Cud na 34 ulicy

Name: Cud na 34 ulicy
Genre: Komedia, Dramat, Familijny
Released: 1947-06-04
Duration: 1 h 36 min
Rating: 7.9
Cast: Maureen O'Hara, John Payne, Edmund Gwenn, Gene Lockhart, Natalie Wood

Miracle on 34th Street (1947)

Chronometraż: 1:36 (96 min)

7.9/10
70 589

—
brak ocen

7.4/10
859

7.9/10
61000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 43

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Cud na 34 ulicy — Miracle On 34th Street | #TBT Trailer | 20th Century FOX

5:08

Zdjęcie 43

Data premiery

1947-06-04

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

20th Century Fox

Genre

Komedia, Dramat, Familijny

Budżet

$630 000

Opłaty

$2 650 000

Witryna internetowa

Reżyser

George Seaton

Aktorzy

Maureen O'Hara, John Payne, Edmund Gwenn, Gene Lockhart, Natalie Wood, Porter Hall, William Frawley, Jerome Cowan, Philip Tonge, James Seay
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

William Perlberg

Operator

Lloyd Ahern

Kompozytor

Cyril J. Mockridge

Artysta

Casting

Instalacja

Robert L. Simpson
Cały zespół (22)

Krótki opis

Sieć sklepów Macy'ego organizuje coroczną przedświąteczną paradę. Z powodu niedyspozycji zatrudnionego Św. Mikołaja, zaangażowany zostaje sympatyczny staruszek, Kris Kringle, który utrzymuje, że jest prawdziwym Świętym Mikołajem. Doris Walker, odpowiedzialna za marketing i promocję nowojorskiego sklepu Macy'ego, wychowuje córkę, Susan, w przekonaniu, że wszystkie mity i legendy są nieprawdziwe, a także podważa istnienie Świętego Mikołaja. Fred Gailey, początkujący prawnik oraz sąsiad Doris, próbuje dziewczynce przywrócić trochę dziecięcej naiwności oraz zbliżyć się do pani Walker. Fred wspólnie z Krisem Kringle postanawiają dotrzeć do serc Doris i Susan i sprawić, by uwierzyły w magię Bożego Narodzenia.

Co pozostało za kulisami

W zamian za zgodę na nakręcenie „Cudu na 34. ulicy”, George Seaton nakręcił dla wytwórni 20th Century Fox komedie „Mieszkanie dla Peggy” (1948), „Kurczak w każdą niedzielę” (1949) oraz dramat wojenny „Wielki start” (1950).
Edmund Gwenn zakładał na planie sztuczną brodę.
Postać prokuratora okręgowego Thomasa Mary jest wyraźnie wzorowana na Thomasie I. Deweyu, prokuratorze okręgowym Manhattanu, który później został gubernatorem stanu Nowy Jork i dwukrotnie bezskutecznie próbował ubiegać się o urząd prezydenta USA (w 1944 i 1948 roku) z ramienia Partii Republikańskiej. Jerome Cowan, który grał tę rolę, naprawdę przypominał Dewey’a. Co więcej, obaj nosili wąsy, co było niezwykle nietypowe dla osób publicznych tamtych czasów. Sędzia w filmie wspomina, że prokurator okręgowy jest u nich republikaninem, co w tamtych latach było nietypowe dla osoby na stanowisku wybieranym w Nowym Jorku.
Syn prokuratora okręgowego, Thomas Mara Jr., kończy swoje zeznania w sądzie i mówi Krisowi Kringle: „I nie zapomnij o kasku futbolowym. Żeby był prawdziwy”. W tamtych latach właścicielem drużyny futbolowej New York Giants był Tim Mara.
Początkowo film miał się nazywać „Bożonarodzeniowe cud na 34. ulicy”, ale przesunięcie premiery na lato sprawiło, że słowo „bożonarodzeniowe” trzeba było usunąć z tytułu.
Fraza Świętego Mikołaja „Tak stary, jak mój język i odrobinę starszy od moich zębów” oznacza, że we wczesnym dzieciństwie nie miał jeszcze zębów.
W 1994 roku wydawnictwo Smithmark wydało bogato ilustrowaną książkę w dużym formacie „Cud na 34. ulicy: Klasyka Hollywood” autorstwa Sarah Parker Danielson.
Szef wytwórni „20th Century Fox”, Darryl F. Zanuck, był kategorycznie przeciwko temu projektowi, uważając, że film wyjdzie zbyt banalny. Ostatecznie zgodził się przeznaczyć na film dość skromny budżet pod warunkiem, że reżyser i scenarzysta George Seaton nakręci później trzy filmy z wyboru wytwórni. Seaton tak bardzo chciał zrealizować ten film, że zgodził się bez dyskusji.
Producenci filmu zwrócili się do kierownictwa domów towarowych Macy’s i Gimbel’s z prośbą o pozwolenie na kręcenie scen w ich przestrzeniach handlowych. W obu przypadkach powiedziano im, że chcieliby najpierw zobaczyć, co z tego wyniknie. Odmowa oznaczałaby konieczność dodatkowego wysiłku podczas montażu i ponownych zdjęć. Dla kierownictwa domów towarowych zorganizowano projekcję już nakręconych scen i, na szczęście, to, co zobaczyli, im się spodobało. Pozwolenie zostało uzyskane.
„Cud na 34. ulicy” (1947) był jednym z pierwszych filmów poddanych kolorowaniu (mowa o technologii w kinematografii lub fotografii, za pomocą której oryginalny czarno-biały obraz przekształcany jest w kolorowy).
23 grudnia 1949 roku 30-minutowa adaptacja radiowa „Cudu na 34. ulicy” została wyemitowana w popularnym programie „Screen Director's Playhouse”, w której rolę Świętego Mikołaja zagrał Edmund Gwenn. 21 grudnia 1950 roku ten sam program wyemitował 60-minutową adaptację radiową na podstawie filmu. W nagraniu wziął również udział Edmund Gwenn.
Ozdoby świąteczne witryn domów towarowych Macy’s, które zostały uwiecznione na filmie, zostały później sprzedane najstarszemu sklepowi z zabawkami w USA „FAP Schwartz”, a następnie bankowi „Marshall & Ilsley” w Milwaukee, Wisconsin. Od tego czasu co roku w grudniu zdobią hol głównych oddziałów banku na North Water Street.
W zamian za zgodę na nakręcenie „Cudu na 34. ulicy”, George Seaton nakręcił dla 20th Century Fox komedie „Mieszkanie dla Peggy” (1948), „Kurczak co niedzielę” (1949) i dramat wojenny „Wielki odwet” (1950).
Akcja filmu toczy się podczas obchodów Bożego Narodzenia, jednak szef wytwórni „20th Century Fox”, Darryl F. Zanuck, nalegał, aby premiera odbyła się w maju. Uważał, że latem ludzie częściej chodzą do kina. Jego podwładni musieli zorganizować kampanię reklamową z myślą o letniej premierze, utrzymując jednocześnie w tajemnicy fakt, że film będzie dotyczył Bożego Narodzenia.
Na świątecznych witrynach domu towarowego Macy's widnieją wizerunki postaci z Warner Brothers (Królik Bugs, Daffy Duck i inni) – co jest zaskakujące, biorąc pod uwagę odwieczną rywalizację między tą firmą a 20th Century Fox, która nakręciła „Cud na 34. ulicy”.
Kiedy Maureen O'Hara po raz pierwszy czytała scenariusz, film nosił tytuł „Wielkie serce”.
Na przyjęciu z okazji zakończenia zdjęć Natalie Wood była szczerze zdumiona, widząc Edmunda Gwenna bez brody. Podczas filmowania młoda aktorka uważała Edmunda Gwenna za prawdziwego Świętego Mikołaja.
Aktorka i kronikarka życia towarzyskiego Hedda Hopper napisała w swojej kolumnie 3 maja 1947 roku, że „kiedy w kinie Roxy w Nowym Jorku odbędzie się premiera filmu („Cud na 34. ulicy”), dom towarowy Macy’s będzie musiał zamknąć się na pół dnia, aby wszyscy jego 12 000 pracowników mogli pójść do kina”.
Psychiatra Sawyer, w którego rolę wcielił się Porter Hall, uszczypuje się w brwi, gdy jest podekscytowany lub zdenerwowany. W jednym z odcinków taka sama reakcja nerwowa pojawia się u jego sekretarki.
Podczas kręcenia filmu „Cud na 34. ulicy” (1947) Natalie Wood miała 8 lat.
Na przyjęciu z okazji zakończenia zdjęć Natalie Wood była szczerze zdumiona, widząc Edmunda Gwenna bez brody. Podczas kręcenia filmu młoda aktorka uważała Edmunda Gwenna za prawdziwego Świętego Mikołaja.
Próbując znaleźć wytłumaczenie przekonaniu Chrisa, że jest Świętym Mikołajem, doktor Piers przywołuje przykład właściciela restauracji w Hollywood, który uważał się za spadkobiercę rosyjskiego tronu, mimo że wszystko wskazywało na coś przeciwnego. Doktor Piers zapomniał imienia tego człowieka. W tym odcinku mowa była o Michale Romanowie, właścicielu restauracji „Romanoff's” w Hollywood, do której w tamtych latach często zaglądali gwiazdy filmowe.
Operator Charles J. Clark został odsunięty od pracy nad filmem „Cud na 34. ulicy” i wysłany do Meksyku, aby pomóc Henry'emu Kingowi dokończyć zdjęcia do filmu „Kapitan z Kastylii” (1947). Na planie „Cudu na 34. ulicy” zastąpił go Lloyd Ahern.
Operator Charles J. Clarke został zwolniony z pracy nad filmem „Cud na 34. ulicy” i wysłany do Meksyku, aby pomóc Henry'emu Kingowi dokończyć zdjęcia do filmu „Kapitan z Kastylii” (1947). Na planie „Cudu na 34. ulicy” zastąpił go Lloyd Ahern.
W rankingu Amerykańskiego Instytutu Filmowego (AFI) „100 najbardziej inspirujących amerykańskich filmów za 100 lat według AFI” film „Cud na 34. ulicy” (1947) zajął 9. miejsce.
Akcja filmu rozgrywa się podczas świąt Bożego Narodzenia, ale szef studia 20th Century Fox, Darryl F. Zanuck, nalegał, aby premiera odbyła się w maju. Uważał, że latem ludzie częściej chodzą do kina. Jego podwładni musieli zorganizować kampanię reklamową z myślą o letniej premierze, jednocześnie zachowując w tajemnicy fakt, że film będzie miał tematykę bożonarodzeniową.
Pomysł scenariusza przyszedł Valentine’owi Daviesowi do głowy, gdy szukał prezentu na Boże Narodzenie dla żony. Komercyjna strona radosnego przedświątecznego zgiełku skłoniła go do zastanowienia się, jak do tego wszystkiego odniósłby się prawdziwy Święty Mikołaj.
Tak się złożyło, że na nagrodę „Oscar” 1947 w kategorii „najlepszy film” nominowano dwa filmy o tematyce bożonarodzeniowej — „Cud na 34. ulicy” i romantyczną komedię Henry’ego Kostera „Żona biskupa”. W całej historii wręczania tej nagrody w kategorii „najlepszy film” nominowano zaledwie trzy filmy bożonarodzeniowe — już wspomniane i film „To wspaniałe życie”, który Frank Capra nakręcił rok wcześniej.
Szef studia 20th Century Fox, Darryl F. Zanuck, był stanowczo przeciwny temu projektowi, uważając, że film będzie zbyt banalny. Ostatecznie zgodził się przeznaczyć na film dość skromny budżet pod warunkiem, że reżyser i scenarzysta George Seaton nakręci później trzy filmy według wyboru studia. Seaton tak bardzo chciał nakręcić ten film, że zgodził się bez wahania.
Sądząc po dokumentach urzędu skarbowego w hrabstwie Nassau w Nowym Jorku, dom, do którego na oczach Susan wchodzą główni bohaterowie pod koniec filmu, znajduje się pod adresem: Nowy Jork, Port Washington, Derry Road, 24.
Zdjęcia do filmu odbywały się w okresie srogich mrozów w Nowym Jorku. Kilkakrotnie aparaty operatorów zamarzały.
Sceny w domu towarowym Macy’s kręcono „w plenerze”, czyli w samym Macy’s na rogu 34. ulicy. Utrudnieniem było to, że sprzęt filmowy wymagał więcej energii, niż mogła dostarczyć instalacja elektryczna domu towarowego. Dlatego w piwnicy budynku trzeba było zainstalować dodatkowe źródła zasilania.
Założyciel sieci domów towarowych Macy’s Rowland Hass Macy zmarł w 1877 roku, na 70 lat przed kręceniem filmu „Cud na 34. ulicy”.
Jednocześnie z pracą nad filmem „Cud na 34. ulicy” Natalie Wood kręciła filmy „Scudda Hoo! Scudda Hay!” i „Duch i Pani Muir”.
22 grudnia 1947 roku audycja radiowa serii „Lux Radio Theater” przygotowała dla słuchaczy 60-minutową inscenizację filmu „Cud na 34. ulicy”. Wzięli w niej udział aktorzy grający w filmie Maureen O’Hara, Edmund Gwenn, John Payne i Natalie Wood, którzy podłożyli głosy pod swoje postacie.
W dialogu z dziewczynką z Holandii, który w filmie jest podany bez tłumaczenia, Święty Mikołaj pyta, jaki prezent chciałaby otrzymać na Boże Narodzenie. Dziewczynka odpowiada, że niczego nie potrzebuje, ponieważ prezentem uważa to, że ma nową (przybraną) mamę.
Poprzednikiem współczesnej Poczty Stanów Zjednoczonych było Ministerstwo Poczty, które istniało od 1829 do 1971 roku.
W latach 70. XX wieku Natalie Wood i jej mąż Robert Wagner otrzymali propozycję nakręcenia telewizyjnego remake’u filmu z ich córką Natashą Gregson Wagner w roli Susan. Wood stanowczo odmówiła. Sama stała się gwiazdą filmową i ulubienicą Ameryki w młodym wieku i nie chciała, aby jej młodsza córka (urodzona w 1970 roku) zaczynała karierę aktorską w tak młodym wieku.
Wypełniając kartę pracownika, Kris Kringle pisze w rubryce „najbliżsi krewni” imiona reniferów w zaprzęgu Świętego Mikołaja. W autorskim rękopisie wiersza-poematu Clementa Clarke’a Moore’a „Noc wigilijna” imię jednego z nich podane jest jako „Donder”, choć zazwyczaj mówi się „Donner”. Kringle wpisał imię renifera tak, jak było u Moore’a.
W Dniu Dziękczynienia dom towarowy Macy’s tradycyjnie organizuje paradę. Niewielu o tym wie, ale Edmund Gwenn rzeczywiście wcielał się w Świętego Mikołaja podczas takiej parady 28 listopada 1946 roku. Gwenn zrobił wszystko, co należało do Świętego Mikołaja podczas takiego wydarzenia, a po paradzie wygłosił nawet krótkie przemówienie. Przedstawił go Philip Tong, który w filmie „Cud na 34. ulicy” zagrał Juliana Shellhammera. Pokrowiec z witryn dom towarowego z wystawionymi w nich prezentami świątecznymi Gwenn zdjął przy dźwiękach suity z muzyki Czajkowskiego do baletu „Dziadek do orzechów”. W ten sposób w domu towarowym Macy’s rozpoczynał się tradycyjnie sezon świątecznych wyprzedaży.
Moireen O’Hara dołączyła do obsady filmu niemal wbrew swojej woli. Wróciła właśnie do Irlandii, gdy ponownie musiała wracać do Ameryki na zdjęcia. Aktorka przestała protestować i składać pretensje, gdy zapoznała się ze scenariuszem.
Wpływowa organizacja „Narodowa Legia Przyzwoitości” przyznała filmowi „Cud na 34. ulicy” (1947) ocenę „B” (częściowo wątpliwa treść) ze względu na to, że Maureen O’Hara zagrała rozwódkę.
Dziewczynka z Danii mówiła w filmie po holendersku, ale z wyraźnym amerykańskim akcentem.
Maureen O'Hara trafiła do obsady filmu praktycznie wbrew swojej woli. Ledwo zdążyła wrócić do Irlandii, gdy znów musiała udać się do Ameryki na zdjęcia. Aktorka przestała zgłaszać zastrzeżenia i pretensje, gdy tylko zapoznała się ze scenariuszem.
W 2015 roku spośród aktorów biorących udział w kręceniu filmu „Cud na 34. ulicy” (1947) żył tylko Alvin Greenman, odtwórca epizodycznej roli Alfreda. Ostatnią z aktorów grających główne role w filmie, która zmarła w październiku 2015 roku, była Maureen O’Hara.
Przychody ze sprzedaży biletów do filmu były czterokrotnie wyższe niż koszt jego produkcji.
Psychiatra Sawyer, którego grał Porter Hall, szczypie się w brwi, gdy jest pobudzony lub zaniepokojony. W jednym z odcinków taka sama nerwowa reakcja pojawia się u jego sekretarki.
Sądząc po liczbie wykałaczek do oliwek leżących na stole przy telefonie, pani Shelhammer wypiła 9 kieliszków martini przed rozmową z panią Walker.
W latach 70. zwrócono się do Natalie Wood i jej męża Roberta Wagnera z propozycją nakręcenia telewizyjnego remake'u filmu, w którym ich córka Natasha Gregson Wagner wcieliłaby się w rolę Susan. Wood odpowiedziała kategoryczną odmową. Sama stała się gwiazdą kina i ulubienicą Ameryki w młodym wieku i nie chciała, aby jej młodsza córka (urodzona w 1970 roku) zaczęła grać w tak wczesnym wieku.
Czerwiec 2008 roku: W rankingu American Film Institute (AFI) „10 najlepszych filmów w gatunku fantasy” film „Cud na 34. ulicy” (1947) zajął 5. miejsce.
Aktor grający sędziego, Gene Lockhart, wystąpił również w innym klasycznym filmie o tematyce świątecznej. Zagrał Boba Cratchita w „Opowieści wigilijnej” (1938) Edwina L. Marina.
Postać prokuratora okręgowego Thomasa Mary'ego jest ewidentnie wzorowana na Thomasie E. Deweyu, prokuratorze okręgowym Manhattanu, który później został gubernatorem stanu Nowy Jork i dwukrotnie bezskutecznie ubiegał się o urząd prezydenta USA (w 1944 i 1948 roku) z ramienia Partii Republikańskiej. Jerome Cowen, który zagrał tę rolę, był rzeczywiście podobny do Deweya. Co więcej, obaj nosili wąsy, co dla osób publicznych w tamtym czasie było niezwykle rzadkie. Sędzia w filmie wspomina, że ich prokurator okręgowy jest republikaninem, co w tamtych latach było nietypowe dla osoby sprawującej wybieralne stanowisko w Nowym Jorku.
Dziewczynka z Danii śpiewa piosenkę „Sinterklaas Kapoentje, Leg wat in mijn schoentje, Leg wat in mijn laarsje, Dank je Sinterklaasje!”. Jeden z przekładów brzmi: „Święty Mikołaj, oszust i łotrzyk, Połóż coś do mojego buta. Połóż coś do mojego buta. Dziękuję Ci, Święty Mikołaju”.
Edmund Gwenn podczas zdjęć nosił doklejaną brodę.
Pomysł na scenariusz przyszedł Valentine’owi Davissowi do głowy, gdy szukał prezentu bożonarodzeniowego dla żony. Komercyjna strona radosnego przedświątecznego zgiełku skłoniła go do zastanowienia się nad tym, jak do tego wszystkiego odniósłby się prawdziwy Święty Mikołaj.
Pierwsza rola Telmy Ritter w filmie.
Pod koniec rozprawy sądowej, na której rozpatrywano sprawę Krissa, do sali rozpraw wniesiono 21 worków z pocztą.
Rola Świętego Mikołaja została początkowo zaproponowana Cecilowi Kellawayowi, ale aktor ją odrzucił. Dopiero po tym zatwierdzono do tej roli Edmunda Gwenna, który był kuzynem Kellawaya. Kellaway zagrał Świętego Mikołaja w 1964 roku w jednym z odcinków amerykańskiego sitcomu „Bewitched” (1964-1972), w którym wystąpił dziesięcioletni Bill Mumy, gwiazda ekranu i ulubieniec Ameryki tamtych lat.