Dziewczyna Piętaszek

Name: Dziewczyna Piętaszek
Genre: Komedia, Romans, Dramat
Released: 1940-01-18
Duration: 1 h 32 min
Rating: 7.7
Cast: Cary Grant, Rosalind Russell, Ralph Bellamy, Gene Lockhart, Porter Hall

His Girl Friday (1940)

Chronometraż: 1:32 (92 min)

7.7/10
77 931

—
brak ocen

7.4/10
959

7.8/10
68000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 15

Zdjęcie 77

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Dziewczyna Piętaszek — HIS GIRL FRIDAY Trailer [1940]

2:50

Zdjęcie 77

Data premiery

1940-01-18

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Columbia Pictures

Genre

Komedia, Romans, Dramat

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

Howard Hawks

Aktorzy

Cary Grant, Rosalind Russell, Ralph Bellamy, Gene Lockhart, Porter Hall, Ernest Truex, Cliff Edwards, Clarence Kolb, Roscoe Karns, Frank Jenks
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Howard Hawks, Jed Harris

Operator

Joseph Walker

Kompozytor

Sidney Cutner

Artysta

Casting

Instalacja

Gene Havlick
Cały zespół (19)

Krótki opis

Howard Hawks, biorąc ponownie na warsztat "Stronę tytułową", zdystansował pierwowzór Lewisa Milestone`a. Dowcipna historia, opowiedziana w dobrym tempie, sytuuje film Hawksa w rzędzie udanych i potrzebnych komedii. Rozwiedziona reporterka, Hildy Johnson, pragnie ponownie wyjść za mąż, bierze jednak jeszcze ostatnie zlecenie od wydawcy swej gazety i byłego męża - Waltera Burnsa. Podjęte poszukiwania wpędzają co prawda byłych małżonków w wielkie tarapaty ze skorumpowanymi prominentami, prowadzą ich jednak do ponownego związku.

Co pozostało za kulisami

Do nagrywania dźwięku (a w szczególności szybkiej wymiany dialogów) Hawks postanowił użyć nie jednego mikrofonu, który był podawany aktorom na wysięgniku, ale wielu mikrofonów. Ponieważ mikrofony nie były włączane jednocześnie, ich włączaniem po kolei zajmował się specjalny realizator dźwięku. W jednej scenie użyto jednocześnie do 35 mikrofonów.
Jednym z pierwszych filmów – a najwcześniejszym była komedia Gregory’ego La Cavy (1892-1952) „Drzwi na scenę” (1937) – w którym postacie wypowiadają swoje kwestie, zanim skończy wypowiedź inny bohater filmu. Zrobiono to, aby wszystko wyglądało i brzmiało bardziej realistycznie. Wcześniej aktorzy zawsze pozwalali swoim partnerom ze sceny dokończyć wypowiedź, a dopiero potem rozpoczynali własną.
Do zapisu dźwięku (a w szczególności do szybkich wymian zdań) Hawks zdecydował się użyć nie jednego mikrofonu na wysięgniku, który przybliżano do aktorów, lecz wielu mikrofonów. Ponieważ nie były one włączone jednocześnie, ich kolejnego uruchamiania zajmował się specjalny realizator dźwięku. W jednej scenie używano jednocześnie do 35 mikrofonów.
Pod koniec filmu Walter wspomina człowieka o imieniu Archie Leach, które jest prawdziwym imieniem i nazwiskiem Cary'ego Granta.
To ulubiona komedia filmowa Quentina Tarantino.
Zdjęcia zakończono kilka dni później niż planowano. Opóźnienie było spowodowane trudnościami w kręceniu scen dialogowych, w których kwestie wypowiadano bardzo szybko i trzeba było je wypowiedzieć w określonym momencie, aby pasowały do obrazu. Na kręcenie sceny w restauracji, do której zapraszają Hildy i Bruce’a, poszły cztery dni. Pierwotnie na kręcenie tej sceny przeznaczono tylko dwa dni.
Luźna adaptacja sztuki Bena Hechta i Charlesa MacArthura.
Rosalind Russell (1907-1976) nie podobało się, że jej bohaterka ma mniej dobrych dialogów niż postać grana przez Cary’ego Granta (1904-1986), więc za pomocą brata zwróciła się o pomoc do autora sloganów reklamowych i tekstów, który nieco zmienił napisaną dla jej bohaterki kwestie. Nie zauważył tego ani Hawks, który pozwalał swoim aktorom improwizować, ani członkowie ekipy filmowej, ani inni aktorzy, z wyjątkiem Granta.
Rosalind Russell (1907-1976) nie spodobało się, że jej bohaterka ma mniej wartościowych kwestii niż postać grana przez Cary'ego Granta (1904-1986), więc za pośrednictwem brata skorzystała z usług copywritera, który nieco zmienił napisane dla niej kwestie. Nie zauważył tego ani Hawks, który pozwalał swoim aktorom na improwizację, ani członkowie ekipy filmowej, ani inni aktorzy, z wyjątkiem Granta.
Podczas zdjęć często improwizowano, co znacznie utrudniało pracę operatorowi Josephowi Walkerowi (1892-1985). Szczególnie trudne było filmowanie Rosalind Russell w taki sposób, aby wyglądała na ekranie pięknie, ponieważ Walker nie wiedział wcześniej dokładnie, w którym miejscu w danej scenie będzie się ona znajdować. Aktorka miała masywną dolną szczękę, co wymagało odpowiedniego doświetlenia podczas zdjęć. Ostatecznie Walker rozwiązał ten problem, prosząc charakteryzatorkę, aby zacieniowała szczękę aktorki, dzięki czemu w dalszej części filmu można ją było filmować bez przeszkód.
To najukochańsza komedia Quentina Tarantino.
Szacuje się, że w przeciętnym filmie kwestie wypowiadane są ze średnią prędkością 90 słów na minutę. W komedii romantycznej Howarda Hawksa (1896-1977) średnia prędkość osiąga 240 słów na minutę.
Szacuje się, że w zwykłym filmie dialogi wypowiada się ze średnią prędkością 90 słów na minutę. W komediodramacie Howarda Hawksa (1896-1977) średnia prędkość sięga 240 słów na minutę.
Podczas kręcenia zdjęć dużo improwizowano, co poważnie utrudniało życie operatorowi Josephowi Walkerowi (1892-1985). Szczególnie trudno było kręcić tak, aby na ekranie Rosalind Russell wyglądała wspaniale, ponieważ Walker z góry dokładnie nie wiedział, w którym miejscu w której scenie ona będzie. Aktorka miała masywną żuchwę, co wymagało oświetlenia podczas kręcenia. Skończyło się na tym, że Walker rozwiązał ten problem, prosząc makijażystkę Russell, aby zacieniła żuchwę aktorki, dzięki czemu można ją było dalej kręcić bez problemów.
Swobodna ekranizacja sztuki Bena Hechta i Charlesa McArthur'a.
Jeden z pierwszych filmów – a najwcześniejszym była komedia Gregory'ego La Cavy (1892-1952) „Doorway to the Stage” (1937) – w którym postacie wypowiadają swoje kwestie, zanim jeszcze skończy mówić inny bohater. Zrobiono to, aby wszystko wyglądało i brzmiało jak najbardziej autentycznie. Wcześniej postacie zawsze pozwalały swoim partnerom scenicznym dokończyć wypowiedź, a dopiero potem zaczynały mówić.
Pod koniec filmu Walter wspomina o człowieku o imieniu Archie Leach; jest to prawdziwe imię i nazwisko Cary'ego Granta.
Scena, w której Walter i Hildy ukrywają przestępcę w redakcji, w dziale wiadomości, była oparta na prawdziwym przypadku, kiedy redaktor gazety The New York Evening Graphic ukrył w dziale wiadomości zbiegłego przestępcę, przeprowadził z nim wywiad, napisał artykuł, poczekał, aż rozpocznie się sprzedaż tego numeru gazety, i dopiero potem przekazał przestępcę policji.