Wniebowstąpienie

Name: Wniebowstąpienie
Genre: Dramat, Wojenny
Released: 1977-04-02
Duration: 1 h 50 min
Rating: 8.2
Cast: Boris Plotnikov, Vladimir Gostyukhin, Anatoliy Solonitsyn, Lyudmila Polyakova, Viktoriya Goldentul

Восхождение (1977)

Chronometraż: 1:50 (110 min)

8.2/10
43 571

—
brak ocen

7.8/10
253

8.2/10
12000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 4

Zdjęcie 40

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Wniebowstąpienie — The Ascent (dir. Larisa Shepitko, 1976)

1:44:41

Zdjęcie 40

Data premiery

1977-04-02

Kraj

ZSRR

Produkcja

Mosfilm, Tretye Tvorcheskoe Obyedinenie

Genre

Dramat, Wojenny

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

Larisa Shepitko

Aktorzy

Boris Plotnikov, Vladimir Gostyukhin, Anatoliy Solonitsyn, Lyudmila Polyakova, Viktoriya Goldentul, Sergei Yakovlev, Marija Winogradowa, Nikolaj Sektimenko, Leonid Yukhin, Aleksandr Zvenigorskiy
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Larisa Shepitko, Yuri Klepikov

Producent

Willie Geller

Operator

Pavel Lebeshev

Kompozytor

Alfred Schnittke

Artysta

Yuri Raksha

Casting

Instalacja

Valeriya Belova
Cały zespół (30)

Krótki opis

Zima 1942 roku na Białorusi, oddział partyzantów ukrywa się w lesie przed Niemcami. Dwóch bojowników rusza do pobliskiej wioski zdobyć jedzenie, po drodze napotykają żołnierzy wroga.

Co pozostało za kulisami

Film został nakręcony na podstawie opowiadania Wasyla Bykowa „Sotnikow”.
Od samego początku poszukiwań aktora do roli Sotnikowa Łarisa Szepitko zleciła asystentce ds. obsady, Emmie Baskakowej, aby miała w pamięci obraz Chrystusa, choć nie można było o tym mówić na głos. Boris Płotnikow, wówczas 25-letni aktor Swierdłowskiego TЮZa, okazał się, zdaniem reżyserki, najlepszym kandydatem do tej roli, ale urzędnicy Goskino uznali w pomyśle Szepitko zamiar „wpuszczenia Jezusa na radziecki ekran”. Płotnikowa, w którego repertuarze do tej pory dominowały role zwierząt bajkowych, nawet trzeba było wystylizować, aby wzmocnić heroiczny wizerunek, aby komisja artystyczna zatwierdziła go do roli. Aktor przeszedł łącznie siedem prób, na które musiał ciągle podróżować z Swierdłowska do Moskwy.
Od momentu przeczytania opowiadania „Sotnikow” Łarisie Szepitko minęły cztery lata, zanim przygotowała się, uzyskała zgodę przełożonych i rozpoczęła zdjęcia do filmu.
Film był bliski zakazowi i trafił na ekrany dopiero po interwencji pierwszego sekretarza KC Kompartii Białorusi, Piotra Maszerowa.
Zdjęcia, które rozpoczęły się 6 stycznia 1974 roku, w dniu urodzin Larysy Szepitko (według innych źródeł 5 stycznia), odbywały się w okolicach miasta Murom. Najpierw kręcono sceny w plenerze – wśród pól, lasów i wąwozów – przy mrozach sięgających czterdziestu stopni. Według słów Borisa Płotnikowa, mróz i śnieżna głusza były obowiązkowymi warunkami postawionymi przez Wasyla Bykowa. Podejście to zostało zaakceptowane przez Szepitko, która twierdziła, że aktorzy muszą „poczuć zimę każdą komórką ciała”, aby bardziej wiarygodnie wczuć się w postacie. Proces zdjęciowy zaplanowano tak, by odtwórcy głównych ról zaczęli od epizodów najprostszych pod względem psychologicznym i aktorskim, co pozwoliło im stopniowo wgłębiać się w swoje kreacje.
Film został nakręcony na podstawie opowiadania Wasila Bykowa „Sotnikow”.
Na długo przed „Wspinaczką” Szepitko chorowała na zapalenie wątroby. Co więcej, nie wyleczyła się całkowicie, a następstwa choroby negatywnie wpływały na jej samopoczucie podczas zdjęć do „Wspinaczki”. Ponadto silny ból sprawiała jej niedawna kontuzja kręgosłupa. Mimo to Szepitko wstawała dwie-trzy godziny wcześniej niż ekipa filmowa, aby dojść do siebie, po czym przez cały dzień pracowała na granicy swoich sił. Dzięki takiemu oddaniu zdjęcia toczyły się bez przerw i zakończyły się miesiąc przed planowanym terminem.
Do roli Rybaka reżyserka obejrzała dwudziestu kandydatów. Dwudziestym pierwszym został młody Władimir Gostyuchin.
Wasil Bykow bardzo cenił Łarysę Szepytko i raz nawet wyznał, że gdyby ją poznał wcześniej, być może napisałby „Sotnikowa” inaczej.
Zdjęcia do filmu odbywały się w atmosferze silnego stresu. Trudności techniczne i organizacyjne doprowadziły do tego, że na plan zdjęciowy trzeba było wezwać pogotowie ratunkowe, aby udzielić pomocy medycznej reżyserce.
W filmie swoje pierwsze duże role zagrali młodzi aktorzy Borys Plotnikow i Władimir Gostyuchin.
Tytuł filmu wymyślił mąż Szepitko – Elem Klimow. Zgodnie z tradycją, która narodziła się między przyszłymi małżonkami już w 1963 roku, za pomysł otrzymał dziesięć rubli.
Długo przed „Wzniesieniem” Szepytko przebyła zapalenie wątroby. Co więcej, nie dochodziła do pełni sił, a skutki choroby negatywnie wpływały na jej samopoczucie podczas zdjęć do „Wzniesienia”. Ponadto, silny ból powodowała jej niedawna kontuzja kręgosłupa. Mimo to, Szepytko i tak wstawała na dwa-trzy godziny przed ekipą filmową, aby dojść do siebie, a następnie pracowała na granicy swoich możliwości przez cały dzień. Dzięki takiemu poświęceniu, zdjęcia przebiegały bez przerwy i zostały ukończone miesiąc przed planowanym terminem.
Ostatni ukończony film w karierii reżyserskiej Larisy Szepitko. Trzy lata po premierze obrazu Szepitko zginęła w katastrofie samochodowej podczas zdjęć do filmu „Pożegnanie z Materą”. W tym samym wypadku zginął operator „Wspinaczki” — Władimir Chuchnow.
Pierwszy radziecki film nagrodzony najwyższym wyróżnieniem na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie Zachodnim – „Złoty Niedźwiedź”.
Gostuchin wspominał, że tak bardzo wcielił się w Rybaka, że nawet sztuczny siniak nie zszedł z jego twarzy przez trzy tygodnie. Po zdjęciach filmu aktor długo próbował do siebie wrócić, ponownie starając się stać sobą, a nie swoją postacią, i nawet odmówił udziału w kolejnym filmie Łarisy Szepitko, pomimo jej nalegania.
Od samego początku poszukiwań aktora do roli Sotnikowa Larysa Szepitko poleciła swojej asystentce ds. obsady, Emmie Baskakowej, aby miała w pamięci obraz Chrystusa, choć głośno o tym mówić nie wolno było. Borys Płotnikow, wówczas 25-letni aktor z Teatru Młodzieży w Swerdłowsku, okazał się w opinii reżyserki najlepszą kandydaturą do roli, jednak urzędnicy Goskino dostrzegli w zamysłach Szepitko chęć „przemycenia Jezusika na radziecki ekran”. Płotnikowa, w którego repertuarze znajdowały się dotychczas głównie role bajkowych zwierząt, trzeba było nawet poddać charakteryzacji, aby jeszcze bardziej uheroizować jego wizerunek i przekonać radę artystyczną do zatwierdzenia go w tej roli. Aktor przeszedł łącznie siedem prób, dla których musiał nieustannie latać ze Swerdłowska do Moskwy.
Tytuł filmu wymyślił mąż Szepitko — Elem Klimow. Zgodnie z tradycją ukształtowaną między przyszłymi małżonkami jeszcze w 1963 roku, za ten pomysł otrzymał dziesięć rubli.
Szepitko postanowiła zaangażować nieznanych lub mało znanych aktorów, których poprzednie role nie przyćmiewałyby ich postaci w filmie. Z tego powodu odmówiła Andriejowi Miagkowowi, który bardzo chciał zagrać w filmie. Ten sam los spotkał również Nikołaja Gubienko. Nie przeszedł selekcji także Władimir Wysocki, który pragnął zagrać Rybaka.
Gostuchin wspominał, że tak bardzo wcielił się w postać Rybaka, iż nawet charakteryzatorski siniak nie schodził mu z twarzy przez trzy tygodnie. Po zakończeniu zdjęć aktor długo próbował dojść do siebie, starając się ponownie stać sobą, a nie swoją postacią, a nawet odmówił występu w kolejnym filmie Larisy Szepitko, mimo jej usilnych próśb.
Zdjęcia, rozpoczęte 6 stycznia 1974 roku, w dniu urodzin Łarysy Szepytko (według innych źródeł – zdjęcia rozpoczęły się 5 stycznia), odbywały się w okolicach miasta Murom. Pierwsze sceny kręcono w plenerze – wśród pól, lasów i jarów – mimo czterdziestostopniowych mrozów. Według Borisa Płotnikowa, mróz i dziewiczy śnieg były obowiązkowymi warunkami, które postawił Wasil Bykow. To podejście zostało zaakceptowane przez Szepytko, która wyraziła przekonanie, że aktorzy muszą „poczuć zimę wszystkimi komórkami”, aby bardziej wiarygodnie wejść w rolę. Proces filmowy został zaplanowany tak, aby odtwórcy głównych ról zaczęli od najprostszych pod względem psychologicznym i aktorskim epizodów, co pozwoliło im stopniowo wczuwać się w swoje postacie.
Ostatni ukończony film w reżyserskiej karierze Łarisy Szepitko. Trzy lata po premierze filmu Szepitko zginęła w wypadku samochodowym podczas kręcenia filmu „Pożegnanie z Materą”. W tym samym wypadku zginął również operator filmu „Wzgórze” – Władimir Czuchnow.
Wasyl Bykow bardzo cenił Larisę Szepitko i raz nawet przyznał, że gdyby spotkał ją wcześniej, być może napisałby „Sotnikowa” inaczej.
Od momentu przeczytania noweli „Sotnikow” Larysa Szepitko potrzebowała czterech lat, aby przygotować się, uzyskać zgodę przełożonych i przystąpić do zdjęć filmu.
Szepitko postanowiła zaangażować nieznanych lub mało znanych aktorów, których poprzednie role nie rzucałyby cienia na ich kreacje w filmie. Z tego powodu musiała odmówić Andriejowi Miagkowowi, który bardzo chciał wystąpić w produkcji. Ten sam los spotkał Nikołaja Gubienko. Odrzucenie dotknęło również Władimira Wysockiego, który pragnął zagrać Rybaka.
W filmie swoje pierwsze duże role zagrali młodzi aktorzy Boris Płotnikow i Władimir Gostuchin.