Casablanca

Name: Casablanca
Genre: Dramat, Romans
Released: 1943-01-15
Duration: 1 h 42 min
Rating: 8.4
Cast: Humphrey Bogart, Ingrid Bergman, Paul Henreid, Claude Rains, Conrad Veidt

Casablanca (1943)

Chronometraż: 1:42 (102 min)

8.4/10
735 126

—
brak ocen

8.1/10
6138

8.5/10
653000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 30

Zdjęcie 195

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Casablanca — An Unlikely Classic: Behind The Scenes

34:56

Zdjęcie 195

Data premiery

1943-01-15

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Warner Bros. Pictures

Genre

Dramat, Romans

Budżet

$950 000

Opłaty

$2 875 243

Witryna internetowa

Reżyser

Michael Curtiz

Aktorzy

Humphrey Bogart, Ingrid Bergman, Paul Henreid, Claude Rains, Conrad Veidt, Sydney Greenstreet, Peter Lorre, S.Z. Sakall, Madeleine Lebeau, Dooley Wilson
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Hal B. Wallis, Jack L. Warner

Operator

Arthur Edeson

Kompozytor

Max Steiner

Artysta

John Beckman

Casting

Instalacja

Owen Marks
Cały zespół (51)

Krótki opis

Trwa wojna. Rick prowadzi w Casablance nocny klub. Pewnego dnia zjawia się tam Ilsa, kobieta, w której niegdyś Rick był bardzo zakochany. Planowali wspólnie wyjechać do Paryża, lecz jego ukochana nie zjawiła się w umówionym miejscu. Mroczne tajemnice i klimat wojennej okupacji stanowi tło do opowieści o głębokim i uczuciu i trudnych wyborach życiowych.

Co pozostało za kulisami

Bracia Epstein ukończyli pracę nad scenariuszem na trzy dni przed rozpoczęciem zdjęć, które rozpoczął reżyser Michael Curtiz 25 maja 1942 roku. Howard Koch ukończył swoją wersję scenariusza dwa tygodnie po rozpoczęciu zdjęć.
Podczas pracy nad scenariuszem Epsteinowie i Koch znajdowali się w różnych miejscach.
Finału filmu nie potrafiono wymyślić do samego końca zdjęć.
W latach 80. scenariusz filmu, dla żartu, rozesłano do różnych hollywoodzkich studiów i firm filmowych pod jego pierwszym tytułem. Wielu nie rozpoznało w nim „Casablanki” i uznało, że ten scenariusz nie jest wystarczająco dobry, aby nakręcić na jego podstawie przyzwoity film.
Większość aktorów, którzy zagrali role nazistów, pochodzi z narodowości żydowskiej.
Ani Bogart, ani Bergman nie byli pierwszym wyborem reżysera. Początkowo na główną rolę planowano aktora Ronalda Reagana, będącego wtedy u szczytu sławy w Hollywood – przyszłego prezydenta USA. Natomiast wiodącą rolę kobiecą miała zagrać aktorka Michelle Morgan, która zażądała honorarium w wysokości 55 tys. dolarów. Producent odmówił zapłaty tej kwoty, gdy okazało się, że Ingrid Bergman zgadza się na sumę o połowę mniejszą.
Ironiczna formuła wypowiedziana przez kapitana Reno – „zwyczajni podejrzani” – została użyta jako tytuł kultowego filmu lat 90-tych.
Według wspomnień Bergman, ze względu na jej wysoki wzrost, reżyser zmuszał niskiego Bogarta do stania na podestach lub siedzenia na poduszkach, gdy kręcili sceny we dwoje. Zaraz po zakończeniu zdjęć Bergman obcięła włosy na krótko do swojego następnego filmu, co uniemożliwiło ponowne nakręcenie niektórych scen.
W związku z desantem aliantów w Afryce pojawiły się plany dokręcenia dodatkowej sceny z udziałem Ricka i Reno, ale zrezygnowano z nich ze względu na zajętość aktorów w innych projektach. Ponadto, wpływowy producent David O. Selznick sprzeciwił się nowemu zakończeniu.
Premiera filmu została zsynchronizowana z pojawieniem się miasta Casablanka na pierwszych stronach amerykańskich gazet: w listopadzie 1942 roku wojska alianckie zajęły Casablankę, a w styczniu 1943 roku odbyło się tam spotkanie Roosevelta i Churchilla. Biorąc pod uwagę tę okoliczność, w „Warner Bros.” postanowiono nie odkładać premiery filmu. Jednak amerykańscy żołnierze w Afryce Północnej go nie zobaczyli: władze nie chciały prowokować licznych zwolenników reżimu Vichy we francuskich koloniach.
Scenariusz dokończono zaledwie trzy dni przed rozpoczęciem zdjęć, a finału filmu nie potrafiono wymyślić do ostatniego dnia zdjęciowego. A kiedy Ingrid Bergman zapytała, w kogo jest zakochana jej bohaterka, reżyser Michael Curtiz zaproponował jej, aby grała tak, jakby wahała się w uczuciach między dwoma mężczyznami.
W 1940 roku dramaturg Murray Barnett wraz z Joan Allison napisał sztukę „Wszyscy przychodzą do Ricka”, która stała się podstawą filmu. Sztuka ta nigdy nie została wystawiona w teatrze.
Sztuka trafiła do działu scenariuszowego studia Warner Bros. 8 grudnia 1941 roku, a 31 grudnia producent przyszłego filmu, Hal B. Wallis, nadał jej nową nazwę – „Casablanca”.
Scenarzystami filmu byli Juliusz i Filip Epstein – bracia bliźniacy, którzy nie pracowali razem do 1938 roku.
Trzecim autorem scenariusza, Howard Koch, był autorem głośnej radiowej adaptacji „Wojny światów”, która wywołała panikę wśród milionów Amerykanów (uwierzyli oni, że Ziemię zaatakowali Marsjanie).
W filmie „Czarna kotka, biały kot” (reż. Emir Kusturica, 1998) bohater filmu, Grga, kilkakrotnie ogląda końcowe ujęcia „Casablanki” z wypowiedzią, którą powtarza i cytuje: „Myślę, że to początek wielkiej przyjaźni”.
Paul Henreid, któremu przypadła rola Laszlo, nie dogadywał się z innymi aktorami, Ingrid Bergman uważała go za „primadonnę”, a sam Henreid lekceważąco wypowiadał się o umiejętnościach aktorskich Humphreya Bogarta.
Kompozytor Max Steiner napisał muzykę do filmu, przeplatając motywy dwóch głównych melodii – romantycznego tematu „As Time Goes By” (z musicalu z 1931 roku) i patriotycznej „Marsylianki”.
Słynne ostatnie zdanie Bogarta – „Myślę, że to początek pięknej przyjaźni” – zostało napisane po zakończeniu zdjęć i wypowiedziane przez Bogarta około miesiąca po zakończeniu pracy nad filmem.
Od 1957 roku wiele kin zaczęło wyświetlać film w czasie letnich egzaminów, początkowo w Harvardzie, a potem w innych uniwersytetach. A dwadzieścia lat później obliczono, że „Casablanca” była wyświetlana częściej w amerykańskiej telewizji niż jakikolwiek inny film. Aby jeszcze bardziej ułatwić proces zapoznawania się z filmem nowym pokoleniom widzów, Ted Turner w latach 80. sfinansował kolorowanie „Casablanki”. Ten krok wywołał ambiwalentną reakcję wśród miłośników kina: syn Bogarta, na przykład, porównał pokolorowanie filmu do dołączenia rąk do Wenus z Milo.
W 1940 roku dramaturg Murray Burnett wraz z Joan Alison napisał sztukę „Wszyscy przychodzą do Ricka”, która stała się podstawą filmu. Sztuka ta nigdy nie została wystawiona w teatrze.
Sztuka trafiła do działu scenariuszy studia Warner Bros. 8 grudnia 1941 roku, a 31 grudnia producent przyszłego filmu, Hal B. Wallis, nadał jej inny tytuł – „Casablanca”.
Scenarzyści filmu, Julius i Philip Epsteinowie, byli braćmi bliźniakami, którzy do 1938 roku nie współpracowali ze sobą.
Trzecim autorem scenariusza był Howard Koch, twórca głośnego słuchowiska „Wojna światów”, które wywołało panikę wśród milionów Amerykanów (uwierzyli oni, że Ziemia została zaatakowana przez Marsjan).
Bratia Epsteinowie ukończyli pracę nad scenariuszem na trzy dni przed rozpoczęciem zdjęć, które reżyser Michael Curtiz rozpoczął 25 maja 1942 roku. Howard Koch sfinalizował swoją wersję scenariusza dwa tygodnie po rozpoczęciu zdjęć.
Podczas pracy nad scenariuszem Epsteinowie i Koch przebywali w różnych miejscach.
Ani Bogart, ani Bergman nie byli pierwszymi wyborami reżysera. Początkowo do głównej roli planowano aktora Ronalda Reagana — przyszłego prezydenta USA, który znajdował się wówczas w szczycie hollywoodzkiej sławy. Z kolei główną rolę żeńską miała zagrać aktorka Michelle Morgan, która zażądała honorarium w wysokości 55 tys. dolarów. Producent odmówił zapłacenia tej kwoty, gdy okazało się, że Ingrid Bergman zgodziła się na sumę o połowę niższą.
W filmie „Czarny kot, biały kot” (reż. Emir Kusturica, 1998) bohater filmu, Grga, wielokrotnie ogląda finałowe kadry „Casablanki” z kwestią, którą powtarza i cytuje: „Myślę, że to będzie początek wielkiej przyjaźni”.
Paul Henreid, który otrzymał rolę Laszlo, nie dogadywał się z innymi aktorami; Ingrid Bergman uważała go za „primadonnę”, a sam Henreid wypowiadał się z pogardą o zdolnościach aktorskich Humphreya Bogarta.
Z wspomnień Bergman wynika, że ze względu na jej wysoki wzrost reżyser zmuszał niskiego Bogarta do stawania na podkładkach lub siadania na poduszkach, gdy filmowali razem. Zaraz po zakończeniu zdjęć Bergman krótko obcięła włosy na potrzeby swojego kolejnego filmu, co uniemożliwiło ewentualne dokręcenie niektórych scen.
Kompozytor Max Steiner napisał muzykę do filmu, przeplatając motywy dwóch głównych melodii — romantycznego tematu „As Time Goes By” (z musicalu z 1931 roku) oraz patriotycznej „Marsylianki”.
Słynna ostatnia kwestia Bogarta — „Myślę, że to będzie początek pięknej przyjaźni” — została napisana po zakończeniu zdjęć i nagrana przez Bogarta około miesiąca po zakończeniu prac nad filmem.
W związku z desantem aliantów w Afryce pojawiły się plany dojęcia jeszcze jednej sceny z udziałem Ricka i Reno, jednak musiano z nich zrezygnować ze względu na zaangażowanie aktorów w inne projekty. Ponadto przeciwko nowemu zakończeniu sprzeciwiał się wpływowy producent David O. Selznick.
Od 1957 roku wiele kin zaczęło wyświetlać film w czasie letnich egzaminów, początkowo na Harvardzie, a później w innych uniwersytetach. Dwadzieścia lat później obliczono, że „Casablanca” jest emitowana w amerykańskiej telewizji częściej niż jakikolwiek inny film. Aby jeszcze bardziej ułatwić proces zapoznawania nowych pokoleń widzów z filmem, Ted Turner w latach 80. sfinansował koloryzację „Casablanki”. Krok ten wywołał mieszane reakcje wśród miłośników kina: syn Bogarta, na przykład, porównał kolorowanie filmu do doszywania rąk Wenus z Milo.
Scenariusz ukończono zaledwie na trzy dni przed rozpoczęciem zdjęć, a finału obrazu nie potrafiono wymyślić aż do ostatniego dnia zdjęciowego. Kiedy Ingrid Bergman zapytała, w kim właściwie zakochana jest jej bohaterka, reżyser Michael Curtiz zasugerował, aby grała tak, jakby wahała się w swoich uczuciach między dwoma mężczyznami.