Srebrna kula
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$7 000 000
Opłaty
$12 361 866
Reżyser
Aktorzy
Gari Biuzi, Everett McGill, Tovah Feldshuh, Megan Follows, Corey Haim, Terry O'Quinn, Robin Groves, Leon Russom, Bill Smitrovich, Joe Wright
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Dino De Laurentiis, Martha De Laurentiis
Operator
Armando Nannuzzi
Kompozytor
Jay Chattaway
Artysta
Giorgio Postiglione
Casting
Jeremy Ritzer
Instalacja
Daniel Loewenthal, Tommy Dorsett
Cały zespół (50)
Cały zespół (50)
Krótki opis
W małym amerykańskim miasteczku popełniane są straszne zbrodnie. Szeryf (Terry O'Quinn) jest bezsilny. Jedynie młody chłopiec (Corey Haim) poruszający się na wózku inwalidzkim zdaje sobie sprawę, że morderstwa to sprawka wilkołaka. Prosi o pomoc swojego wujka (Gary Busey) i siostrę (Megan Follows).
Co pozostało za kulisami
- Według reżysera Daniela Attias, w wielu scenach Gary Busey improwizował (np. kiedy wujek Red wchodzi do sklepu z bronią). Attias stwierdził, że zapytał o opinię na ten temat scenarzystę Stephena Kinga, a ten nie sprzeciwił się improwizacjom.
- W scenie snu wykorzystano 70 statystów, podzielonych na cztery grupy w zależności od stopnia charakteryzacji i odpowiednich kostiumów. Obejmowało to około dziesięciu w pełni wystylizowanych i ubranych aktorów, których wykorzystano do zbliżeń, oraz pozostałych, których filmowano z daleka i których charakteryzowano pobieżnie, tylko po to, aby wyglądali groźnie, a przede wszystkim – aby stworzyć u widza wrażenie, że pomieszczenie jest wypełnione po brzegi.
- Tarkers Mills, gdzie rozgrywa się akcja filmu, to fikcyjne miasteczko we wszechświecie Stephena Kinga. Graniczy z lokacjami z innych książek Kinga, które również zostały przeniesione na ekran, w tym między innymi Chester’s Mill z serialu „Pod kopułą” (2013-2015), Derry z filmu „To” (Tommy Lee Wallace, 1990) i Castle Rock z filmów „Potrzebne rzeczy” (Fraser Clarke Heston, 1993), „Cujo” (Lewis Teague, 1983) i „Cmentarz zwieżąt” (Mary Lambert, 1989).
- Wykonanie kostiumu wilkołaka zajęło trzy miesiące. Po podjęciu ostatecznych decyzji dotyczących wyglądu (wykorzystano trójwymiarowe makiety z gliny), cały kostium wykonano z pianki poliuretanowej i pokryto naturalnym futrem niedźwiedzia. Głową zdalnie (na odległość do dziewięciu metrów) sterowało sześć osób.
- Marti i Jane oddają srebrny medalion i krzyż wujowi Redowi, aby ten przetopił je na srebrną kulę. Pojawia się tu subtelne nawiązanie do legendy o Bestii z Gévaudan, prawdopodobnie najbardziej znanej w historii legendy o wilkołakach, od której wywodzi się mit, że skuteczne przeciwko nim są jedynie srebrne kule. Według legendy, to monstrum przez trzy lata terroryzowało okolice miasta Gévaudan. Po zabiciu żony i dziecka jednego z lokalnych myśliwych, ten przetopił srebrny krzyż (była to rodzinna relikwia) na kulę i nakazał księdzu trzykrotnie ją poświęcić. Legenda ta stała się tak popularna, że jej elementy stały się częścią wielu dzieł fikcyjnych, w których mowa jest o wilkołakach.
- Dom głównych bohaterów zewnętrznie filmowano w Wilmington w stanie Karolina Północna, a dekoracje wnętrz – w pawilonach studia. W latach 90. XX wieku dom został nieznacznie przesunięty, aby zwolnić miejsce na centrum handlowe.
- Scenę z zapalaniem petard na moście filmowano w dwóch podejściach z różnicą kilku miesięcy. Jesienią 1984 roku okres zdjęciowy dobiegł końca, jednak wkrótce okazało się, że scenę na moście trzeba ponownie nakręcić. Ekipa filmowa wyruszyła na ponowne zdjęcia dopiero po czterech miesiącach po zakończeniu zdjęć i odkryła, że krzewy i drzewa otaczające miejsce kręcenia już prawie straciły liście. Trzeba było poświęcić dużo czasu i wysiłku, aby znaleźć ujęcia, z których to nie będzie widoczne.
- Stephen King osobiście poprosił, aby wilkołak nie wyróżniał się zbytnio wyglądem, aby odróżniał się od ogromnych, kudłatych potworów, które zalały ekrany i strony książek między początkiem a połową lat 80. XX wieku. Skończyło się na tym, że stworzenie bardziej przypominało niedźwiedzia niż cokolwiek innego i nie miało w wyglądzie nic szczególnie charakterystycznego. Widząc, co powstało na prośbę Kinga w wykonaniu specjalisty od efektów specjalnych Carlo Rambaldiego (1925-2012), producent Dino De Laurentiis (1919-2010) zażądał przeróbki stworzenia, ale King i Rambaldi odmówili. De Laurentiisowi postawiono ultimatum (mógł albo zgodzić się na takie monstrum, albo całkowicie odwołać projekt) i ustąpił. Do pracy wewnątrz stworzonego przez Rambaldiego kostiumu zatrudniono tancerza współczesnego, jednak jego gra również nie spodobała się De Laurentiisowi i ostatecznie znaczną część scen w kostiumie wilkołaka zagrał Everett McGill, aktor grający rolę księdza.
- Większość sztuczek Gary'ego Buzzy'ego wykonywał samodzielnie. Bliżej końca filmu, w scenie, gdy zostaje odrzucony na meble, trzeba było użyć katapulty pneumatycznej. Kiedy postać Buzzy'ego uderzyła w lustro, jego odłamki spowodowały kilka urazów u aktora (w szczególności jeden z odłamków wbił się mu w rękę, co spowodowało krwawienie). A jego reakcja, gdy przebija się przez ścianę, była szczera i wcale nie upozorowana, ponieważ tę scenę nie próbowano wcześniej (została nakręcona z jednego ujęcia).
- Gary Busey wykonał samodzielnie znaczną część kaskaderki. Bliżej finału filmu, w scenie, gdy zostaje odrzucony na meble, trzeba było użyć katapulty zasilanej sprężonym powietrzem. Podczas kręcenia sceny, w której bohater Buseya uderzył w lustro, aktor skaleczył się od odłamków (w szczególności jeden z nich wbił mu się w rękę, powodując krwawienie). A jego reakcja na wilkołaka, który przebija się przez ścianę, była szczera i wcale nie zagrana, ponieważ tę scenę nie ćwiczyli na próbach (ale nakręcili ją za jednym podejściem).
- Według reżysera Daniela Ettiesa Gary Busey improwizował w wielu scenach (na przykład w momencie, gdy wujek Red wchodzi do sklepu z bronią). Etties oświadczył, że zapytał o zdanie scenarzystę Stephena Kinga, który nie miał nic przeciwko improwizacjom.
- Tuckers Mills, w którym rozgrywa się akcja filmu, to fikcyjne miasteczko we wszechświecie Stephena Kinga. Graniczy ono z lokalizacjami z innych książek Kinga, które również zostały przeniesione na ekran, wśród których można wymienić w szczególności Chester's Mill z serialu „Pod kopułą” (2013–2015), Derry z filmu „To” (Tommy Lee Wallace, 1990) oraz Castle Rock z filmów „Potrzebne rzeczy” (Fraser Clark Heston, 1993), „Cujo” (Lewis Teague, 1983) i „Cmentarz zwierząt” (Mary Lambert, 1989).
- Stephen King osobiście poprosił, aby wilkołak wyglądał na pierwszy rzut oka niezauważalnie, by odróżniał się od ogromnych, włochatych potworów, które zalały ekrany i strony książek między początkiem a połową lat 80. XX wieku. Ostatecznie stworzenie bardziej przypominało niedźwiedzia niż cokolwiek innego i nie było w jego wyglądzie nic szczególnego. Widząc, co specjalista od efektów specjalnych Carlo Rambaldi (1925–2012) przygotował na prośbę Kinga, producent Dino De Laurentiis (1919–2010) zażądał przebudowania potwora, jednak King i Rambaldi odmówili. De Laurentiisowi postawiono ultimatum (musiał albo zgodzić się na taką postać, albo całkowicie odwołać projekt), więc ustąpił. Do pracy w kostiumie stworzonym przez Rambaldiego zatrudniono tancerza nowoczesnego, jednak jego gra również nie spodobała się De Laurentiisowi i w rezultacie znaczną część scen w kostiumie wilkołaka zagrał Everett McGill, odtwórca roli księdza.
- Znaczną część kaskaderskich sztuczek Gary Busy wykonywał samodzielnie. Pod koniec filmu, w scenie, w której zostaje odrzucony na meble, konieczne było użycie katapulty działającej na sprężone powietrze. Podczas kręcenia sceny, w której bohater Busy uderza w lustro, aktor skaleczył się odłamkami (w szczególności jeden z nich wbił mu się w rękę, co spowodowało krwawienie). Z kolei jego reakcja na wilkołaka przebijającego się przez ścianę była szczera i wcale nie udawana, ponieważ scena ta nie była ćwiczona podczas prób (została jednak nakręcona za jednym razem).
Podobne filmy
8.5/10
8.3/10
8.1/10
7.7/10
7.7/10
7.5/10
7.5/10
7.3/10
7.3/10
7.3/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
