Twarze na sprzedaż
Kraj
Budżet
$2 500 000
Opłaty
$1 750 000
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
Casting
Instalacja
Krótki opis
Arthur Hamilton jest średniego wieku, zmęczonym życiem i apatycznym przedsiębiorcą z Manhattanu, mieszkającym z żoną na przedmieściach Nowego Jorku. Pewnego dnia otrzymuje telefon od przyjaciela ze studiów którego od lat powszechnie uznawano za zmarłego. Przyjaciel namawia go na wizytę w Firmie, przekonując, że to jedyny sposób aby mogli się ponownie zobaczyć. Firma zajmuje się tworzeniem nowych profili życiowych ludzi pragnących zerwać ze swoją dotychczasową tożsamością. W ten sposób osoba Arthura Hamiltona zostaje uśmiercona a mężczyzna przybiera nową twarz i tożsamość. Oficjalnie staje się on profesjonalnym malarzem - artystą i rozpoczyna nowe życie w hedonistycznym środowisku ludzi bardzo mu podobnych, o czym wkrótce z przykrością przyjdzie mu się przekonać. Przerażająca prawda wpędza Arthura w histerię. Czując się uwięzionym i przytłoczonym stara się on wydostać z pułapki jednak wszystkie jego działania wciągają go jedynie głębiej w tryby bezlitosnej polityki Firmy.
Co pozostało za kulisami
- Aby spokojnie przeprowadzić zdjęcia w budynku Central Station w Nowym Jorku, nie zwracając na siebie zbytniej uwagi, reżyser John Frankenheimer (1930-2002) wynajął modelki z Playboya (mężczyznę i kobietę), zorganizował na schodach rzekomo sesję zdjęciową i nakręcił wszystko, czego potrzebował, ukrytą w bagażu kamerą, podczas gdy publiczność wpatrywała się w „odwrócenie uwagi”.
- W dzisiejszych czasach ten film jest uważany za klasykę, ale na Festiwalu Filmowym w Cannes krytycy go dosłownie zmiażdżyli, a John Frankenheimer, który kręcił w Monte Carlo dramat sportowy „Grand Prix” (1966), nawet odmówił przerwania zdjęć, aby spotkać się z reporterami. Na konferencję prasową wysłał zamiast siebie jednego z aktorów „Drugiego razu” Rocka Hudsona (1925-1985), który nie potrafił odpowiedzieć na żadne z pytań, które zadawali mu wrogo nastawieni dziennikarze.
- W scenę operacji plastycznej, którą wykonuje się postaci Johna Randolpha (1915-2004), weszło kilka ujęć prawdziwej operacji (zmieniania kształtu nosa). Niektóre z nich nakręcił sam reżyser po tym, jak operatorowi Jamesowi Wong Howe (1899-1976) zrobiło się słabo po tym, co zobaczył.
- Rock Hudson był prawie o 13 cm wyższy od Johna Randolpha. Nie jest to widoczne na ekranie dzięki starannemu wyborowi kąta, z którego prowadzono nagranie. Przed rozpoczęciem zdjęć Hudson i Randolph dużo rozmawiali i spędzali ze sobą czas, co pozwoliło Hudsonowi przyjrzeć się Randolphowi i przejąć niektóre jego maniery.
- Według reżysera Johna Frankenheimera, pomysł zatrudnienia dwóch różnych aktorów do ról Arthura Hamiltona i Tony’ego Wilsona zaproponował Hudson. Zawsze sprzeciwiał się temu, aby te postacie grał ten sam aktor, tylko inaczej zagruntowany. Hudson od razu stwierdził, że w roli Hamiltona nie będzie wyglądał wiarygodnie i że będzie grał tylko Wilsona. Frankenheimer zgodził się i później uznał, że to był dobry pomysł.
- Jedyny film z „paranoidalnej trylogii”, który nie porusza tematyki wojskowej. Zarówno „Kandydat z Mandżurii”, jak i „Siedem dni w maju” to polityczne thrillery o wojskowych ujawniających duże spiski, natomiast w tym filmie wojna, wojskowi i tym podobne nie są wymieniane ani jednym słowem.
- Jedyny film z „paranoidalnej trylogii”, który nie porusza tematyki wojennej. Zarówno „Kandydat z Mandżurii”, jak i „Siedem dni maja” to thrillery polityczne o wojskowych odkrywających wielkie spiski, podczas gdy w niniejszym filmie o wojnie, żołnierzach i tym podobnym nie wspomina się ani słowem.
- Aby spokojnie przeprowadzić zdjęcia w budynku Dworca Centralnego w Nowym Jorku, nie przyciągając szczególnej uwagi, reżyser John Frankenheimer (1930-2002) wynajął modeli z magazynu Playboy (mężczyznę i kobietę), zorganizował na schodach rzekomą sesję zdjęciową i nagrał wszystko, czego potrzebował, kamerą ukrytą w bagażu, podczas gdy tłum gapił się na „manewr odwracający uwagę”.
- W dzisiejszych czasach film ten uznaje się za klasykę, jednak na festiwalu filmowym w Cannes krytycy dosłownie go zmiażdżyli, a John Frankenheimer, który kręcił w Monte Carlo dramat sportowy „Grand Prix” (1966), odmówił nawet przerwania zdjęć, aby spotkać się z reporterami. Na konferencję prasową zamiast siebie wysłał jednego z aktorów „Drugiej szansy”, Rocka Hudsona (1925-1985), który nie potrafił odpowiedzieć na żadne z pytań zadawanych przez wrogo nastawionych dziennikarzy.
- Do sceny operacji plastycznej, którą przechodzi postać grana przez Johna Randolpha (1915-2004), włączono kilka ujęć z prawdziwej operacji (korekty kształtu nosa). Niektóre z nich nakręcił sam reżyser po tym, jak operatorowi Jamesowi Wong Howe'owi (1899-1976) zasłabło z wrażenia.
- Rock Hudson był o prawie 13 cm wyższy od Johna Randolpha. Nie jest to zauważalne na ekranie dzięki starannemu doborowi kątów zdjęciowych. Przed rozpoczęciem zdjęć Hudson i Randolph dużo ze sobą rozmawiali i spędzali wspólnie czas, co pozwoliło Hudsonowi przyprzyrzeć się Randolphowi i przejąć niektóre z jego manier.
- Według reżysera Johna Frankenheimera, to Hudson zaproponował pomysł obsadzenia dwóch różnych aktorów w rolach Arthura Hamiltona i Tony'ego Wilsona. Zawsze sprzeciwiał się on temu, aby te postacie grał ten sam aktor w różnym makijażu. Hudson od razu stwierdził, że w roli Hamiltona nie będzie przekonujący i że zagra jedynie Wilsona. Frankenheimer zgodził się i uznał później, że była to dobra decyzja.
Podobne filmy
8.4/10
8.2/10
8.2/10
8.1/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
