w policzkach waciki, tak jak robił to Marlon Brando w roli Vito Corleone w dramacie kryminalnym Francisa Forda Coppoli „Ojciec chrzestny” (1972).
Podobne filmy
8.4/10
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8/10
7.9/10
7.8/10
7.8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
