Czarny narcyz

Black Narcissus (1947)

Chronometraż: 1:40 (100 min)

7.6/10
33 940

—
brak ocen

7.5/10
565

7.7/10
31000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 6

Zdjęcie 70

Aktorzy i postacie

2:49

Zdjęcie 70

Data premiery

1947-05-26

Kraj

Wielka Brytania

Produkcja

The Archers, J. Arthur Rank Organisation

Genre

Dramat

Budżet

$1 200 000

Opłaty

$0

Witryna internetowa

Reżyser

Emeric Pressburger, Michael Powell

Aktorzy

Deborah Kerr, Sabu, David Farrar, Flora Robson, Esmond Knight, Jean Simmons, Kathleen Byron, Jenny Laird, Judith Furse, May Hallatt
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Emeric Pressburger, Michael Powell

Producent

Emeric Pressburger, Michael Powell, George R. Busby

Operator

Jack Cardiff

Kompozytor

Brian Easdale

Artysta

Alfred Junge

Casting

Adele Raymond

Instalacja

Reginald Mills
Cały zespół (29)

• Za tło posłużyły powiększone czarno-białe fotografie, pomalowane kredkami pastelowymi.
• Ku zaskoczeniu i rozczarowaniu niektórych aktorów i członków ekipy filmowej, którzy spodziewali się podróży do Himalajów, wszystkie wspaniałe widoki Himalajów zostały stworzone w studio.
• Operator Jack Cardiff (1914-2009) stwierdził, że wybierając oświetlenie i paletę barw filmu, czerpał inspirację z obrazów holenderskiego malarza Jana Vermeera (1632-1675).
• Reżyser, scenarzysta i producent Michael Powell (1905-1990) początkowo zarządził, aby aktorki grające zakonnice nie używały pomadki do ust. Po kilku dniach zdjęć jednak ktoś zwrócił uwagę, że na kliszy Technicolor aktorki wyglądają tak, jakby usta im były pomalowane. Znaleziono rozwiązanie: aktorkom doradzono, aby nakładały na usta pomadkę w odcieniach cielistych, dzięki czemu na kliszy usta wyglądały naturalnie.
• Ostatnią scenę filmu z bohaterem Davida Farrara (1908-1995) realizowano z szczególną starannością. Pokazanie, jak pierwsze krople deszczu uderzają w kwiaty, było pomysłem operatora Jacka Cardiffa. Później jednak sam Cardiff żałował tego pomysłu. Początkowo przewidywano tu scenę, w której bohaterka Deborah Kerr (1921-2007) wraca do Kalkuty i rozmawia z przeoryszą.
• Przedstawiciele firmy Technicolor twierdzili, że „Czarny narcyz” jest najlepszym przykładem zastosowania ich technologii.
• Operator Jack Cardiff (1914-2009) stwierdził, że przy wyborze oświetlenia i palety kolorystycznej filmu inspirował się obrazami holenderskiego malarza Jana Vermeera (1632-1675).
• Reżyser, scenarzysta i producent Michael Powell (1905-1990) początkowo polecił, aby aktorki grające zakonnice nie używały pomadki do ust. Po kilku dniach zdjęć ktoś jednak zauważył, że na taśmie Technicolor aktorki i tak wyglądały, jakby miały pomalowane usta. Znaleziono rozwiązanie: zasugerowano aktorkom nakładanie pomadki w odcieniach cielistych, dzięki czemu na filmie usta wyglądały po prostu naturalnie.
• Ostatnią scenę filmu z bohaterem granym przez Davida Farrara (1908-1995) kręcono ze szczególną starannością. Pomysł, aby pokazać pierwsze krople deszczu uderzające w kwiaty, należał do operatora Jacka Cardiffa. Później jednak sam Cardiff żałował tego pomysłu. Początkowo planowano tu scenę, w której bohaterka grana przez Deborah Kerr (1921-2007) wraca do Kalkuty i rozmawia z przełożoną zakonu.

To wspaniałe życie

1946-12-20

8.6/10

Bulwar Zachodzącego Słońca

1950-08-10

8.4/10

Złodzieje rowerów

1948-07-21

8.2/10

Wszystko o Ewie

1950-11-09

8.2/10

Skarb Sierra Madre

1948-01-15

8.2/10

Romance Proibido

1944-12-14

8.2/10

Komedianci

1945-03-15

8.1/10

Rashomon

1950-08-26

8.1/10

Zapomniani

1950-12-09

8.1/10

Najlepsze lata naszego życia

1946-12-25

8.1/10

Podobał Ci się film?

Aby zostawić komentarz, zaloguj się lub zarejestruj. Darmowa rejestracja!

Zaloguj Rejestracja

E-mail

Hasło

Zapomniałeś hasła?