Skarb Sierra Madre

Name: Skarb Sierra Madre
Genre: Przygodowy, Dramat, Western
Released: 1948-01-15
Duration: 2 h 6 min
Rating: 8.2
Cast: Humphrey Bogart, Walter Huston, Tim Holt, Bruce Bennett, Barton MacLane

The Treasure of the Sierra Madre (1948)

Chronometraż: 2:6 (126 min)

8.2/10
152 387

—
brak ocen

8/10
1371

8.2/10
141000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 13

Zdjęcie 63

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Skarb Sierra Madre — The Treasure of the Sierra Madre (1948) Official Trailer - Humphrey Bogart Movie

3:00

Zdjęcie 63

Data premiery

1948-01-15

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Warner Bros. Pictures

Genre

Przygodowy, Dramat, Western

Budżet

$3 800 000

Opłaty

$215 419

Witryna internetowa

Reżyser

John Huston

Aktorzy

Humphrey Bogart, Walter Huston, Tim Holt, Bruce Bennett, Barton MacLane, Alfonso Bedoya, Arturo Soto Rangel, Manuel Dondé, José Torvay, Robert Blake
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Henry Blanke, Jack L. Warner

Operator

Ted D. McCord

Kompozytor

Max Steiner

Artysta

Casting

Instalacja

Owen Marks
Cały zespół (29)

Krótki opis

Meksyk lat dwudziestych. Dwóch poszukiwaczy przygód Fred Dobs i Bob Curtin po skończeniu swej zleconej pracy, szukając nowego zarobku spotyka poszukiwacza przygód Howarda, który twierdzi, że w pobliskich wzgórzach jest złoto. Razem z nim rozpoczynają kopanie. Wkrótce okazuje się, że coś znaleźli. Howardowi to wystarcza i wraca ze swoją działką. Dobbsa i Curtina ogarnia jednak gorączka złota, stają się nieufni wobec siebie, ale czy są gotowi zaryzykować przyjaźń?

Co pozostało za kulisami

W pewnym momencie w procesie kręcenia zagorzały żeglarz Humphrey Bogart zaczął się martwić, że nie zdąży na regaty jachtów z Catalina do Hawajów, w których corocznie brał udział. Kierownictwo studia powtarzało mu w kółko, że do rozpoczęcia regat praca nad filmem zostanie zakończona, ale wkrótce aktor i tak zaczął wypytywać Johna Hustona, kiedy już się zakończą zdjęcia. Skończyło się na tym, że reżyserowi to się znudziło, po kolejnym takim pytaniu chwycił Bogarta za nos i obrócił mu rękę. Bogart nie zadawał mu już tego pytania.
John Houston wybrał do ekranizacji powieść „Skarby Sierra Madre”, ponieważ liczył, że rola starszego poszukiwacza złota przyniesie jego ojcu Walterowi Houstonowi upragnionego „Oscara”.
Humphrey Bogart zaczął tracić włosy w 1947 roku, częściowo z powodu hormonów, które przyjmował, aby mieć dzieci z żoną Lauren Bacall (1924-2014) – choć w tym przypadku prawdopodobnie za przedwczesną łysinę należało obwinić nadużywanie alkoholu i niedobór witaminy B w organizmie. W momencie przyjazdu do Meksyku był już całkowicie łysy. Na plan filmu aktor zakładał perukę.
Steven Spielberg mówił później, że inspirację w pracy nad postacią Indiany Jonesa czerpał przede wszystkim z wizerunku Dobbsa w tym filmie, w którego wcielał się Humphrey Bogart (1899-1957).
W niektórych scenach Walter Huston musiał mówić po hiszpańsku, a języka nie znał. John Huston specjalnie zatrudnił Meksykanina, który wypowiedział wszystkie repliki Hustona-starszego pod nagranie, a Huston po prostu je się uczył na słuch, i zrobił to tak dobrze, że wielu potem mówiło mu, że mówi po hiszpańsku jak rodowity.
Początkowo producentowi Henry'emu Blanka (1901-1981) nawet podobało się, że Walter Huston (1883-1950), odtwórca roli Howarda, odciąga uwagę widzów od Humphreya Bogarta, jednak w miarę postępów zdjęć zaczęły go nachodzić wątpliwości i zaczęto sugerować Johnowi Hustonowi, że powinien zalecić ojcu bardziej skromne zachowanie przed kamerą.
W pewnym momencie zdjęć zapalony żeglarz Humphrey Bogart zaczął się martwić, że nie zdąży na regaty jachtowe z Cataliny na Hawaje, w których brał udział każdego roku. Kierownictwo studia powtarzało mu w kółko, że praca nad filmem zakończy się przed startem regat, ale mimo to aktor wciąż zaczął męczyć Johna Hustona pytaniami o to, kiedy wreszcie skończą się zdjęcia. Skończyło się na tym, że reżyserowiś wystarczyło cierpliwości i po kolejnym takim pytaniu chwycił Bogarta za nos i wykręcił mu rękę. Bogart nie zadał mu już więcej tego pytania.
John Huston wybrał do ekranizacji powieść „Skarby Sierra Madre”, ponieważ miał nadzieję, że rola starszego poszukiwacza złota przyniesie jego ojcu, Walterowi Hustonowi, wyczekiwanego „Oscara”.
Film był wyświetlany w radzieckim kinie pod tytułem „Mój skarb”.
Początkowo producentowi Henry’emu Blankowi (1901-1981) nawet podobało się, że Walter Huston (1883-1950), wykonawca roli Howarda, odciąga uwagę widzów od Humphreya Bogarta, ale w miarę postępu kręcenia zaczęły go ogarniać wątpliwości i Johnowi Hustonowi zaczęto sugerować, żeby poradził ojcu, aby przed kamerą zachowywał się skromniej.
Reżysera i scenarzystę Johna Hustona (1906-1987) zainteresował autor powieści o tym samym tytule (1927), która posłużyła za pierwowzór literacki – Bruno Traven (1890-1969), który prowadził samotne życie w Meksyku. Traven nie miał zastrzeżeń ani co do reżysera, który miał nakręcić film na podstawie jego powieści, ani co do scenariusza – najwyraźniej wyraził zgodę na piśmie – i wysłał na plan swojego bliskiego przyjaciela, Hale'a Crovsa, który został doradcą technicznym i tłumaczem, otrzymując za to 150 dolarów tygodniowo. Uważa się, że pod pseudonimem „Crovs” krył się sam Traven, choć on sam zawsze temu zaprzeczał. Sam Huston nie chciał go męczyć pytaniami, ale jego ówczesna żona Evelyn Keyes (1916-2008) była przekonana, że Crovs to właśnie ten tajemniczy pisarz, Traven. Twierdziła, że on sam nieustannie się demaskuje, mówiąc w określonych sytuacjach „ja”, podczas gdy należałoby powiedzieć „on”, a ponadto w jego mowie pojawiało się zbyt wiele zwrotów analogicznych do tych, które występowały w listach Travena do Hustona. Do chwili obecnej wiadomo na pewno, że „Bruno Traven” to pseudonim, choć prawdziwa tożsamość pisarza nigdy nie została ustalona.
Reżysera i scenarzystę Johna Hustona (1906-1987) zainteresował autor powieści, która posłużyła jako literacki pierwowzór jego filmu o tym samym tytule (1927) – Bruno Traven (1890-1969), który mieszkał w odosobnieniu w Meksyku. Traven nie miał zastrzeżeń ani co do reżysera, który miał nakręcić film na podstawie jego powieści, ani co do scenariusza – z tego, co wiadomo, wyraził na to zgodę pisemnie – i wysłał na plan filmowy swojego bliskiego przyjaciela Hala Crowsa, który został doradcą technicznym i tłumaczem, otrzymując za to 150 dolarów tygodniowo. Uważa się, że pod pseudonimem „Crows” krył się sam Traven, choć sam Traven zawsze to zaprzeczał. Huston nie chciał dopytywać o to osobiście, ale jego ówczesna żona, Evelyn Keyes (1916-2008), była przekonana, że Crows to właśnie tajemniczy pisarz, Traven. Twierdziła, że sam się zdradza, mówiąc w pewnych sytuacjach „ja”, zamiast „on”, a także że w jego mowie jest zbyt wiele zwrotów podobnych do tych, które pojawiały się w listach Travena do Hustona. Obecnie wiadomo na pewno, że „Bruno Traven” to pseudonim, choć prawdziwa tożsamość pisarza do dziś pozostaje nieustalona.
W roli bogatego Amerykanina, od którego Dobbs żebrze o drobne, na ekranie pojawia się sam reżyser.
Budżet filmu przekraczał 5 milionów dolarów, co czyniło go najdroższą produkcją studia Warner Bros. do 1948 roku. Dodatkowym powodem niepokoju kierownictwa studia był fakt, że zdjęcia prowadzono w Meksyku. Początkowo szefowie studia nalegali, aby postać grana przez Humphreya Bogarta w ogóle przeżyła, później zaczęli domagać się, aby przeżył niemal do samego końca filmu. Reżyser John Huston zrobił jednak po swojemu. Film zyskał uznanie krytyków, ale wpływy z biletów bezpośrednio po premierze nie były zbyt satysfakcjonujące.
Budżet filmu przekraczał 5 milionów dolarów, był to najdroższy film firmy „Warner Bros.” do 1948 roku, a dodatkowo kierownictwo studia martwiło się tym, że zdjęcia kręcone są w Meksyku. Początkowo szefowie studia nalegali, żeby postać w wykonaniu Humphreya Bogarta w ogóle pozostała przy życiu, potem zaczęli nalegać, żeby pozostała przy życiu niemal do samego końca filmu. Reżyser John Huston poszedł swoją drogą. Film spotkał się z uznaniem krytyków, ale zyski zaraz po premierze nie były aż tak zadowalające.
Początkowo John Huston nakręcił śmierć Dobbsa w wykonaniu Humphreya Bogarta bardziej efektownie (tak jak w książce), niż ten wariant, który ostatecznie znalazł się w filmie. Kiedy postać w wykonaniu Alfonso Bedoy’a (1904-1957) zadaje Dobbsowi cios maczetą, całkowicie odcina mu głowę, po czym głowa (z tektury, oczywiście) toczy się i spada do wody. Rok był 1948, cenzura nie mogła dopuścić do pokazania takich szczegółów i w filmie pokazany jest tylko cios maczetą.
Jeden z pierwszych hollywoodzkich filmów nakręconych „na location” poza Stanami Zjednoczonymi – w meksykańskim stanie Durango i w mieście Tampico. Aby podkreślić lokalny koloryt, reżyser pozostawił dialogi mieszkańców na hiszpańskim bez napisów.
Humphrey Bogart zaczął tracić włosy w 1947 roku, częściowo z powodu hormonów, które przyjmował, aby spłodzić dzieci z żoną Lauren Bacall (1924-2014) – choć w tym przypadku prawdopodobnie winę za przedwczesną łysinę należało przypisać nadużywaniu alkoholu i brakowi witaminy B w organizmie. W chwili przyjazdu do Meksyku był już całkowicie łysy. Na planie aktor zakładał perukę.
Steven Spielberg powiedział później, że inspiracji przy tworzeniu postaci Indiany Jonesa czerpał przede wszystkim z postaci Dobbsa w tym filmie, granego przez Humphreya Bogarta (1899-1957).
W niektórych scenach Walter Huston musiał mówić po hiszpańsku, a nie znał tego języka. John Huston specjalnie zatrudnił Meksykanina, który nagrał wszystkie kwestie starszego Hustona, a ten po prostu nauczył się ich na słuch. Zrobił to tak dobrze, że wielu ludzi mówiło mu później, iż mówi po hiszpańsku jak native speaker.
Początkowo John Huston nakręcił śmierć Dobbsa, granego przez Humphreya Bogarta, w sposób bardziej obrazowy (podobnie jak w książce) niż w wersji, która ostatecznie znalazła się w filmie. Gdy postać grana przez Alfonso Bedoi (1904-1957) zadaje Dobbsowi cios maczetą, całkowicie odcina mu głowę, która następnie (oczywiście będąca rekwizytem) toczy się i wpada do wody. Był rok 1948 i cenzura nie mogła dopuścić do pokazania tak drastycznych szczegółów, dlatego w filmie przedstawiono jedynie sam cios maczetą.