Paris brûle-t-il?
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$0
Opłaty
$0
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Marcel Grignon
Kompozytor
Artysta
Casting
Instalacja
Robert Lawrence
Cały zespół (37)
Cały zespół (37)
Krótki opis
Pod koniec II wojny światowej generał Dietrich von Choltitz otrzymuje rozkaz spalenia Paryża, jeśli okaże się, że aliści zamierzają dokonać inwazji, lub jeśli nie będzie w stanie utrzymać nad miastem kontroli. Po wielu rozważaniach Choltitz decyduje się zignorować rozkazy, wprowadzając w gniew Niemców i dając nadzieję różnym grupom ruchu oporu na wyzwolenie miasta. Choltitz, wraz ze szwedzkim dyplomatą Raoulem Nordlingiem, pomaga przywódcy ruchu oporu zorganizować jego siły.
Co pozostało za kulisami
- Francis Ford Coppola twierdził, że produkcja filmu była mocno utrudniana przez wymagania prezydenta Francji, Charles’a de Gaulle’a (1890-1970), który zagroził zakazem zdjęć w plenerach w Paryżu (a jak w takim filmie bez nich?). W szczególności Charles de Gaulle nalegał, aby twórcy filmu nie kładli aż takiego nacisku na rolę, jaką Francuska Partia Komunistyczna odegrała w wyzwoleniu kraju spod okupacji nazistowskiej. Według Coppoli, była to prawdziwa cenzura polityczna.
- Jednym z powodów, dla których film został nakręcony w czerni i bieli, było to, że władze francuskie zakazały rozwieszania w Paryżu czerwono-czarnych flag nazistowskich, pozwalając jedynie na użycie szaro-czarnych płócien.
- Na Polach Elizejskich listonosz spadł z roweru, gdy zobaczył statystów w niemieckich mundurach, którzy podczas przerwy obiadowej przechodzili przez ulicę. Wskakując na nogi, listonosz uciekł, krzycząc: „Oni znowu tu są! Wrócili!”
- Orson Welles (1915-1985), który w filmie miał niewielką rolę, był niezwykle nieuprzejmy wobec reżysera René Clémenta (1913-1996) i, mimo że sam biegle mówił po francusku, odmawiał bezpośredniej komunikacji z Clémentem, preferując użycie Yves’a Boisseta jako tłumacza. Według Boisseta, Welles zazdrościł Clémentowi ogromnego budżetu, jakim dysponował na realizację filmu.
- Podczas II wojny światowej ponad 60 000 samochodów we Francji zostało przebudowanych na zasilanie gazem, a w filmie pokazano kilka pojazdów z cylindrycznymi zbiornikami na gaz na dachach.
- Cały film kręcono w Paryżu. Do zdjęć w samym mieście i pobliskich przedmieściach wykorzystano 180 lokacji.
- Zgodnie z fabułą, każdy członek obsady aktorskiej mówił w swoim ojczystym języku. Początkowo film planowano jako wspólną produkcję francusko-niemiecko-brytyjską (i w niewielkim stopniu szwedzką). Jednak w formie wideo film wydano w pełni zdubbingowany tylko do jednego języka.
- Scenariusz filmu opiera się na jednoimiennej książce Dominique'a Lapierre'a i Larry'ego Collinsa o wyzwoleniu stolicy Francji spod niemieckiej okupacji w sierpniu 1944 roku.
- Francis Ford Coppola twierdził, że w realizacji filmu bardzo przeszkadzały wymagania prezydenta Francji, Charles'a de Gaulle'a (1890-1970), który od razu oświadczył, że w przeciwnym razie po prostu zabroni zdjęć plenerowych w Paryżu (a jak bez nich w takim filmie?). W szczególności Charles de Gaulle nalegał, aby twórcy filmu nie kładli tak dużego nacisku na rolę, jaką w wyzwoleniu kraju spod nazizmu odegrała Francuska Partia Komunistyczna. Według Coppoli była to najprawdziwsza cenzura polityczna.
- Orson Welles (1915-1985), który w filmie wystąpił w niewielkiej roli, był niezwykle grubiański wobec reżysera René Clémenta (1913-1996) i choć sam mówił biegle po francusku, odmawiał bezpośredniej komunikacji z Clémentem, preferując korzystanie z usług Yvesa Boisse'a jako tłumacza. Według Boisse'a, Welles po prostu zazdrościł Clémentowi ogromnego budżetu przeznaczonego na zdjęcia.
Podobne filmy
8.6/10
8.3/10
8.2/10
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
