Золотая мина

Золотая мина (1977)

Chronometraż: 2:19 (139 min)

8/10
38 033

—
brak ocen

6.9/10
9

7/10
256

Oceń film:

• Reżyser Jewgienij Tatarski przekazał swojemu przyjacielowi, pisarzowi i scenarzyście Arturowi Makarowowi, scenariusz z prośbą o jego przeredagowanie w ciągu miesiąca. Makarow zdołał zmieścić się w dziesięciu dniach. Scenariusz został całkowicie zmieniony. Stał się zupełnie inny od tego, co pierwotnie napisał Pawieł Grachow, mimo że scenariusz Grachowa został natychmiast zatwierdzony przez radę artystyczną studia filmowego „Lenfilm”. Historia detektywistyczna stała się bardziej intrygująca i dynamiczna. Na prośbę Tatarskiego scenarzysta napisał rolę przestępcy Kosowa specjalnie pod Olega Dalia. W ramach podziękowania Makarow poprosił Tatarskiego o obsadzenie w filmie Żanny Prochorenko, dla której napisał rolę siostry Kosowa.
• Znaczna część aktorów występowała we własnych sukniach i kostiumach. Nie chodziło nawet o oszczędności. Według Tatarskiego, skoro akcja toczy się w naszych czasach, a aktorzy grają współczesnych ludzi w swoim wieku, to zagrają lepiej w swoich, przyzwyczajonych ubraniach.
• W jednej ze scen z samochodem „Wołga” Larise Udowiczenko, która nie miała prawa jazdy, zastąpił dubler o podobnej budowie ciała, któremu dla zachowania podobieństwa zewnętrznego dano czerwony szal. Reżyser Jewgienij Tatarski poinstruował operatora słowami: „Głównym celem jest to, abyś nie pokazywał jego owłosionych rąk”.
• Jewgienij Tatarski polubił grę Larisy Udowiczenko w melodramacie Siergieja Gerasimowa „Córki i matki” (1974), gdzie wcieliła się ona w rolę Gali Wasiljewej. Według słów asystentki reżysera, Gerasimow nakazał „znaleźć mu aktorkę, która grała jedną z córek Eleny Aleksiejewny i Wadima Antonowicza” (zagrali ich odpowiednio Tamara Makarowa i Innokentij Smoktunowski) na potrzeby prób ekranowych, ale nie podał nazwiska aktorki. Asystentka przypuszczała, że chodzi o Udowiczenko i wezwała ją. Próba ekranowa Udowiczenko odbyła się w studiu „Lenfilm” w dniu, w którym Tatarskiego nie było w mieście. Po powrocie zobaczył on wyniki prób i natychmiast obsadził ją w roli Lebiediewej. Dopiero znacznie później przyznał, że podczas prób spodziewał się zobaczyć inną aktorkę.
• Scenę aresztowania Podnieksa (granego przez Igoria Dmitriejewa) na dworcu Fińskim wymyślono w biegu i kręcono w plenerze pośród niczego niepodejrzewających pasażerów. Dmitriejew wsiadł do pociągu podmiejskiego jeden przystanek przed końcową stacją, a „aresztowali” go prawdziwi milicjanci. Reżyser Jewgienij Tatarski rozdał milicjantom zdjęcia aktora, aby wiedzieli, kogo mają zatrzymać, a samemu aktorowi kazał po prostu improwizować. Kiedy milicjanci zapytali Tatarskiego, na który peron przyjedzie pociąg z Dmitriejewem, ten odpowiedział, że nie ma pojęcia.
• Reżyser Jewgienij Tatarski chciał stworzyć film o codzienności radzieckiej milicji w stylistyce reportażu, dlatego nakazał operatorowi odstawić statyw i kręcić wszystko z ręki.
• Podczas zdjęć reżyser Jewgienij Tatarski zachęcał do improwizacji, a nawet poddawał aktorów swoistym próbom – czasami bez ostrzeżenia wprowadzał poprawki do scenariusza. Na przykład w scenie w pływającej restauracji, gdy bohaterka Ljubowi Poliszczuk czeka na bohatera filmowego granego przez Olega Dal’a, nie podszedł do niej Dal, lecz pijany gość restauracji (grany przez Olega Chromienkowa), który zaczął z nią flirtować. Reakcja aktorki była błyskawiczna: „Czekam na delegację”.
• W latach 70. korzystanie z dublerów i kaskaderów na planie nie było jeszcze powszechną praktyką. Igor Dobriakov w roli Lochowa sam wykonywał niebezpieczne ewolucje, w szczególności na motocyklu. Co więcej, pierwsze ujęcie nie powiodło się, ponieważ za motocyklistą ruszyła pogoń policji drogowej, która zauważyła pasażera bez kasku.
• Przed „Złotą kopalnią” artystka Moskiewskiego Music-Halu Lubow Poliszczuk wystąpiła w epizodzie u Marka Zacharowa w mini-serialu z 1976 roku „12 krzeseł” z Andriejem Mironowem (który grał Ostapa Bendera). Pojawienie się w filmie Jewgienija Tatarskiego zawdzięcza szczęśliwemu zbiegowi okoliczności – reżyser zwrócił uwagę na jedną z aktorek w dramacie telewizyjnym Borisa Durowa „Rodzina Zaciepinów” (1977), a asystentka reżysera albo nie usłyszała nazwiska, albo go nie zrozumiała i wezwała na próbę ekranową Poliszczuk, która grała u Durowa w tej samej scenie.
• Ostatnie aresztowanie postaci granej przez Olega Dal’a również kręcono z udziałem prawdziwych milicjantów, bez prób, a improwizacje były zachęcane. Dal poniósł się i spróbował przeskoczyć przez barowy blat w momencie, gdy przyszli go aresztować. Scenę nakręcono w jednym dublu. Dal w ramach improwizacji rzucił w stronę dziewczyny krótkie przekleństwo.

Ojciec chrzestny II

1974-12-20

8.9/10

Taksówkarz

1976-02-09

8.1/10

Chinatown

1974-06-20

8.1/10

Pieskie popołudnie

1975-09-21

8/10

Wszyscy ludzie prezydenta

1976-04-09

7.9/10

Badlands

1974-01-05

7.7/10

Rozmowa

1974-04-12

7.7/10

Maynila sa mga Kuko ng Liwanag

1975-07-16

7.7/10

Shurjokonna

1975-01-01

7.7/10

Lokator

1976-05-26

7.6/10

Podobał Ci się film?

Aby zostawić komentarz, zaloguj się lub zarejestruj. Darmowa rejestracja!

Zaloguj Rejestracja

E-mail

Hasło

Zapomniałeś hasła?