Oto jest głowa zdrajcy
Produkcja
Genre
Budżet
$2 000 000
Opłaty
$28 350 000
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Fred Zinnemann, William N. Graf
Operator
Ted Moore
Kompozytor
Artysta
John Box, Roy Walker
Casting
Robert Lennard
Instalacja
Ralph Kemplen, William Kirby
Cały zespół (30)
Cały zespół (30)
Krótki opis
Film opowiada o ostatnich latach życia sir Thomasa More'a, wielkiego angielskiego humanisty, cieszącego się autorytetem moralnym w całej Europie i jego konflikcie z królem Henrykiem VIII. Angielski monarcha postanowił porzucić swoją żonę, królową Katarzynę i poślubić Annę Boleyn. More nie chciał otwarcie buntować się przeciw swemu monarsze. Złożył więc urząd i wycofał się z życia publicznego.
Co pozostało za kulisami
- Orson Welles, który wcielił się w rolę kardynała Wolseya (1473-1530), użył dokładnej kopii oficjalnej pieczęci Wolseya, a także autentycznego pergaminu z owczej skóry i pióra do pisania.
- Paul Scofield (1922-2008) nie udał się na ceremonię wręczenia Oscarów, sądząc, że statuetka w kategorii „najlepszy aktor” trafi do Richarda Burtona (1925-1984) za rolę w filmie Mike'a Nicholsa (1931-2014) „Kto się boi Virginii Woolf?” (1966). Nagroda przypadła jednak jemu, a statuetkę wysłano mu pocztą, podczas czego uległa ona uszkodzeniu.
- Orson Welles, grający rolę kardynała Wolseya (1473-1530), użył dokładnej kopii oficjalnej pieczęci Wolseya, a także autentycznego pergaminu z owczej skóry i pióra do pisania.
- Film pokazuje, że Tomasz More (1478-1535) został stracony przez dekapitację za odmowę podpisania dokumentu, który ogłaszał króla głową Kościoła, ponieważ było to sprzeczne z jego przekonaniami. W filmie nie wspomniano, że More, jako Lord Kanclerz, znał wielu ludzi, których przekonania były sprzeczne z jego opinią i że wszystkich, z którymi tak się różnił, uznano za heretyków i spalono na stosie.
- Sceny sądu i egzekucji opierają się na zeznaniach świadków, opublikowanych anonimowo 4 sierpnia 1535 roku.
- Autorzy filmu zamówili kilka ciężarówek pianki polistyrenowej, która miała imitować ośnieżony krajobraz. Jak tylko piankę polistyrenową przywieziono, pogoda się pogorszyła i zaczął padać śnieg.
- Do roli Margaret początkowo rozważano Vanessę Redgrave, ale ona była zajęta w teatrze. Redgrave zgodziła się wystąpić na ekranie bez wynagrodzenia w epizodycznej roli Anny Boleyn (1501-1536), ale pod warunkiem, że jej imienia nie umieści się w napisach końcowych. Tak czy inaczej, w końcowych napisach jej imię się pojawia.
- Do roli Margaret początkowo planowano zaprosić Vanessę Redgrave, jednak okazało się, że jest ona zajęta w teatrze. Redgrave zgodziła się pojawić na ekranie bez żadnego wynagrodzenia w epizodycznej roli Anny Boleyn (1501-1536), pod warunkiem, że jej imię nie pojawi się w napisach. Mimo to, w napisach końcowych jej imię widnieje.
- Paul Scofield (1922-2008) nie pojechał na ceremonię wręczenia nagrody „Oscar”, wierząc, że statuetka w kategorii „najlepszy aktor” trafi do Richarda Burtona (1925-1984) za rolę w filmie Mike’a Nicholsa (1931-2014) „Kto się boi Virginii Woolf?” (1966). Nagrodę otrzymał on, a statuetkę przesłano mu pocztą i w trakcie transportu ją uszkodzono.
- Wszyscy członkowie obsady aktorskiej zgodzili się na obniżenie gaży, aby budżet całego filmu nie przekroczył 2 milionów dolarów. Ponad 10 000 dolarów gaży otrzymali tylko Orson Welles (1915-1985), Paul Scofield (1922-2008) i Suzanne York (1939-2011).
- Wszyscy członkowie obsady musieli zgodzić się na obniżenie honorarium, aby budżet całego filmu nie przekroczył 2 milionów dolarów. Honorarium przekraczające kwotę 10 000 dolarów otrzymali jedynie Orson Welles (1915-1985), Paul Scofield (1922-2008) i Suzanne York (1939-2011).
Podobne filmy
8.3/10
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
7.8/10
7.8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
