Zakochany bez pamięci
Kraj
Produkcja
Budżet
$20 000 000
Opłaty
$72 042 875
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Anthony Bregman, Steve Golin, Charlie Kaufman, Georges Bermann, Glenn Williamson, David L. Bushell
Operator
Kompozytor
Artysta
Dan Leigh, Hinju Kim, Scott P. Murphy
Casting
Jeanne McCarthy, Blythe Cappello
Instalacja
Valdís Óskarsdóttir
Cały zespół (109)
Cały zespół (109)
Krótki opis
Joel odkrywa, że jego wieloletnia dziewczyna Clementine, po rozpadnięciu się ich związku poddała się eksperymentalnej operacji doktora Howarda Mierzwiaka, polegającej na wymazaniu z pamięci wszelkich wspomnień o swoim byłym ukochanym. Sfrustrowany tym faktem, postanawia skontaktować się z tajemniczym psychiatrą, aby również poddać się kuracji i wymazać ze swojej pamięci Clementine. Jednak w trakcie zabiegu, gdy wspomnienia Joela zaczynają stopniowo zanikać, przekonuje się, że wciąż kocha Clementine i tak naprawdę nie chce wyrzucać jej ze swojego umysłu. Ponieważ doktor Mierzwiak i jego współpracownicy ani myślą przerywać operacji, Joel stara się schować wspomnienia wspólnej przeszłości z Clementine w innych zakamarkach pamięci.
Co pozostało za kulisami
- Ujęcia, na których widać parad słoni, nie zostały przygotowane specjalnie; Kate zobaczyła go przez okno i wraz z całą ekipą oraz aktorami pobiegli, aby go sfilmować.
- Firma specjalizująca się w wymazywaniu pamięci nosi nazwę „Lacuna Inc.”. Słowo Lacuna ma łacińskie pochodzenie i oznacza lukę lub przerwę. Warto również zauważyć, że termin „lacunar infarct” oznacza zawał, w którym mała część mózgu staje się odpowiedzialna za wykonywanie określonej funkcji (w szczególności pamięci).
- Pomysł na fabułę przyszedł do głowy Michela Gondry'ego po rozmowie z artystą Pierrem Bismutem, który zasugerował następującą sytuację: Wczesnym rankiem otwierasz skrzynkę pocztową i znajdujesz wiadomość: „Ktoś, kogo znałeś, właśnie wymazał cię ze swojej pamięci…».
- Aktorom pozwolono na improwizację podczas kręcenia, co z entuzjazmem wykorzystali.
- W scenie rozgrywającej się w głowie Joela, podczas której główny bohater obserwuje proces wymazywania pamięci, w kadrze można zobaczyć dwóch Joeli jednocześnie. Co ciekawe, scena ta została nakręcona bez użycia efektów specjalnych – zastosowano w niej trik z szybkim przebraniem.
- Podczas nieplanowanej sceny na ulicznej paradzie reporterzy próbowali przeprowadzić wywiad z Jimem Carreyem. Jeśli wsłuchać się uważnie, można usłyszeć okrzyk z tłumu „Porozmawiaj ze mną”, skierowany do Jima.
- Tytuł obrazu został zaczerpnięty z poematu Aleksandra Pope'a „Listy Heloise do Abelarda” (1714). Z tego samego poematu Charlie Kaufman korzystał przy tworzeniu wcześniejszego projektu „Być Johnem Malkovichem” (1999).
- Michel Gondry poprosił Marka Ruffalo, aby ukrył się i wystraszył Kirsten Dunst podczas kręcenia jednej ze scen. Pomysł się udał, a Kirsten krzyknęła jak szalona. Z tymi samymi aktorami nakręcono scenę łóżkową, która później została jednak wycięta z filmu w celu skrócenia jego czasu trwania.
- Pierwotnie podczas sceny w pociągu planowano dobrać muzykę do pauz w rozmowie. Jednak autorom wydało się interesujące zrobić odwrotnie: muzyka gra, gdy bohaterowie rozmawiają, i milknie, gdy pojawia się niezręczna cisza.
- Wszystkie sceny w pociągu zostały nakręcone w rzeczywistych wagonach jadącego pociągu. Nie zdecydowano się na wykorzystanie dekoracji.
- Aktorom pozwolono na improwizację podczas zdjęć, z czego chętnie skorzystali.
- W pierwotnej wersji filmu znajdowała się scena ostatniej nocy Joela i jego byłej dziewczyny Naomi (Ellen Pompeo), ale do wersji finałowej ostatecznie nie trafiła.
- Ulubionym momentem filmu dla Michela Gondry stała się scena z nagłym zniknięciem Clementine. Jim Carrey nie wiedział o tym, dlatego gdy Kate Winslet znika, twarz Jima wyraża autentyczny strach i niezrozumienie tego, co się dzieje.
- Do roli Joela wyrażał duże zainteresowanie Nicolas Cage, ale ostatecznie przypadła ona Jimowi Carreyowi.
- Ulubionym momentem filmu dla Michela Gondry'ego stała się scena z nagłym zniknięciem Clementine. Jim Carrey nie wiedział o tym, dlatego kiedy Kate Winslet znika, twarz Jima wyraża prawdziwy strach i niezrozumienie tego, co się dzieje.
- Komputer używany podczas procedur nosi nazwę Amstrad PPC (przenośny komputer osobisty). Model ten był uważany za bardzo popularny na początku lat 90-tych.
- Wszystkie sceny w pociągu zostały nakręcone w prawdziwych wagonach jadącego pociągu. Zdecydowano się nie korzystać z dekoracji.
- Tytuł filmu zaczerpnięto z poematu Aleksandra Pope'a „Listy Eloizy do Abelarda” (1714). Ten sam poemat Charlie Kaufman wykorzystał podczas tworzenia wcześniejszego projektu „Być Johnem Malkovichem” (1999).
- Początkowo podczas sceny w pociągu planowano dobrać muzykę do przerw w rozmowie. Jednak twórcy uznali za ciekawsze zrobić odwrotnie: muzyka gra, gdy bohaterowie rozmawiają, a cichnie, gdy pojawia się niezręczna pauza.
- Sceny, w których widać paradę słoni, nie były przygotowywane specjalnie. Kate zobaczyła ją przez okno i razem z całą ekipą filmową i aktorami pobiegli to nagrywać.
- Michel Gondry opracował unikalny system sterowania kamerami, który aktywnie wykorzystywał podczas zdjęć. Pozwolił aktorom działać tak, jak sami chcieli, jednocześnie kierując operatorami, z których każdy posiadał słuchawki, przez które słyszał instrukcje reżysera. Sam Michel znajdował się w pewnej odległości, śledząc jedynie obraz przesyłany z kamer. Dzięki temu aktorzy zyskali pewną swobodę w wyrażaniu emocji, ponieważ nikt nie stał im nad głową. Kate Winslet przyznała, że ten eksperyment przypadł jej do gustu, co pozwoliło jej pełniej ukazać postać Clementine.
- Komputer wykorzystany podczas zabiegów nazywa się Amstrad PPC (Portable Personal Computer). Model ten był uważany za bardzo popularny na początku lat 90.
- Pomysł na fabułę przyszedł do głowy Michelowi Gondry'emu po rozmowie z artystą Pierrem Bismuth, który zasugerował: Wczesnym rankiem otwierasz swoją skrzynkę pocztową i otrzymujesz następujący przekaz: „Osoba, którą znałeś, właśnie wymazała cię z pamięci…”.
- Napisy początkowe rozpoczynają się dopiero w 18. minucie filmu.
- Praktycznie wszystkie efekty specjalne w filmie nie są komputerowe. Na wersji DVD filmu ujawnione zostały wszystkie sekrety kręcenia.
- Nazwisko pielęgniarki Mary nigdy nie pojawia się w napisach końcowych, jednak uważna obserwacja filmu pozwala dostrzec kadr, w którym można ją zidentyfikować. To nazwisko brzmi Svevo. Zostało wybrane nieprzypadkowo, na cześć włoskiego pisarza Italo Svevo (1861-1928), który aktywnie interesował się pracami Zygmunta Freuda i wierzył, że nawiązał z filozofem korespondencję.
- Michel Gondry poprosił Marka Ruffalo, aby się schował i przestraszył Kirsten Dunst podczas kręcenia jednej ze scen. Pomysł się udał, Kirsten krzyczała jak opętana. Z tymi samymi aktorami nakręcono również scenę łóżkową, która ostatecznie została wycięta z filmu w celu skrócenia czasu trwania.
- Nicolas Cage był bardzo zainteresowany rolą Joeala, ale ostatecznie rolę tę otrzymał Jim Carrey.
- Nazwisko pielęgniarki Mary nie pojawia się w napisach końcowych, jednak uważnie oglądając film, można dostrzec kadr, w którym można je rozpoznać. Nazwisko to brzmi Svevo. Zostało wybrane nieprzypadkowo, na cześć włoskiego pisarza Italo Svevo (1861-1928), który intensywnie interesował się pracami Zygmunta Freuda i wierzył, że udało mu się z filozofem korespondować.
- Firma specjalizująca się w usuwaniu wspomnień nazywa się „Lacuna Inc.”. Słowo Lacuna pochodzi z łaciny i oznacza lukę lub prześwit. Warto również zauważyć, że termin „lacunar infarct” odnosi się do udaru lakunarnego, w wyniku którego mała część mózgu odpowiedzialna za konkretną funkcję (w szczególności pamięć) ulega uszkodzeniu.
- W pierwotnej wersji filmu była scena ostatniej nocy Joeala i jego byłej dziewczyny Naomi (Ellen Pompeo), ale nie trafiła ona do ostatecznej wersji filmu.
- Napisy początkowe pojawiają się dopiero w 18. minucie filmu.
Podobne filmy
8.7/10
8.5/10
8.4/10
8.3/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
