Ulice Nędzy
W niedzielę idź do kościoła. Do piekła w poniedziałek.
Kraj
Budżet
$500 000
Opłaty
$3 100 000
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Jonathan T. Taplin, E. Lee Perry
Operator
Kent L. Wakeford
Kompozytor
Artysta
David Nichols
Casting
Instalacja
Krótki opis
"Ulice nędzy" to zapowiedź nowego oblicza sztuki filmowej w wykonaniu Martina Scorsese - a jednocześnie genialny początek wieloletniej współpracy z Robertem De Niro. To historia życia Scorsese, częściowo autobiograficzna opowieść o pierwszym pokoleniu synów i córek nowojorskiej "Małej Italii". Harvey Keitel wcielił się w rolę Charliego, pracującego w szeregach lokalnej mafii. Amy Robinson zagrała Teresę, dziewczynę, którą jego rodzina uważa za nieodpowiednią partię, ze względu na chorobę. Natomiast Robert De Niro stworzył niezapomnianą kreację Johnny'ego Boya - drobnego kanciarza w podstępnym świecie wielkich przekrętów i pieniędzy, którą Stowarzyszenie Nowojorskich Krytyków wyróżniło nagrodą dla "najlepszego aktora drugoplanowego".
Co pozostało za kulisami
- W 1997 roku film został wpisany do National Film Registry Biblioteki Kongresu USA.
- Według Scorsese'ego, początkowo fabuła filmu skupiała się na konflikcie religijnym Charliego i jego wpływie na jego światopogląd. W tym celu Scorsese i scenarzysta Mardik Martin podczas pisania scenariusza często jeździli po Małej Italii samochodem. Znajdowali miejsce w pobliżu parku i zaczynali pisać.
- Bardzo niewiele zostało nakręcone bezpośrednio w miejscu akcji filmu, w Nowym Jorku. Większość scen kręcono w Los Angeles. Niezwykłe techniki filmowania przenośną kamerą były w dużej mierze wynikiem skąpego budżetu filmu, którego nie wystarczało na ustawienie dużej liczby torów do filmowania. Tak więc, aby naprawdę realistycznie nakręcić scenę pijaństwa Harveya Keitela, kamerę faktycznie przymocowano do aktora, aby oddać odurzenie bohatera. Z tego samego powodu, ostatecznie harmonogram zdjęciowy wyniósł zaledwie 25 dni.
- Gdy tylko znaleziono źródło finansowania, Scorsese rozpoczął obsadzanie aktorów. Robert De Niro poznał reżysera w 1972 roku. Podobało mu się, że dostrzegał on w „Kto puka do moich drzwi?”: zrobiło na nim wrażenie, jak wiarygodnie film ukazywał życie Małej Italii. Po tym jak jeden z aktorów opuścił projekt, Scorsese wybrał Harveya Keitela, z którym już wcześniej współpracował, do odegrania głównej roli Charliego.
- Na przedpremierowym pokazie filmu „Berta, zwana Towarowym Wagonem” był również obecny reżyser John Cassavetes. Po pokazie podszedł do Scorsese’ego, objął go i powiedział: „Po prostu zmarnowałeś rok swojego życia, tworząc kupę śmieci”. Doradził Scorsese’emu, aby kręcił filmy na podstawie historii, które zna i rozumie. To zainspirowało młodego reżysera do zrealizowania kolejnego filmu, opartego na własnych doświadczeniach życiowych. W rezultacie w filmie „Ulice nocy” odtworzono wydarzenia, których świadkiem był Scorsese, dorastając w Małej Italii.
- Film pierwotnie proponowano jako kontynuację „Które puka do moich drzwi?” i miał się nazywać „Sezon polowań na wiedźmy”.
- Ścieżka dźwiękowa do filmu Scorsese składała się głównie z jego własnej kolekcji. W rezultacie w filmie słychać wiele popowych i rockowych hitów, w tym „Rubber Biscuit” The Chips, „Be My Baby” The Ronettes, cover utworu „Please Mr. Postman” zespołu The Marvelettes, a także piosenki „Jumpin' Jack Flash” i „Tell Me” The Rolling Stones. Zakup praw do wykorzystania muzyki w filmie kosztował połowę jego budżetu.
- Gdy tylko znaleziono źródło finansowania, Scorsese zajął się doborem obsady. Robert De Niro poznał reżysera w 1972 roku. Podobało mu się to, co widział w filmie „Kto puka do moich drzwi?”: zrobiło na nim wrażenie, jak realistycznie przedstawiono w nim życie w Little Italy. Po tym, jak jeden z aktorów opuścił projekt, Scorsese wybrał do głównej roli Charliego Harvey'a Keitela, z którym współpracował już wcześniej.
- Na przedpremierowym pokazie filmu „Berta, zwana Towarowym Wagonem” obecny był również reżyser John Cassavetes. Po pokazie podszedł do Scorsese, objął go i powiedział: „Właśnie zmarnowałeś rok swojego życia, tworząc kawałek gówna”. Poradził Scorsese, aby kręcił filmy na podstawie historii, które zna i rozumie. Zainspirowało to młodego reżysera do stworzenia kolejnego filmu w oparciu o własne doświadczenia życiowe. W rezultacie w filmie „Złe ulice” odtworzono wydarzenia, których Scorsese regularnie był świadkiem, dorastając w Little Italy.
- Film był pierwotnie proponowany jako kontynuacja „Kto puka do moich drzwi?” i miał nosić tytuł „Sezon polowania na czarownice”.
- Według Scorsese pierwotnie fabuła filmu koncentrowała się na konflikcie religijnym Charliego i jego wpływie na jego światopogląd. W tym celu Scorsese i scenarzysta Mardik Martin podczas pisania scenariusza często jeździli samochodem po Little Italy. Znajdowali miejsce w sąsiedztwie parku i zaczynali pisać.
- Bardzo niewiele scen nakręcono bezpośrednio w miejscu akcji filmu, w Nowym Jorku. Większość scen powstała w Los Angeles. Nietypowe techniki filmowania kamerą z ręki były w dużej mierze następstwem skromnego budżetu filmu, który nie pozwalał na zainstalowanie licznych szyn prowadzących. Aby w sposób realistyczny sfilmować scenę upojenia alkoholowegoz udziałem Harvey’a Keitela, kamerę niemalże przywiązano do aktora, by oddać oszołomiony stan bohatera. Z tego samego powodu harmonogram zdjęć wyniósł w rezultacie zaledwie 25 dni.
- Ścieżka dźwiękowa do filmu Scorsese składała się głównie z jego własnej kolekcji. W efekcie w filmie brzmi wiele hitów pop i rock, w tym „Rubber Biscuit” The Chips, „Be My Baby” The Ronettes, cover utworu „Please Mr. Postman” w wykonaniu The Marvelettes, a także piosenki „Jumpin' Jack Flash” i „Tell Me” grupy The Rolling Stones. Zakup praw do wykorzystania kompozycji muzycznych w filmie pochłonął połowę jego budżetu.
Podobne filmy
9.1/10
8.9/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
7.9/10
7.7/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
