No i co, doktorku?
Kraj
Produkcja
Budżet
$4 000 000
Opłaty
$66 000 000
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
Casting
Nessa Hyams
Instalacja
Verna Fields
Cały zespół (64)
Cały zespół (64)
Krótki opis
Howard Bannister przybywa do San Francisco ze swoją narzeczoną, Eunice, aby ubiegać się o stypendium z muzykologii. Poznaje tam tajemniczą kobietę, która okazuje się "siać spustoszenie i chaos gdziekolwiek się pojawi". Do tego dochodzą sprawy zamienionego bagażu, grupy agentów rządowych, skradzionej biżuterii, i kilka ciekawych zwrotów fabuły.
Co pozostało za kulisami
- Wypadek samochodowy, który bohaterka Barbry Streisand powoduje przechodząc przez ulicę w drodze do hotelu, dodano do filmu w ostatniej chwili. Twórcy filmu nie mieli pod ręką samochodów kaskaderskich, więc Peter Bogdanovich polecił jednemu z członków ekipy wynajęcie kilku aut, koniecznie z ubezpieczeniem od wypadków. Następnie zorganizował zderzenie samochodów przed kamerą, po czym zwrócił wynajęte pojazdy.
- Był to pierwszy amerykański film, w którego napisach końcowych wymieniono kaskaderów i aktorów drugoplanowych. Pierwszym takim brytyjskim filmem był «Moonraker» (1979) Lewisa Gilberta (1920-2018) o Jamesie Bondzie.
- Scenę finałowego pościgu – parodię sceny z ówczesnego thrillera Petera Yatesa „Bullitt” (1968) – kręcono również w San Francisco. Kosztowała ona milion dolarów (ćwiartkę całego budżetu filmu) i zajęła 19 dni pracy przy udziale 32 kaskaderów, a sama scena trwa 11 minut czasu ekranowego. Od 4 do 5 dni zajęły same zdjęcia do sceny z ogromną szybą okienną. Kręcono ją w dzielnicy Richmond.
- Po zakończeniu pogoni samochodowej wielu bohaterów filmu jest pokazanych pływających w zatoce San Francisco, a dwóch głównych bohaterów pływa w samochodzie Volkswagen Beetle. Jest to parodia reklamy samochodów tej marki, która twierdziła, że mogą się utrzymać na wodzie.
- Pierwszy amerykański film, w którego napisach końcowych wymieniono kaskaderów i wykonawców ról epizodycznych. Pierwszym takim samym filmem brytyjskim był „Moonraker” (1979) Lewisa Gilberta (1920-2018) o Jamesie Bondzie.
- Kiedy Howard Bannister trafia do baru koktajlowego na dachu, którego budowa nie została jeszcze ukończona, zdjęcia nie odbywały się w dekoracjach na planie, lecz na prawdziwym dachu hotelu Hilton, gdzie w tym czasie trwał remont. Rzeczywiście rozpościerał się stamtąd właśnie taki widok na San Francisco. Na potrzeby zdjęć wniesiono tam specjalnie pianino, a Barbra Streisand śpiewała na żywo (nalegał na to reżyser, który nie chciał korzystać z nagrania).
- Podczas kręcenia ujęcia Barbry Streisand na rowerze w długim planie zastępował ją kaskader. Podczas jednego z ostrych zakrętów upadł i złamał nogę.
- Scenę finałowej pogoni – parodię sceny z niedawnego thrillera Petera Yatesa «Bullitt» (1968) – również kręcono w San Francisco. Kosztowała ona 1 milion dolarów (ćwierć całego budżetu filmu) i zajęła 19 dni, plus praca 32 kaskaderów, a scena trwa 11 minut. Na nagranie sceny z ogromną szklaną taflą okienną poświęcono od 4 do 5 dni. Kręcono ją w dzielnicy Richmond.
- Wypadek drogowy, który powoduje bohaterka Barbry Streisand podczas przechodzenia przez ulicę w drodze do hotelu, dodano do filmu w ostatniej chwili. Twórcy filmu nie mieli samochodów kaskaderskich, więc Peter Bogdanovich zlecił jednemu z członków ekipy wypożyczenie dwóch samochodów, ale koniecznie z ubezpieczeniem od wypadków. Następnie zorganizował zderzenie samochodów na kamerę i zwrócił wypożyczone pojazdy.
- Reżyser Peter Bogdanovich nie otrzymał zgody od władz miasta na szybki zjazd samochodami po schodach w parku Alta Plaza, ale scenę i tak nakręcił, a uszkodzenia są widoczne do dziś. Z tego powodu władze San Francisco teraz zawsze wymagają od filmowców szczegółowego planu zdjęciowego.
- W ostatniej scenie filmu Barbra Streisand mówi Ryanowi O'Neillowi: „Miłość oznacza, że nigdy nie trzeba przepraszać” (Love means never having to say you're sorry). Jest to cytat z filmu z 1970 roku „Love Story”, w którym Ryan O'Neill zagrał główną rolę męską.
- Reżyser Peter Bogdanovich nie otrzymał od administracji miasta pozwolenia na zjazd samochodów z prędkością po schodach w parku Alta Plaza, ale i tak nakręcił tę scenę, a uszkodzenia są widoczne do dziś. Z tego powodu administracja San Francisco zawsze wymaga od filmowców szczegółowego planu zdjęciowego.
- W ujęciach z długim planem, w których bohaterka Barbry Streisand jedzie na rowerze, zastępował ją dubler. Na jednym z ostrych zakrętów upadł i złamał nogę.
- Kiedy Howard Bannister znajduje się w barze na dachu, którego budowa jeszcze nie została ukończona, zdjęcia nie były kręcone na planie zdjęciowym, ale na prawdziwym dachu hotelu Hilton, gdzie w tamtym czasie trwały prace remontowe. Stamtąd naprawdę rozciągał się taki widok na San Francisco. Specjalnie dla zdjęć wniesiono tam fortepian, a Barbra Streisand śpiewała na żywo (nalegał na to reżyser, który nie chciał używać nagrania).
- W ostatniej scenie filmu Barbra Streisand mówi Ryanowi O'Nealowi: „Miłość to nigdy nie musieć przepraszać” (Love means never having to say you're sorry). To cytat z filmu z 1970 roku „Historia miłosna”, w którym Ryan O'Neal zagrał główną rolę męską.
Podobne filmy
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
