Pan z milionami

Name: Pan z milionami
Genre: Komedia, Dramat, Romans
Released: 1936-04-09
Duration: 1 h 55 min
Rating: 7.8
Cast: Gary Cooper, Jean Arthur, George Bancroft, Lionel Stander, Douglass Dumbrille

Mr. Deeds Goes to Town (1936)

Chronometraż: 1:55 (115 min)

7.8/10
27 275

—
brak ocen

7.5/10
411

7.8/10
25000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 1

Zdjęcie 44

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Pan z milionami — Mr. Deeds Goes to Town (1936) RE RELEASE TRAILER [HD]

1:29

Zdjęcie 44

Data premiery

1936-04-09

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Columbia Pictures

Genre

Komedia, Dramat, Romans

Budżet

$800 000

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

Frank Capra

Aktorzy

Gary Cooper, Jean Arthur, George Bancroft, Lionel Stander, Douglass Dumbrille, Raymond Walburn, H.B. Warner, Ruth Donnelly, Walter Catlett, John Wray
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Frank Capra

Operator

Joseph Walker

Kompozytor

Howard Jackson

Artysta

Casting

Instalacja

Gene Havlick
Cały zespół (16)

Krótki opis

Klasyka komedii. Longfellow Deeds pochodzi z małego miasteczka, Mandrake Falls. Prowadzi spokojne życie, utrzymuje się z pisania rymowanek na okazjonalne kartki pocztowe. Lecz jego życie ma się całkowicie odmienić pewnego pięknego dnia za sprawą właśnie zmarłego wujka - multimilionera, który zostawia mu w spadku całą swoja fortunę. I chociaż Deeds nie jest zbyt entuzjastycznie nastawiony do nowej sytuacji, wyrusza do Nowego Jorku, by poznać uroki bycia jedną z najbogatszych osób w kraju. W Nowym Jorku czekają na niego jednak nie tylko przyjemności, ale również krewni, prawnicy i ludzie z różnych organizacji, ktorzy zainteresowani sa pieniędzmi młodego milionera. Sytuację psują jeszcze ośmieszające Deedsa artykuły - dla całego miasta staje się za sprawą gazety "Cinderella Manem" (Męskim Kopciuszkiem).

Co pozostało za kulisami

Aktorka Jean Arthur (1900-1991) i reżyser Frank Capra (1897-1991) zobaczyli film w całości dopiero w 1972 roku, kiedy byli gośćmi na festiwalu filmowym.
Jean Arthur tak bała się kręcenia, że często wymiotowała przed zdjęciami, a w przerwach między ujęciami uciekała do garderoby, gdzie zamykała się i płakała. Przed kamerą jednak zachowywała się profesjonalnie. Jednym z tych, którzy pomagali jej czuć się swobodnie na planie, był Gary Cooper (1901-1961).
Założyciel, prezes i producent studia filmowego Columbia Pictures Harry Cohn (1891-1958) przyjął zasadę, że pozwala reżyserom kręcić tylko jedno dubel, co oszczędzało studiu sporo pieniędzy i ściśle się tego trzymał. Frank Capra znalazł sposób na obejście tej zasady. Po zakończeniu każdego dubla krzyczał nie „Koniec!”, ale „Jeszcze raz!”, a aktorzy zaczynali scenę od nowa.
Jednym ze sposobów, dzięki którym Frank Capra minimalizował ingerencję kierownictwa studia w proces twórczy, było odmawianie pracy, dopóki na planie nie będzie obecny żaden z przełożonych. Jak tylko Harry Cohn lub ktoś inny z kierownictwa pojawiał się na planie, Capra ogłaszał półgodzinną przerwę. Takie przestoje kosztowały firmę filmową tak drogo, że Cohn bardzo rzadko pojawiał się na planie.
Reżyser Frank Capra od samego początku był przekonany, że w roli Longfellowa Deedsa doskonale sprawdzi się Gary Cooper. W oczekiwaniu na zwolnienie się Coopera rozpoczęcie zdjęć opóźniło się o pół roku, co kosztowało budżet filmu 100 000 dolarów.
Kierując się ideologicznym założeniem, że w USA sprawiedliwość jest niemożliwa, urzędnicy kultury radzieckiej w wersji filmu przeznaczonej na rynek krajowy zmienili jego zakończenie: bohatera sadzano do więzienia (na końcu pojawiał się jego zbliżenie za kratami), a scenę radości mieszkańców miasteczka z powodu jego powrotu z miasta przeleczono (a właściwie przepisano): rzekomo protestowali przeciwko jego aresztowaniu.
Aktorka Jean Arthur (1900-1991) i reżyser Frank Capra (1897-1991) zobaczyli film w całości dopiero w 1972 roku, kiedy byli gośćmi festiwalu filmowego.
Jean Arthur tak bardzo bała się występować, że przed zdjęciami często wymiotowała, a w przerwach między dublami musiała uciekać do garderoby, gdzie zamykała się i płakała. Przed kamerą zachowywała się jednak w pełni profesjonalnie. Jedną z osób, które pomagały jej poczuć się swobodnie na planie, był Gary Cooper (1901-1961).
Założyciel, prezes i producent wytwórni Columbia Pictures, Harry Cohn (1891-1958), przyjął zasadę, że reżyserzy mogą nagrywać tylko jedno duble, co oszczędzało studiu spore kwoty, i rygorystycznie jej przestrzegał. Frank Capra znalazł sposób, aby go obejść. Po zakończeniu każdego dubla nie krzyczał „Stop!”, lecz „Jeszcze raz!”, a aktorzy zaczynali scenę od nowa.
Jednym ze sposobów, dzięki którym Frank Capra minimalizował ingerencję kierownictwa studia w proces tworzenia filmu, była odmowa pracy w obecności kogokolwiek z przełożonych na planie. Gdy tylko Harry Cohn lub inny z dyrektorów pojawiał się na planie, Capra ogłaszał półgodzinną przerwę. Takie przestoje były dla firmy tak kosztowne, że Cohn pojawiał się na planie bardzo rzadko.
Reżyser Frank Capra był od samego początku przekonany, że w roli Longfellowa Didsa świetnie sprawdzi się Gary Cooper. Oczekując, aż Cooper będzie wolny, rozpoczęcie zdjęć opóźniono o pół roku, co kosztowało budżet filmu 100 000 dolarów.