3 sekundy

Name: 3 sekundy
Genre: Dramat
Released: 2017-12-28
Duration: 2 h 13 min
Rating: 7.6
Cast: Vladimir Mashkov, Iwan Kołosnikow, Viktoriya Tolstoganova, Marat Basharov, Andrey Smolyakov

Движение вверх (2017)

Chronometraż: 2:13 (133 min)

7.6/10
635 741

—
brak ocen

6.9/10
182

6.6/10
5900

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 9

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu 3 sekundy — Движение вверх - Трейлер 2 (HD)

2:09

Zdjęcie 9

Data premiery

2017-12-28

Kraj

Rosja

Produkcja

Mosfilm, Cinema Fund, Russia-1, Central Partnership, Studio Trite, CGF Films

Genre

Dramat

Budżet

$590 192 191

Opłaty

$59 884 129

Witryna internetowa

Reżyser

Anton Mierdiczew

Aktorzy

Vladimir Mashkov, Iwan Kołosnikow, Viktoriya Tolstoganova, Marat Basharov, Andrey Smolyakov, Sergey Garmash, John Savage, Andrius Paulavičius, Aleksandra Revenko, Jay Bowdy
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Nikita Mikhalkov, Leonid Vereshchagin, Anton Zlatopolskiy, Aleksandr Utkin, Sergey Gurevich, Siergiej Gurewicz

Operator

Igor Grinyakin

Kompozytor

Julia Holter

Artysta

Siergiej Agin

Casting

Instalacja

Anton Mierdiczew, Vazgen Kagramanyan, Petr Zelenov
Cały zespół (23)

Krótki opis

Film rozgrywa się w 1972 roku, podczas finałowego meczu w koszykówce na olimpiadzie.

Co pozostało za kulisami

Ostateczna wersja scenariusza filmu była dwudziesta druga.
Konsultantami projektu byli uczestnik złotego meczu, Iwan Jedeszko, a także syn Siergieja Biełowa, Aleksander, który odegrał niewielką rolę (gracza reprezentacji ZSRR, Giennadija Wołnowa) i był autorem scen sportowych w filmie.
Zdjęcia realizowano od lipca do listopada 2016 roku.
Liczba aktorów epizodycznych sięgała 500 osób.
CG Factory («Ekipaż», "On – smok", "Metro") pod kierownictwem Aleksandra Gorochowa stworzyła system klonowania tła, umożliwiający pracę z fotorealistycznymi postaciami na planach od bardzo ogólnych do średnich.
Przygotowując się do zdjęć, aktorzy grający główne role trenowali po kilka godzin dziennie przez kilka miesięcy.
Na aktorach grających role epizodyczne można zobaczyć ubrania w stylu vintage z końca lat 60. i początku lat 70.
Dla głównych bohaterów przygotowano po cztery komplety strojów do gry, a także dresy i codzienne stroje.
Do filmu zamówiono ponad 20 historycznie dokładnych piłek do koszykówki: wyprodukowanych według radzieckich standardów, do zawodów międzynarodowych oraz miękkich, używanych podczas kaskaderki.
Na etapie przygotowawczym przez pół roku operator i reżyser prowadzili testowe nagrania scen koszykarskich w poszukiwaniu najbardziej efektywnych środków wyrazu. Wśród nich Igor Griniakin próbował kręcić, poruszając się na rolkach (sceny nakręcone w ten sposób trafiły do filmu).
System do kamery-pająka został stworzony od podstaw przez młodych inżynierów z Uniwersytetu Moskiewskiego. Jest szybszy, bardziej mobilny i tańszy od wszystkich zagranicznych odpowiedników.
Scena legendarnego meczu była kręcona podczas pierwszych dni zdjęciowych. Zdjęcia finałowego spotkania trwały miesiąc.
Z powodu pozwów sądowych wniesionych przez Jewgienię Kondraszyną i Aleksandrę Owczinnikową (wdowy Włodzimierza Kondraszyna i Aleksandra Biełowa) przeciwko twórcom filmu, imię głównego trenera męskiej reprezentacji ZSRR w koszykówce zostało zmienione na Włodzimierz Garanczin. Prawdziwe imię trenera to Kondraszyn Włodzimierz Pietrowicz.
Dla efektu wizualnego twórcy filmu zniekształcili pewne fakty historyczne, takie jak: Aleksander Biełow nie był śmiertelnie chory w 1972 roku, Modestas Paulauskas nie próbował uciec z ZSRR, Siergiej Biełow nie miał problemów z kolanami i nie nosił wąsów, Ałżan Żarmuchamiedow nie nosił soczewek. Niektóre z tych faktów miały miejsce w życiu sportowców, ale w innych momentach ich życia.
Film oparty jest na autobiograficznej książce wielkiego koszykarza Siergieja Biełowa, zatytułowanej „W górę”.
Złoto Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku – pierwsze w historii olimpijskie zwycięstwo krajowych koszykarzy.
CG Factory („Załoga”, „On – smok”, „Metro”) pod kierownictwem Aleksandra Gorochowa stworzyła system klonowania tła, umożliwiający pracę z fotorealistycznymi postaciami na ujęciach od bardzo ogólnych do średnich.
Zdecydowana większość koszykarzy w filmie to profesjonalni koszykarze również w życiu. Aleksander Riapołow, debiutujący w filmie koszykarz, przez półtora miesiąca szkolił się w aktorstwie, aby zagrać Ałżana Żarmuchamiedowa.
Kostiumograf Siergiej Struczew dokładnie przestudiował archiwalne zdjęcia i nagrania wideo, niuanse kroju i faktury tkanin, które w tamtym okresie były używane w sporcie w naszym kraju i za granicą. Na przykład okazało się, że spodenki koszykarzy radzieckiej reprezentacji szyto z bawełnianego satynu, podczas gdy Amerykanie grali już w dzianinie. „To zachowaliśmy – mówi Siergiej – ale niektórymi innymi faktami historycznymi musieliśmy zrezygnować na rzecz estetycznej i filmowej prawdy. Na przykład w filmie radzieccy koszykarze mają nieco luźniejsze i szersze stroje niż w rzeczywistości”.
Specjalnie dla projektu uszyto ponad 500 kostiumów – cywilnych i sportowych kompletów.
Koszykówkę kręciło sześć ekip operatorskich na sześć kamer – unikalny przypadek w krajowej kinematografii. Kamera-pająk poruszająca się po linach pod sufitem odpowiadała za szybkość i zasięg sportowych elementów. Druga kamera była stale na boisku. Trzecia kręciła zbliżenia, czwarta – rywali radzieckiej reprezentacji. Jeszcze jedna kamera odpowiadała za wzrost i perspektywę, a kamera-"rapid" rejestrowała wydarzenia, spowalniając czas. Wszystkie sygnały z boiska łączył sprzęt synchronizujący Q-take.
Tytuł filmu na zagraniczne festiwale filmowe to „Trzy sekundy” („Three Seconds”).
W scenie, gdy drużyna wraca z Mistrzostw Europy i wychodzi z budynku lotniska, w tle wyraźnie widać budynek wieżowca „Triumf Pałac”, choć został on zbudowany znacznie później.
Konsultantami projektu byli uczestnik złotego meczu Iwan Jedeszko oraz syn Siergieja Biełowa, Aleksander, który wystąpił w niewielkiej roli (zawodnika reprezentacji ZSRR Giennadija Wolnowa) i był choreografem scen koszykarskich w filmie.
Studio CG Factory („Ekipaż”, „On jest smokiem”, „Metro”) pod kierownictwem Aleksandra Gorochowa stworzyło system klonowania statystów, który pozwala na pracę z fotorealistycznymi postaciami w planach od bardzo ogólnych po średnie.
Zdecydowana większość koszykarzy w filmie to w rzeczywistości profesjonalni zawodnicy. Debiutujący w kinie koszykarz Aleksander Rjapołow przez półtora miesiąca uczył się aktorstwa, aby zagrać Alżana Żarmuchamedowa.
Na etapie przygotowawczym, przez pół roku, operator i reżyser przeprowadzali testowe zdjęcia scen koszykarskich w poszukiwaniu najskuteczniejszych środków wyrazu. Igor Griniakin próbował między innymi filmować, poruszając się na rolkach (sceny nakręcone w ten sposób znalazły się w filmie).