Zabity na śmierć
Kraj
Produkcja
Budżet
$0
Opłaty
$32 511 047
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Ray Stark
Operator
Kompozytor
Artysta
Stephen B. Grimes
Casting
Jennifer Shull
Instalacja
John F. Burnett
Cały zespół (45)
Cały zespół (45)
Krótki opis
Do posiadłości Lionela Twaina przybywa pięciu największych żyjących detektywów świata. Gospodarz ma dla nich niespodziankę z podwójnym dnem. Po pierwsze, muszą wyjaśnić zagadkę jego domniemanej śmierci, po drugie, mają to zrobić tak, by się nawzajem wyeliminować. Bowiem zdaniem pana Twaina to on jest największym detektywem świata i nie chce żadnej konkurencji...
Co pozostało za kulisami
- Początkowo zakładano, że bohaterkę o imieniu Abigail Christen (nawiązanie do Agathy Christie) zagra Katharine Hepburn (1907-2003), jednak odmówiła ona udziału w filmie, gdy okazało się, że nie zagra w nim Myrna Loy (1905-1993). Wówczas zmieniono imię bohaterki na Abigail Christmas, a rolę powierzono Estelle Winwood (1883-1984). Następnie scenariusz był wielokrotnie przepisywany i Winwood stała się pielęgniarką opiekującą się nową postacią – miss Jessicą Marbles, w wykonaniu Elsy Lanchester (1902-1986).
- Dźwięk dzwonka do drzwi to kobiece krzyki. Wykorzystano krzyk bohaterki Faye Ray (1907-2004) z horroru Meriana C. Coopera (1893-1973) i Ernesta B. Shosacka (1893-1979) „King Kong” (1933).
- Do roli inspektora Wang rozważano Orsona Wellesa (1915-1985), ale okazało się, że był on zajęty innym projektem.
- Wszyscy detektywi pokazani w filmie są parodiami postaci z książek trzech pisarzy: Dashiela Hammetta (1894-1961), którego Nick Charles i Sam Spade stali się wzorami dla Dicka Charleston i Sama Daimonda z filmu, Agathy Christie (1890-1976), której Hercule Poirot i panna Marple stali się odpowiednio Milo Perrie i panna Marbles, oraz Earla Derr Biggsa (1884-1933) z jego Charlie Chanem, który stał się wzorem dla Sydneya Vana pokazanego w filmie.
- Wszystkie detektywy pokazane w filmie są parodiami postaci z książek trzech pisarzy: Dashiela Hammetta (1894-1961), którego bohaterowie Nick Charles i Sam Spade stali się pierwowzorami Dicka Charlstona i Sama Daimonda z filmu; Agathy Christie (1890-1976), której Hercule Poirot i panna Marple stali się odpowiednio Milo Perrierem i panną Marbles; oraz Earla Derr Biggersa (1884-1933) z jego Charlie Chanem, który stał się pierwowzorem pokazanego w filmie Sydneya Vana.
- Oryginalny tytuł tłumaczy się jako „Morderstwo przez śmierć”.
- Akcja przenosi się z ponurej i zniszczonej wiejskiej drogi do odosobnionej i równie mrocznej rezydencji. Jej budowa rozpoczęła się w sierpniu 1975 roku i została ukończona w rekordowym czasie. Scenariusz opisywał ją jako budowlę w stylu wiktoriańskim, jednak scenograf Stephen B. Grimes (1927-1988) pozwolił sobie z nią pewne swobody. Grimes wyobrażał sobie tę budowlę jako podobną do budynków na terenach posiadłości amerykańskich milionerów, które ci cegła po cegle przewozili do siebie z Europy.
- Zdjęcia do filmu odbywały się w USA, a film został w całości nakręcony w studio Warner Bros. w Burbank w Kalifornii, które w tamtym czasie nazywało się Burbank Studios.
- W pawilonie przedsiębiorstwa produkcyjnego telewizyjnego w kalifornijskim Burbank, w The Burbank Studios, zbudowano drogę polną. Było to sprzeczne z powszechną wówczas praktyką kręcenia niektórych lokacji w plenerze. Zbudowano ją, aby nadać filmowi charakterystyczną atmosferę detektywów, których akcja rozgrywa się w latach 30. lub 40. XX wieku. Wzniesiono ogromny, obrotowy bęben, na którego powierzchni narysowano drzewa i gałęzie, a w niektórych miejscach nawet przymocowano prawdziwe gałęzie; ten bęben obracał się, podczas gdy samochody pozostawały w tym samym miejscu. Samochody od czasu do czasu drżały, co dawało wrażenie ruchu, a na zewnątrz, jak na gigantycznych karuzelach, przesuwały się widoki okolic. Ten zabieg często wykorzystywano w filmach z lat 20. XX wieku, a następnie wielokrotnie stosował go Ingmar Bergman (1918-2007). Na stworzenie drogi polnej zużyto około stu drzew iglastych, kilkaset krzewów, ogromną ilość liści i kilka ton ziemi, a budowa była kosztowna.
- W pawilonie studia produkcyjnego The Burbank Studios w kalifornijskim Burbanku zbudowano wiejską drogę. Było to sprzeczne z powszechną w tamtych latach praktyką kręcenia niektórych lokalizacji w plenerze. Plan zdjęciowy stworzono po to, aby nadać filmowi charakterystyczną atmosferę kryminałów, których akcja rozgrywa się w latach 30. lub 40. XX wieku. Zbudowano ogromny obrotowy bęben, na powierzchni którego namalowano drzewa i gałęzie, a w niektórych miejscach przymocowano nawet prawdziwe gałązki; bęben ten obracał się, podczas gdy samochody pozostawały w miejscu. Pojazdy od czasu do czasu drżały, co oddawało wrażenie ruchu, a na zewnątrz, niczym na gigantycznej karuzeli, przesuwały się widoki okolic. Technikę tę często stosowano w filmach z lat 20., a później wielokrotnie wykorzystywał ją Ingmar Bergman (1918-2007). Na stworzenie wiejskiej drogi zużyto około stu drzew zimozielonych, kilkaset krzewów, ogromną ilość liści i kilka ton ziemi, a budowa ta nie była tania.
- Dźwięk dzwonka do drzwi to kobiece krzyki. Użyto krzyku bohaterki Fay Ray (1907-2004) z filmu grozy Meriana C. Coopera (1893-1973) i Ernesta B. Schoedsacka (1893-1979) „King Kong” (1933).
- Rozważano obsadzenie Orsona Wellesa (1915-1985) w roli inspektora Vanga, ale był on zajęty w innym projekcie.
- Miejsce akcji przenosi się z mrocznej i zniszczonej wiejskiej drogi do odosobnionej i równie mrocznej rezydencji. Jej budowa rozpoczęła się w sierpniu 1975 roku i zakończyła w rekordowo krótkim czasie. Scenariusz opisywał ją jako budowlę w stylu wiktoriańskim, jednak scenograf Stephen B. Grimes (1927-1988) pozwolił sobie na pewne swobody. Grimes wyobrażał sobie tę budowlę jako podobną do posiadłości amerykańskich milionerów, które przenosili do siebie z Europy cegła po cegle.
- Początkowo zakładano, że bohaterkę o imieniu Abigail Christian (nawiązanie do Agathy Christie) zagra Katharine Hepburn (1907-2003), jednak odmówiła udziału w filmie, gdy dowiedziała się, że Mirna Loy (1905-1993) nie zagra w filmie. Wtedy imię bohaterki zmieniono na Abigail Christmas, a rolę powierzono Estelle Winwood (1883-1984). Następnie scenariusz był wielokrotnie przepisywany, a Winwood została pielęgniarką opiekującą się nową postacią – miss Jessicą Marbles, w którą wcieliła się Elsa Lanchester (1902-1986).
Podobne filmy
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
7.9/10
7.7/10
7.6/10
7.6/10
7.6/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
