Tajemnice Los Angeles
Każdy jest podejrzany... Wszystko jest na sprzedaż... I nic nie jest tym, czym wydaje się być.
Kraj
Budżet
$35 000 000
Opłaty
$126 216 940
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
Jeannine Oppewall
Casting
Instalacja
Peter Honess, Warren Smith
Cały zespół (183)
Cały zespół (183)
Krótki opis
Akcja toczy się na początku lat 50 XX wieku. Los Angeles stwarza możliwości tym, którzy marzą o szybkiej karierze i wielkich pieniądzach - nawet za wszelką cenę. Z problemami tego miasta muszą radzić sobie stróże prawa. Świat narkotyków, nielegalnych interesów czy politycznych szantaży nie daje się łatwo okiełznać, tym bardziej, że nawet sami funkcjonariusze policji mają na sumieniu różne przestępstwa. Jack, Bud i Ed - trzej policjanci, próbują rozwiązać zagadkę masakry w nocnym barze. W trakcie śledztwa poznają mroczne tajemnice Los Angeles.
Co pozostało za kulisami
- Curtisowi Hansonowi nie było łatwo przekonać producentów, by w filmie znalazło się aż trzech głównych bohaterów. Początkowo nakazano mu uczynić centralną postacią Buda White'a (w którego wcielał się Russell Crowe) i w ogóle usunąć z fabuły Exleya, granego przez Guya Pearce'a, oraz Vincennesa, którego grał Kevin Spacey. Reżyser wytłumaczył, że Exley jest absolutnie niezbędny i otrzymał polecenie usunięcia z filmu White'a i Vincennesa. Kiedy nalegał jednak na obecność wszystkich trzech, na cały projekt przeznaczono zaledwie 15 milionów dolarów, co nie wystarczyło by na gwiazdę pierwszego planu (nawet gdyby chciał taką obsadzić, a on nie miał najmniejszej ochoty). Potrzebował aktorów, których widok nie wywoływałby u widzów automatycznych oczekiwań dotyczących roli czy postaci. Wyjątkiem był jedynie James Cromwell, od którego publiczność spodziewała się bohatera podobnego do tego, którego zagrał w komedii Chrisa Noonana "Babe, zwierzak z farmy" (1995).
- Reżyser Curtis Hanson (1945-2016) nie chciał, aby film był zbyt nostalgiczny, dlatego poprosił operatora Dante Spinottiego, by kręcił go w sposób nowoczesny, stosując bardziej realistyczne oświetlenie niż w klasycznych filmach noir. Polecił Spinottiemu oraz scenografce Janine Oppewall zwrócić szczególną uwagę na detale, jednak tak, aby nie podkreślać ich zbyt mocno, lecz uczynić je dyskretnymi.
- Scenarzysta James Ellroy nazywał Buda White’a najlepszym gliniarzem w policji Los Angeles. Zdając sobie sprawę, że nie ma odpowiedniego wzrostu – nie osiąga 180 cm i więcej, jak jego postać – Russell Crowe przeprowadził się do tak małego mieszkania, że musiał pochylać głowę w drzwiach i po prostu nie mógł się w nim wyprostować. Sam aktor przyznał, że pojawiając się po tym wszystkim na planie zdjęciowym, mimowolnie czuł się jak gigant, co odzwierciedlało się w jego grze.
- Curtisowi Hansonowi nie było łatwo przeforsować koncepcji trzech głównych bohaterów w jednym filmie. Początkowo nakazano mu uczynić centralną postacią Buda White'a (granego przez Russella Crowe'a) i całkowicie usunąć z fabuły Exleya w wykonaniu Guya Pearce'a oraz Vincenne'a, którego grał Kevin Spacey. Reżyser wyjaśnił, że Exley jest niezbędny, na co otrzymał polecenie usunięcia z filmu White'a i Vincenne'a. Kiedy jednak uparł się, że potrzebuje całej trójki, na cały projekt przydzielono zaledwie 15 milionów dolarów, co oznaczałoby, że nie stać go byłoby na gwiazdę pierwszej wielkości (nawet gdyby chciał taką zaangażować, a nie miał najmniejszej ochoty to robić). Potrzebował aktorów, których widok nie budziłby u widzów automatycznych oczekiwań co do roli czy postaci. Jedynym wyjątkiem był James Cromwell, od którego publiczność oczekiwała postaci podobnej do tej, którą zagrał w komedii Chrisa Noonan „Babe: W prezencie świnka” (1995).
- Wiele elementów fabuły filmu opiera się na prawdziwych wydarzeniach. Dotyczyły one: sceny pod Boże Narodzenie, kiedy pijani policjanci pobili dwóch zatrzymanych, podejrzanych o pobicie policjantów; wątku aresztowania prawdziwego gangstera Mickeya Cohena (1913-1976), co spowodowało podział terytoriów kontrolowanych przez przestępcze klany; a nawet istnienia wydziału policji Los Angeles, którego funkcjonariusze łapali „przyjezdnych” przestępców, bili ich i grozili zabiciem, jeśli jeszcze raz pojawią się w mieście.
- Rola Lynn Bracken została początkowo zaproponowana Isabelle Scorpuko, jednak ta odmówiła udziału w filmie.
- Russell Crowe raz wspominał, jak James Ellroy powiedział mu, że Bud White nie pije, dlatego przez cały okres zdjęciowy trzymał się z dala od alkoholu, co, jak sam przyznawał, nie było łatwe. Curtis Hanson przekazał aktorom wiele dodatkowych informacji o ich postaciach, aby lepiej wczuli się w swoje role. Na przykład, Crowe powiedział, że jego bohater White nie pije piwa, ponieważ piwo sprzyja towarzyskości, a White jest człowiekiem niekomunikatywnym. Według reżysera, White pije tylko whisky – i tylko samotnie.
- W 43. minucie dziewczyna nalewa White’owi whisky, a potem on ją bierze w ręce. Następnie szklanka znika z jego rąk przy zmianie kadru. Po chwili whisky znajduje się w innym pokoju na stole.
- Przed zdjęciami Russell Crowe przeprowadził się do tak małego mieszkania, że w przejściach musiał się schylać, a wyprostować na pełny wzrost po prostu nie mógł. Zgodnie z relacją samego aktora, na planie zdjęciowym nieświadomie czuł się gigantem, co odbijało się w jego grze.
- Według Kim Basinger, przygotowując się do roli, rozjaśniła włosy mocniej niż zwykle i całkowicie je spaliła, przez co rekwizytorzy musieli się nieźle napracować, aby w pośpiechu znaleźć dla niej perukę z naturalnych włosów.
- Kevin Spacey miał bardzo ciężko grać martwego człowieka. Łatwo patrzył prosto przed siebie, kiedy tam był ktoś widoczny, ale kiedy bohater Jamesa Cromwella zaczynał się poruszać, Spacey mimowolnie śledził go wzrokiem. W końcu aktor poprosił, aby na przeciwległej ścianie narysowano kółko, na które mógłby nieruchomo patrzeć.
- Russell Crowe początkowo odmówił udziału w tym projekcie, ponieważ nie uważał, że będzie w stanie przekonująco wcielić się w postać tak twardego bohatera.
- Kevinowi Spaceyowi bardzo trudno było grać nieboszczyka. Bez problemu patrzył prosto przed siebie, gdy nikogo nie było w zasięgu wzroku, ale gdy postać grana przez Jamesa Cromwella zaczynała się poruszać, Spacey odruchowo śledził ją wzrokiem. W końcu aktor poprosił o narysowanie na przeciwległej ścianie kółka, na którym mógłby nieruchomo skupić wzrok.
- Przed zdjęciami Russell Crowe przeniósł się do mieszkania tak małego, że w przejściach drzwiowych musiał pochylać głowę, a wyprostować się całkowicie po prostu nie mógł. Według samego aktora, dzięki temu na planie nieświadomie czuł się jak olbrzym, co przełożyło się na jego grę.
- Russell Crowe początkowo odmówił udziału w tym projekcie, ponieważ nie wierzył, że będzie w stanie wiarygodnie wcielić się w rolę tak twardego bohatera.
- W filmie wykorzystano kilka znanych hollywoodzkich atrakcji z pierwszej połowy XX wieku: Formosa Cafe; bar Frolic Room; centrum wystawienniczo-handlowe Crossroads of the World, które zostało wykorzystane na początku filmu jako kino, w którym odbywa się premiera filmu „Kiedy światy się zderzają”.
- Niektóre zbliżenia twarzy Guya Pearce'a w scenie walki z bohaterem Russella Crowe'a kręcono cztery miesiące po zakończeniu okresu zdjęciowego. Ku ogromnemu niezadowoleniu Curtisa Hansona, aktor zdążył już ściąć włosy, więc musiał występować w peruce. Pearce nazwał ją kiedyś peruką „bardzo drogą” i zauważył, że w Australii nie ma zwyczaju dokręcania scen po zakończeniu zdjęć.
- Niektóre zbliżenia twarzy Guya Pearce’a w scenie walki z bohaterem Russella Crowe kręcono cztery miesiące po zakończeniu zdjęć. Ku wielkiemu niezadowoleniu Curtisa Hansona, aktor zdążył ostrzyc włosy, więc trzeba go było kręcić w peruce. Pearce nazwał ją kiedyś „bardzo drogą” peruką i zauważył, że w Australii nie przyjmuje się dokręcania czegokolwiek po zakończeniu zdjęć.
- Aby przygotować aktorów do ról, reżyser Curtis Hanson pokazał im kilka filmów z lat 50.
- Reżyser Curtis Hanson (1945-2016) nie chciał, aby film był zbyt nostalgiczny, więc poprosił operatora Dante Spinottiego o kręcenie filmu tak, jakby był współczesny, a także o użycie bardziej realistycznego oświetlenia niż w klasycznych filmach noir. Nakazał Spinottiemu i scenografce Janine Oppewall zwracać szczególną uwagę na detale, ale nie podkreślać tej uwagi, a uczynić ją subtelną.
- Curtisowi Hansonowi nie było łatwo doprowadzić do tego, aby w filmie pojawiło się od razu trzech głównych bohaterów. Początkowo nakazano mu uczynić postacią centralną Buda White'a (granego przez Russella Crowe'a) i całkowicie usunąć z fabuły Exley'a w wykonaniu Guy'a Pearce'a oraz Vincenza, w którego wcielił się Kevin Spacey. Reżyser wyjaśnił, że Exley jest po prostu niezbędny, na co otrzymał polecenie usunięcia z filmu White'a i Vincenza. Kiedy jednak uparł się, że potrzebuje całej trójki, na cały projekt przeznaczono zaledwie 15 milionów dolarów, więc nie starczyłoby mu na gwiazdę pierwszej wielkości (nawet gdyby chciał taką zaangażować, a nie miał na to najmniejszej ochoty). Potrzebował aktorów, na których widok widzowie nie zaczęliby automatycznie żywić żadnych oczekiwań co do roli czy postaci. Wyjątkiem był jedynie James Cromwell, od którego publiczność oczekiwała postaci podobnej do tej, którą zagrał w komedii Chrisa Noonan „Babe: O śwince, która chciała być owcą” (1995).
- Wiele elementów fabuły filmu oparto na prawdziwych wydarzeniach. Należą do nich: scena przed Bożym Narodzeniem, w której pijani policjanci pobili dwóch zatrzymanych podejrzanych o pobicie funkcjonariuszy; wątek aresztowania istniejącego w rzeczywistości gangstera Mickey'a Cohena (1913-1976), co doprowadziło do przetasowania granic terytoriów kontrolowanych przez klany przestępcze; a nawet istnienie oddziału policji w Los Angeles, którego funkcjonariusze wyłapywali „przyjezdnych” przestępców, bili ich i grozili zabiciem, jeśli ci ponownie pojawią się w mieście.
- Głos zza kadru w scenie w kostnicy należy do reżysera Curtisa Hansona.
- Curtis Hanson i scenarzysta Brian Helgeland pracowali razem nad scenariuszem przez dwa lata. W tym czasie Hanson zrezygnował z kilku propozycji podjęcia się innego projektu, a Helgeland „wydobył” siedem innych scenariuszy za darmo.
- Akcja filmu rozgrywa się w epoce, w której w Los Angeles nie pozwalano budować budynków wyższych niż budynek ratusza, więc kamery trzeba było ustawiać tak, aby nie pokazywać budynków wyższych od ratusza, które powstały później.
- Według Kim Basinger, przygotowując się do roli, rozjaśniła włosy bardziej niż zwykle i ostatecznie je spaliła, więc rekwizytorzy musieli się postarać i pilnie znaleźć jej perukę z naturalnych włosów.
- W filmie wykorzystano kilka znanych hollywoodzkich atrakcji z pierwszej połowy XX wieku: Formosa Cafe; bar Frolic Room; centrum wystawienniczo-handlowe Crossroads of the World, które na początku filmu posłużyło jako kino, w którym odbywa się premiera filmu „Kiedy światy się zderzają”.
- Przed rozpoczęciem zdjęć Curtis Hanson na dwa miesiące zakwaterował Russella Crowe i Guya Pearce’a w Los Angeles, aby wczuli się w atmosferę miasta i czasów, w których rozgrywa się fabuła. Ponadto zatrudnił im lingwistów i zapoznał z prawdziwymi policjantami. Gliniarze, z którymi wyjeżdżał na patrole, nie przypadli do gustu Guyowi Pearce’owi, a oni sami uznali go za rasistę. Więcej informacji o policji czerpał z filmów szkoleniowych dla policjantów z lat 60.
- Przed rozpoczęciem zdjęć Curtis Hanson zakwaterował Russella Crowe'a i Guya Pearce'a w Los Angeles na dwa miesiące, aby mogli nasiąknąć atmosferą miasta i czasów, w których rozgrywa się akcja. Ponadto zatrudnił dla nich lingwistów i zapoznał z prawdziwymi policjantami. Policjanci, z którymi Pearce wyjeżdżał na patrole, nie spodobali mu się, a oni sami uznali go za rasistę. Więcej informacji o policji czerpał z filmów instruktażowych dla funkcjonariuszy z lat 60.
- Początkowo rolę Lynn Bracken zaproponowano Isabelle Skorupko, ale ona zrezygnowała z udziału w filmie.
- Curtis Hanson i scenarzysta Brian Helgeland wspólnie pracowali nad scenariuszem przez dwa lata. W tym czasie Hanson odrzucił kilka propozycji zajęcia się innym projektem, a Helgeland „wyprodukował” siedem innych scenariuszy, i to bez wynagrodzenia.
- Russell Crowe wspominał kiedyś, że James Ellroy powiedział mu, iż Bud White nie pije, dlatego przez cały okres zdjęć trzymał się z dala od alkoholu, co – jak sam przyznał – nie było zbyt łatwe. Curtis Hanson przekazał aktorom wiele dodatkowych informacji o ich postaciach, aby mogli lepiej wczuć się w role. Przykładowo, powiedział Crowe'owi, że jego bohater, White, nie pije piwa, ponieważ piwo sprzyja rozmowom, a White nie jest osobą towarzyską. Według reżysera White pije tylko whisky – i to wyłącznie w samotności.
- Lektor w scenie w kostnicy należy do reżysera Curtisa Hansona.
Podobne filmy
9.2/10
8.8/10
8.8/10
8.8/10
8.6/10
8.6/10
8.5/10
8.4/10
8.4/10
8.3/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
