Radio Piter FM

Name: Radio Piter FM
Genre: Komedia, Dramat, Romans
Released: 2006-04-20
Duration: 1 h 25 min
Rating: 7.2
Cast: Yekaterina Fedulova, Yevgeni Tsyganov, Irina Rakhmanova, Kirill Pirogov, Tatyana Kravchenko

Питер FM (2006)

Chronometraż: 1:25 (85 min)

7.2/10
185 769

—
brak ocen

6.7/10
92

7/10
4200

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 0

Zdjęcie 2

Aktorzy i postacie

Zdjęcie 2

Data premiery

2006-04-20

Kraj

Rosja

Produkcja

STS Media, Profit

Genre

Komedia, Dramat, Romans

Budżet

$1 100 000

Opłaty

$855 791

Witryna internetowa

Reżyser

Oksana Bychkova

Aktorzy

Yekaterina Fedulova, Yevgeni Tsyganov, Irina Rakhmanova, Kirill Pirogov, Tatyana Kravchenko, Aleksandr Baszirow, Artjom Siemakin, Andrey Krasko, Vladimir Mashkov, Aleksey Barabash
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Nana Grinshtein, Oksana Bychkova

Producent

Lyudmila Zakharova, Elena Glikman, Aleksander Rodnyansky, Igor Tolstunov

Operator

Ivan Gudkov

Kompozytor

Artysta

Solbon Lygdenov

Casting

Instalacja

Aleksandr Chupakov, Svetlana Ivanova, Olga Grinszpun
Cały zespół (18)

Krótki opis

Pewnego razu DJ Masza zgubiła swój telefon komórkowy. Znalazł go młody architekt - Maksym. Do tego momentu życie młodych ludzi układało się z pozoru normalnie. Masza przygotowywała się do ślubu ze swoim szkolnym kolegą Kostią, a Maksym - zwycięzca międzynarodowego konkursu w dziedzinie architektury - miał wyjechać do pracy w Niemczech. Jednak oboje nie są do końca przekonani, czy to, co zamierzają, jest im potrzebne.

Co pozostało za kulisami

Statystów na ulicach miasta, nieświadomie, zastąpili jego mieszkańcy. Aby zachowywali się naturalnie, zastosowano stary trik z osłoną. Zbudowano trójkątną budkę, oklejono ją plakatami, wycięto w niej otwór i przez niego filmowano. Ciekawscy petersburżanie zatrzymywali się przy plakatach i dziwili się, gdy asystenci zaczynali ich odpędzać.
Aktor Robert Gorodecki z grupy komików „Licedeyi” gra epizodyczną rolę bezdomnego, który znajduje w koszu na śmieci wyrzucone przez Maksima zdjęcia jego byłej dziewczyny. Kosz pomalowano na zielono w wesołe kwiatuszki, a dodatkowo napisano „Tu była Glikman”. W ten sposób zażartowano z producentki filmu, Eleny Glikman.
Studio „Piter FM” zbudowano w domu, w którym przed rewolucją znajdował się dom publiczny. Później w budynku mieścił się akademik instytutu górnictwa. Wzniesienie ścian zajęło dwa tygodnie, a samych dekoracji – tydzień.
Studio „Piter FM” zostało zbudowane w kamienicy, w której przed rewolucją znajdował się dom publiczny. Później w budynku mieścił się akademik instytutu górniczego. Dwa tygodnie zajęło wzniesienie ścian i tydzień na samą dekorację.
Jedną z kulminacyjnych scen filmu, w której Maksym upuszcza telefon do wody, kręcono nad Fontanką. Scenę filmowano przez dwa dni, ponieważ pierwszego dnia, nagle w środku lata spadł śnieg i zdjęcia trzeba było przełożyć.
W rolę wyrzuconego z domu alkoholika (Andriej Krasko) mógł wcielić się Siergiej Garmasz, jednak aktor odmówił udziału w zdjęciach.
W filmie wystąpił prawdziwy tabor cygański.
Jewgienij Cyganow, aby wcielić się w rolę architekta Maksyma, musiał odbyć kilka konsultacji z prawdziwymi architektami.
Pomysł na film należał do Andrieja Migaczewa. W swoim otwartym liście do reżyserki Oksany Byczkowej wskazał on na nieprawidłowość polegającą na braku jego nazwiska w napisach końcowych w sekcji scenarzystów. Ostatecznie w napisach Migaczew otrzymał jedynie podziękowania.
Mieszkanie głównego bohatera filmowano w pracowni artystów awangardowych (Natalii Piersziny-Jakimanskiej i Olgi Jegorowej). Najbardziej pracochłonnym elementem budowy dekoracji było wyniesienie ogromnej liczby osobistych rzeczy artystów. Makiety i rysunki wypożyczono z Akademii Sztuk Pięknych w Sankt Petersburgu, a niektóre bezpośrednio z wystawy.
Jedną z kulminacyjnych scen filmu, w której Maksym upuszcza telefon do wody, kręcono nad Fontanką. Scenę filmowano przez dwa dni, ponieważ pierwszego dnia, nagle w środku lata, spadł śnieg i zdjęcia trzeba było odłożyć.
Dom-duch, który stale pojawia się w kadrze (to właśnie go rysuje Maksim), został zbudowany w latach 1908–1910. W poszukiwaniu tego domu ekipa objechała niemal cały Petersburg i obejrzała wiele budynków. W odnalezieniu go pomogła producentka filmu Elena Glikman, która zwróciła się do jednego z lokalnych architektów, a ten zawiózł ekipę na ulicę Fontanka 159.
W komisariacie policji, do którego przyprowadzono Maksyma, z głośnika brzmi adres „3. ulica budowniczych, dom 25, mieszkanie 12”. Jest to adres z filmu „Ironia losu, czyli lekko z parą!”.
Mieszkanie głównego bohatera kręcono w pracowni artystów awangardowych (Natalii Pierszyny-Jakimańskiej i Olgą Jegorowej). Najbardziej pracochłonnym elementem budowy dekoracji było wyniesienie ogromnej ilości osobistych rzeczy artystów. Makiety i rysunki techniczne pożyczono z Akademii Sztuk Pięknych w Sankt Petersburgu, a niektóre bezpośrednio z wystawy.
W pracy nad filmem wzięły udział prawdziwe radiowe diwy: Aliona Masurenkowa i Katia Srywkowa.
Statystów na ulicach miasta, nie wiedząc o tym, zagrywali sami mieszkańcy. Aby zachowywali się naturalnie, zastosowano stary trik z osłoną. Zbudowano trójkątną budkę, oklejono ją plakatami, zrobiono otwór i przez niego filmowano. Ciekawscy petersburżanie zatrzymywali się przy plakatach i dziwili się, gdy asystenci zaczynali ich przepędzać.
Pomysł na film należał do Andrieja Migacziewa. W swoim otwartym liście do reżyserki Oksany Byczkowej wskazał on na nieprawidłowość braku jego nazwiska w napisach w sekcji scenarzystów. W rezultacie w napisach Migacziew otrzymał jedynie podziękowania.