Burke i Hare
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$10 000 000
Opłaty
$4 791 599
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Piers Ashworth, Nick Moorcroft
Producent
Barnaby Thompson, James Spring, Paul Brett, James Atherton, Tim Smith, Jan Pace
Operator
Kompozytor
Joby Talbot
Artysta
Simon Elliott
Casting
Dan Hubbert
Instalacja
Mark Everson
Cały zespół (48)
Cały zespół (48)
Krótki opis
Czarna komedia, której akcja rozgrywa się w XIX wieku. Opowiada ona o dwójce złodziei kradnących zwłoki z cmentarza w Edynburgu i sprzedających je pobliskiej szkole medycznej.
Co pozostało za kulisami
- Film oparty jest na prawdziwych wydarzeniach: serii 17 morderstw popełnionych od listopada 1827 do 31 października 1828 roku w okolicach West Port w Edynburgu przez irlandzkich imigrantów Williama Burke’a i Williama Hare’a. Burke i Hare sprzedawali ciała swoich ofiar jako materiał do dissecji znanemu edynburskiemu lekarzowi Robertowi Knoxowi – założycielowi prywatnych kursów anatomii dla studentów Edynburskiej Szkoły Medycznej. Wspólniczkami przestępców były kochanka Burke’a, Helen McDougall, i żona Hare’a, Margaret Laird. Sposób zabijania stosowany przez Burke’a i Hare’a – duszenie przez uciskanie klatki piersiowej ofiary – zyskał w języku angielskim własną nazwę burking, od burke – zabijać, dusić; w znaczeniu przenośnym – zamieść sprawę, pozbyć się kogoś po cichu i niezauważalnie.
- Film oparty jest na prawdziwych wydarzeniach: serii 16 morderstw popełnionych w okresie od listopada 1827 do 31 października 1828 roku w okolicach ulicy West Port w Edynburgu przez irlandzkich imigrantów Williama Burke’a i Williama Hare’a. Burke i Hare sprzedawali ciała swoich ofiar jako materiał do dissekcji znanemu edynburskiemu lekarzowi Robertowi Knoxowi – założycielowi prywatnych kursów anatomii dla studentów Edynburskiej Szkoły Medycznej. Wspólniczkami przestępców były kochanka Burke’a, Helen McDougall, oraz żona Hare’a, Margaret Laird. Sposób zabijania stosowany przez Burke’a i Hare’a – uduszenie przez ściskanie klatki piersiowej ofiary – otrzymał w języku angielskim samodzielną nazwę burking, od burke – zabić, udusić; w znaczeniu przenośnym – zamieść sprawę, załatwić coś cicho i dyskretnie.
- John Landis z USA od dzieciństwa był wielkim fanem horrorów brytyjskiego studia Hammer Film Productions. Podobało mu się nawet to, że budżet filmu był dość skromny, ponieważ wszystkie produkcje studia Hammer powstawały przy minimalnych nakładach finansowych. Dla niego samego była to szansa na powrót do początków swojej reżyserskiej drogi, kiedy budżety miał bardzo ograniczone – w przeciwieństwie do projektów, które kręcił później w Hollywood, gdzie nie szczędzono pieniędzy. Fakt, że miał pracować z Christopherem Lee w jednym z najstarszych studiów filmowych w Wielkiej Brytanii, a także tematyka nadchodzącego filmu, sprawiły, że bez wahania zgodził się na propozycję objęcia funkcji reżysera.
- Początkowo do roli, którą ostatecznie zagrał Andy Serkis, zatwierdzono Davida Tennanta, ale stacja telewizyjna, z którą był związany umową, nie pozwoliła Tennantowi na udział w zdjęciach u Johna Landisa, obawiając się trudności z pogodzeniem zdjęć w różnych projektach.
- Na początku filmu bohaterowie grani przez Simona Pegga i Andy'ego Serkisa są zwykłymi przestępcami, a „irlandzki mech”, który sprzedają naiwnym kupcom, to po prostu pleśń serowa. W swojej aferze mogliby równie dobrze wykorzystać mech szkocki, a tego rodzaju mchy rzeczywiście mogą leczyć niektóre infekcje. Gdyby ci dwaj bohaterowie nie zostali rabusiami grobowymi, mogliby zdobyć sławę jako odkrywcy penicyliny.
- W scenie na cmentarzu można zobaczyć słynnego psa Greyfriars Bobby’ego, który zasłynął z niezwykłej wierności właścicielowi – po jego śmierci spędził 14 lat na jego grobie. Jednak Bobby żył w drugiej połowie XIX wieku, podczas gdy wydarzenia, o których opowiada film, mają miejsce pół wieku wcześniej.
- W finale filmu pokazano budynek muzeum anatomii Uniwersytetu Edynburskiego w Szkocji oraz prawdziwy szkielet Williama Burke'a (w filmie zagrał go Simon Pegg).
- Na początku filmu bohaterowie Simona Pegga i Andy'ego Serkisa to zaledwie przestępcy, a irlandzki mech, który sprzedają naiwnym klientom, to po prostu pleśń serowa. Mogliby równie dobrze wykorzystać w swoim oszustwie szkocki mech, a takie mchy faktycznie mogą leczyć niektóre infekcje. Gdyby nie to, że ci dwaj bohaterowie zostali rabusiami grobów, mogliby zasłynąć jako odkrywcy penicyliny.
- John Landis ze Stanów Zjednoczonych od najmłodszych lat był zagorzałym fanem filmów grozy brytyjskiego studia filmowego Hammer Film Productions. Podobało mu się nawet to, że budżet tego filmu był dość skromny, ponieważ wszystkie filmy studia Hammer były tworzone za minimalne pieniądze. Dla niego samego była to szansa na powrót do pierwszych kroków w reżyserii, kiedy budżety były bardziej niż skromne, w przeciwieństwie do projektów, które później kręcił już w Hollywood, na które nie żałowano pieniędzy. Fakt, że miał pracować z Christopherem Lee na jednym z najstarszych studiów filmowych w Wielkiej Brytanii, a także temat przyszłego filmu, przekonały go do przyjęcia oferty reżyserii bez wahania.
- W rzeczywistości kochanką Burke’a była Helen McDougall, z którą mieszkał w wynajmowanych apartamentach u Hare’ów. Historia z aktorką Ginny jest wymysłem autora.
- W finale filmu ukazano budynek muzeum anatomii Uniwersytetu Edynburskiego w Szkocji oraz prawdziwy szkielet Williama Burke'a (w filmie zagrał go Simon Pegg).
- Joseph Niépce, jeden z pionierów fotografii, w filmie robi heliograficzne zdjęcia zwłok po sekcji przeprowadzonej przez doktora Knoxa. W rzeczywistości brak danych o pobycie Niépce’a w Edynburgu.
- W epizodzie, w którym doktor Monroe (grany przez Tima Curry'ego) mówi doktorowi Listerowi (w wykonaniu George'a Pottsa), że ten ma „odrażający zapach z ust”, występuje pewna nieścisłość czasowa. Doktor Lister żył nieco później niż w okresie historycznym, w którym toczy się akcja filmu, i był pionierem stosowania kwasu karbolowego do sterylizacji narzędzi chirurgicznych i oczyszczania ran w latach 60. XIX wieku. Zrewolucjonizowało to chirurgię i uratowało niezliczoną liczbę pacjentów, którzy w przeciwnym razie straciliby części ciała lub po prostu zmarli z powodu zakażenia krwi. Jego imieniem nazwano słynny Listerine (nazwa handlowa antybakteryjnych płynów do płukania jamy ustnej), stąd właśnie kwestia o brzydkim zapachu z ust.
- W scenie, w której doktor Monro (w tej roli Tim Curry) mówi doktorowi Listerowi, granemu przez George’a Pottsa, że ma „odrażający oddech”, występuje pewna niezgodność czasowa. Doktor Lister żył kilka lat później niż okres historyczny, w którym rozgrywa się akcja filmu, i był pionierem stosowania kwasu karbolowego do sterylizacji narzędzi chirurgicznych i oczyszczania ran w latach 60. XIX wieku. Wywołało to rewolucję w chirurgii i uratowało niezliczone życie pacjentów, którzy w przeciwnym razie straciliby pewne części ciała lub po prostu zmarli by na sepsę. Jego nazwiskiem nazwano słynny Listerine (to nazwa handlowa płynu do płukania jamy ustnej o działaniu antybakteryjnym), stąd też uwaga dotycząca złego oddechu.
- Początkowo do roli, którą ostatecznie zagrał Andy Serkis, wytypowano Davida Tennanta, jednak stacja telewizyjna, z którą był związany kontraktem, nie zgodziła się na jego udział w filmie Johna Landisa z obawy przed trudnościami w pogodzeniu zdjęć w różnych projektach.
Podobne filmy
8.2/10
8/10
7.9/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
7.6/10
7.5/10
7.5/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
