Cleopatra

Name: Cleopatra
Genre: Historyczny, Dramat, Romans
Released: 1934-10-05
Duration: 1 h 40 min
Rating: 6.7
Cast: Claudette Colbert, Warren William, Henry Wilcoxon, Joseph Schildkraut, Ian Keith

Cleopatra (1934)

Chronometraż: 1:40 (100 min)

6.7/10
5 979

—
brak ocen

6.1/10
98

6.8/10
5100

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 1

Zdjęcie 35

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Cleopatra — CLEOPATRA (1934) (Cecil B. DeMille) (Masters of Cinema) Official Trailer

4:15

Zdjęcie 35

Data premiery

1934-10-05

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Paramount

Genre

Historyczny, Dramat, Romans

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

Cecil B. DeMille

Aktorzy

Claudette Colbert, Warren William, Henry Wilcoxon, Joseph Schildkraut, Ian Keith, Gertrude Michael, C. Aubrey Smith, Irving Pichel, Arthur Hohl, Edwin Maxwell
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Cecil B. DeMille

Operator

Victor Milner

Kompozytor

Rudolph G. Kopp

Artysta

Casting

Billy Gordon

Instalacja

Anne Bauchens
Cały zespół (36)

Krótki opis

Królowa Egiptu płynie Nilu i kokietuje z Markiem Antoniuszem oraz Juliuszem Cezarem.

Co pozostało za kulisami

W trakcie preprodukcji Cecil DeMille zapragnął obejrzeć jednoimienny film z 1917 roku w reżyserii J. Gordona Evansa (1867-1925) z Tedą Barą (1885-1955) w roli Kleopatry. W Los Angeles nie znaleziono żadnej kopii filmu, więc należało poprosić o nią nowojorskie biuro wytwórni 20th Century Fox. Po obejrzeniu filmu DeMille odesłał go z powrotem. 9 lipca 1937 roku pożar w archiwach zniszczył praktycznie wszystkie przechowywane tam filmy, najwyraźniej także oryginał „Kleopatry” z 1917 roku wraz z pozostałymi. Zatem seans DeMille'a 15 lutego 1934 roku był najprawdopodobniej ostatnim razem, kiedy ktokolwiek widział ten obraz.
Praktycznie każdego dnia pojawiały się problemy z przygotowanymi do zdjęć kostiumami. Claudette Colbert wielokrotnie odnosiła wrażenie, że ta czy inna suknia nie leży na niej idealnie, przez co trzeba było ją poprawiać.
W trakcie przedprodukcji Cecil DeMille chciał ponownie obejrzeć film o tym samym tytule z 1917 roku w reżyserii J. Gordona Evansa (1867-1925) z Thedą Barą (1885-1955) w roli Kleopatry. W Los Angeles nie znaleziono żadnej kopii filmu, więc trzeba było ją zamówić w nowojorskim oddziale wytwórni 20th Century Fox. Po obejrzeniu filmu DeMille odesłał go. 9 lipca 1937 roku pożar w archiwach zniszczył praktycznie wszystkie tam przechowywane filmy, najwyraźniej także oryginalną „Kleopatrę” z 1917 roku wraz z pozostałymi. Tak więc seans DeMille'a 15 lutego 1934 roku był prawdopodobnie ostatnim razem, kiedy ktoś widział ten film.
Brytyjski aktor Henry Wilcoxon zadebiutował w amerykańskim kinie właśnie w tym filmie.
Włoscy widzowie przyjęli film bardzo negatywnie, a krytycy filmowi we Włoszech nazwali go „parodią i farsą”.
W 1934 roku tzw. Kodeks Haysa (narodowy standard cenzury obyczajowej w produkcji filmowej w USA) działał już w pełni, a Cecil DeMille nie mógł oprzeć się pokusie, by zademonstrować swój stosunek do niego (choć pozostając w wyznaczonych ramach). „Kleopatra” zaczyna się od sceny z niewolnicą, która jest wyraźnie naga, ale oświetlona pod takimi kątami i z takich perspektyw, że znalezienie jakichkolwiek zastrzeżeń było po prostu niemożliwe. Niewolnica trzyma w obu dłoniach naczynia do palenia kadzideł, a na ekranie pojawia się tytuł filmu.
Kiedy Cecil B. DeMille (1881-1959) zaczął omawiać z aktorką Claudette Colbert (1903-1996) rolę Kleopatry, ta bardzo przeżywała scenę z żmiją, ponieważ z zasady bała się węży. W dniu, na który zaplanowano zdjęcia do tej sceny, DeMille zamówił w zoo w Los Angeles największe węże, jakie tam były, i z jednym z nich podszedł do rekwizytorskiego tronu, na którym siedziała aktorka w roli Kleopatry. Ta zawisnęła z przerażenia i zaczęła błagać reżysera, aby nie podchodził bliżej z tym wężem. Wtedy DeMille wyciągnął mniejszego węża i zapytał aktorkę, czy zgodziłaby się zagrać z nim, na co ta natychmiast przystała.
Praktycznie każdego dnia pojawiały się problemy z przygotowanymi do zdjęć kostiumami. Claudette Colbert wielokrotnie wydawało się, że ta czy inna sukienka nie leży na niej idealnie i wtedy sukienkę trzeba było dopasować.
Brytyjski aktor Henry Wilcoxon pojawił się po raz pierwszy w amerykańskim kinie właśnie w tym filmie.
Kiedy Cecil B. DeMille (1881-1959) zaczął omawiać z aktorką Claudette Colbert (1903-1996) rolę Kleopatry, ta bardzo martwiła się sceną z żmiją, ponieważ w ogóle bała się węży. W dniu, w którym planowano kręcenie tej sceny, DeMille zamówił w kalifornijskim zoo największe węże, jakie tylko tam były i z jednym z nich podszedł do rekwizytowego tronu, na którym siedziała aktorka w roli Kleopatry. Zawarczyła ze strachu i zaczęła błagać reżysera, żeby nie zbliżał się z tym wężem. Wtedy DeMille wyjął mniejszego węża i zapytał aktorkę, czy zgadza się grać z tym wężem, na co ta natychmiast się zgodziła.
W 1934 roku tzw. kodeks Haysa (krajowy standard moralnej cenzury w produkcji filmowej w USA) był już w pełni obowiązujący i Cecil DeMille nie powstrzymał się od pokusy zademonstrowania do niego swojego stosunku (prawda, pozostając w ramach). „Kleopatra” rozpoczyna się sceną z niewolnicą, wyraźnie nagą, ale oświetloną w takich ujęciach i pod takimi kątami, że znalezienie czegokolwiek do zarzucenia było po prostu niemożliwe. Niewolnica trzyma w obu rękach naczynia do kadzenia, a na ekranie pojawia się tytuł filmu.