Zwyczajni ludzie
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$6 000 000
Opłaty
$54 766 923
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Ronald L. Schwary
Operator
Kompozytor
Artysta
Casting
Penny Perry
Instalacja
Krótki opis
Typowa amerykańska rodzina: dwoje dorosłych i dwóch dorosłych synów. Chłopcy wyjeżdżają nad morze, starszy z wyprawy na żagle nie wraca, młodszy nie potrafi sobie darować, że nie uratował mu życia. Próba samobójcza, leczenie w zakładzie zamkniętym, wreszcie powrót na łono rodziny. Jeśli zostanie właściwie przyjęty, terapia podjęta przez zaufanego psychiatrę się powiedzie. Ale co to znaczy być właściwie przyjętym? Na to pytanie muszą odpowiedzieć sobie rodzice...
Co pozostało za kulisami
- Zdjęcia realizowano od 9 października 1979 roku do 10 stycznia 1980 roku.
- Film jest oparty na powieści o tym samym tytule autorstwa Judith Guest.
- Dla Timothy’ego Hattona i Elizabeth McGovern ten film był pierwszą pracą w branży filmowej.
- Ojciec Timothy’ego Hattona, aktor Jim Hutton, zmarł krótko przed rozpoczęciem zdjęć.
- O rolę doktora Bergera ubiegał się Gene Hackman, a o rolę Beth Jarrett – Lee Remick. Do roli Kelvina próbowano aktorów Bruce’a Derna i Kena Howarda.
- Podczas kręcenia zdjęć Elizabeth McGovern uczęszczała do Akademii Muzycznej Juilliard. Na mocy porozumienia z kierownictwem Akademii otrzymała zgodę na kręcenie tylko w soboty – dziewczyna opuszczała szkołę w piątek wieczorem i wracała w niedzielę rano.
- Michael J. Fox przesłuchiwany był do roli Conrada.
- Robertowi Redfordowi zajęło półtora roku napisanie pierwszej wersji scenariusza, a kolejny rok na jego dopracowanie, ponieważ w oryginalnej powieści Judith Guest znajdowały się jedynie dialogi i brakowało opisów wewnętrznych przeżyć bohaterów.
- Dom rodziny Jarrettów znajduje się tuż za rogiem innego domu, który został wykorzystany podczas kręcenia filmu „Ryzykowny biznes” dwa lata później.
- Bardzo ważną rolę w filmie odegrała kompozycja, która stała się głównym motywem przewodnim filmu – „Canon w D-dur” Johanna Pachelbel’a. Canon brzmi w wykonaniu chóru na samym początku filmu, a wersja instrumentalna – w napisach końcowych.
- W trakcie zdjęć Elizabeth McGovern studiowała w Juilliard School. Pozwolono jej na to, pod warunkiem, że będzie wyjeżdżała do Chicago co piątek wieczorem i wracała w niedzielę, a zdjęcia realizowane będą tylko w soboty. To był pierwszy przypadek, gdy student tej uczelni otrzymał zgodę na występowanie w filmie podczas semestru.
- Robertowi Redfordowi zajęło półtora roku napisanie pierwszej wersji scenariusza, a kolejny rok na dopracowanie, ponieważ w oryginalnej powieści Judith Guest były tylko dialogi i brak opisów wewnętrznych przeżyć bohaterów.
- Do roli psychiatry początkowo planowano zaprosić Richarda Dreyfussa, ale w tym okresie przeżywał załamanie nerwowe.
- Początkowo finałową scenę w jadalni z udziałem Donalda Sutherlanda i Mary Tyler Moore nakręcono w plenerze. Podczas montażu Sutherlandowi jednak nie spodobała się jego własna gra, więc wspólnie z reżyserem Robertem Redfordem ponownie nakręcili tę scenę w dekoracjach jadalni w studiu filmowym. Moore była zajęta w teatrze w Nowym Jorku, więc Redford musiał czytać jej repliki.
- Do roli doktora Bergera początkowo wybrano Gene'a Hackmana, ale nie mógł on wziąć udziału w projekcie z powodu dokrętek do fantastycznego filmu akcji Richarda Lestera „Superman II” (1980). Roli podjął się Judd Hirsch, ale pod warunkiem, że zagra ją w ciągu 9 dni, ponieważ później miał być zajęty na planie serialu „Taxi” (1978-1983).
- W scenie opisującej śmierć syna, bohater grany przez Donalda Sutherlanda lekko się jąka. Jąkanie wyszło przypadkowo, ale gdy Robert Redford oglądał nagrania z dnia, ten niuans tak mu się spodobał, że postanowił zostawić ją w filmie.
- Zdjęcia Diny Manoff zajęły zaledwie jeden dzień. Scenograf Bernie Pollack zobaczył ją w sklepie, postanowił, że idealnie sprawdzi się w roli Karen i od razu zaproponował jej 20 dolarów, żeby kupiła sobie w sklepie, co tylko zechce.
- W czasie zdjęć Elizabeth McGovern studiowała w szkole Juilliard. Pozwolono jej wziąć udział w filmie pod warunkiem, że w każdy piątek wieczorem będzie wyjeżdżać do Chicago i wracać w niedzielę, grając jedynie w soboty. Był to pierwszy raz, kiedy studentowi tej uczelni pozwolono grać w filmie w trakcie semestru.
- Napisanie pierwszej wersji scenariusza zajęło Robertowi Redfordowi półtora roku i kolejny rok na dopracowanie, ponieważ w oryginalnej powieści Judith Guest znajdowały się jedynie dialogi, bez żadnych opisów wewnętrznych przeżyć bohaterów.
- Do roli psychiatry początkowo planowano zaprosić Richarda Dreyfussa, jednak akurat w tamtym okresie przeszedł on załamanie nerwowe.
- Finałową scenę w stołówce z postaciami granymi przez Donalda Sutherlanda i Mary Tyler Moore nakręcono pierwotnie w plenerze. Podczas montażu Sutherlandowi nie spodobała się jednak jego gra, więc wraz z reżyserem Robertem Redfordem przerobili tę scenę w dekoracjach stołówki w studiu. Moore była zajęta w teatrze w Nowym Jorku, więc kwestie w jej imieniu musiał odczytać na głos Redford.
- Do roli doktora Bergera początkowo wybrano Gene'a Hackmana, ale nie mógł on wziąć udziału w projekcie z powodu dokrętek do niektórych scen w fantastycznym filmie akcji Richarda Lestera „Supermen 2” (1980). Rolę przyjął Judd Hirsch, ale pod warunkiem, że zagra wszystko w ciągu 9 dni, ponieważ później był zajęty na planie serialu „Taksówka” (1978–1983).
- W scenie opisu śmierci syna bohater Donalda Sutherlanda lekko się zacina. Zająknięcie było przypadkowe, ale kiedy Robert Redford przeglądał materiały nakręcone danego dnia, ten szczegół tak mu się spodobał, że postanowił zostawić go w filmie.
- Zdjęcia z Diną Manoff trwały tylko jeden dzień. Kostiumolog Bernie Pollack zauważył ją w sklepie, uznał, że idealnie pasowałaby do roli Karen i natychmiast zaproponował jej 20 dolarów, aby kupiła sobie w sklepie, co tylko zechce.
Podobne filmy
8.6/10
8.4/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
