Gigi

Name: Gigi
Genre: Komedia, Romans
Released: 1958-05-15
Duration: 1 h 55 min
Rating: 6.6
Cast: Leslie Caron, Moryc Czewalier, Louis Jourdan, Hermione Gingold, Eva Gabor

Gigi (1958)

Chronometraż: 1:55 (115 min)

6.6/10
28 411

—
brak ocen

6.2/10
355

6.6/10
26000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 48

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Gigi — Gigi (1958) - Trailer

3:25

Zdjęcie 48

Data premiery

1958-05-15

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Metro-Goldwyn-Mayer, Loew's Incorporated, Arthur Freed Production

Genre

Komedia, Romans

Budżet

$3 319 355

Opłaty

$13 200 000

Witryna internetowa

Reżyser

Vincente Minnelli

Aktorzy

Leslie Caron, Moryc Czewalier, Louis Jourdan, Hermione Gingold, Eva Gabor, Jacques Bergerac, Isabel Jeans, John Abbott, Corinne Marchand, Marie-Hélène Arnaud
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Arthur Freed

Operator

Joseph Ruttenberg

Kompozytor

Artysta

Cecil Beaton

Casting

Instalacja

Adrienne Fazan
Cały zespół (16)

Krótki opis

Paryż, 1890 r. Gigi jest sierotą. Wychowująca ją babka nie szczędzi starań, by trzpiotowaty podlotek nabrał ogłady i manier pozwalających na brylowanie w najwytworniejszych paryskich salonach. Chce, by dziewczyna została bogatą kurtyzaną. Gigi rzeczywiście przeistacza się w pełną uroku młodą damę. Zamożny i przystojny Gaston Lachaille chce uczynić z niej swoją kochankę. Niespodziewanie mężczyzna zakochuje się w Gigi i postanawia się z nią ożenić.

Co pozostało za kulisami

We wszystkich scenach z Leslie Caron kot reagował z jakąś nerwową agresją, ale reżyser Vincente Minnelli nalegał na kręcenie z tym konkretnym zwierzęciem, więc kota trzeba było uspokoić środkami nasennymi.
Dzień po zdobyciu dziewięciu Oscarów, telefonistkom w firmie filmowej MGM nakazano odbierać telefony słowami: „Dzień dobry, Em-Dży-Em”.
Przy zdjęciach w Paryżu trzeba było się pospieszyć, dopóki pogoda była dobra, więc aktorzy byli zmuszeni po prostu otwierać usta przy akompaniamencie fortepianu, ponieważ piosenki jeszcze nie zostały nagrane.
Do sceny w restauracji „Le Bois” kostiumograf Cecil Beaton (1904-1980) musiał stworzyć ponad 150 kostiumów odpowiednich dla epoki, a do sceny w restauracji „Maxim’s” – 20 szykownych wieczorowych sukien dla pań. W Paryżu było napięcie z kostiumami, jednak kiedy ekipa filmowa przeniosła się do Hollywood, na magazynach filmowych znaleziono wszystko, czego potrzebowano zarówno pod względem ubrań, jak i mebli.
Kiedy Alan Jay Lerner spotkał się w Paryżu z Leslie Caron, aby omówić pracę nad przyszłym filmem, zwrócił uwagę, że Caron, Francuzka z pochodzenia, tak bardzo zaadaptowała się do kultury angielskiej, że nawet rozmawia zupełnie bez akcentu.
Początkowo, po zakończeniu prac nad filmem, scenarzysta Alan Jay Lerner (1918-1986) i kompozytor Frederick Loewe (1901-1988) byli rozczarowani. Lerner uważał tempo filmu za zbyt powolne i był zdania, że film można, a nawet trzeba skrócić o dwadzieścia minut. Zasugerował wprowadzenie odpowiednich zmian, ale oznaczałoby to dodatkowe koszty w wysokości 300 000 dolarów, a producent Arthur Freed (1894-1973) stanowczo odmówił. Zespół kompozytorów zaproponował wykupienie 10% udziałów w filmie za 300 000 dolarów, a następnie zaoferował kolejne 3 miliony dolarów – aby film w ogóle nie wszedł do kin. To zrobiło takie wrażenie na kierownictwie studia MGM, że zgodzili się na proponowane zmiany, co wymagało jedenastu dni przepracowania wielu scen, a budżet projektu przekroczono o 400 000 dolarów. Jakkolwiek by na to nie patrzeć, testowe projekcje pokazały zmianę w odbiorze filmu – z obojętnego i życzliwego (przed wszystkimi tymi zmianami) na znacznie cieplejszy (po zmianach), i Lerner uznał, że teraz praca nad filmem jest naprawdę zakończona.
Podczas zdjęć plenerowych twórcy filmu często zwracali uwagę na surowość przedstawicieli lokalnych władz i ich żądania, aby po zakończeniu zdjęć wszystko zostało przywrócone do pierwotnego stanu. Arturowi Friedowi to tak dokuczało, że raz, kiedy podczas kręcenia scen w restauracji „Maxim’s” z sufitu sali jadalnej spadło lustro i oczywiście się rozbiło, przestraszył się, zakładając, że teraz administracja restauracji wystawi filmowcom nie do udźwignięcia rachunek na tysiące dolarów. Administrator, prawda, go uspokoił, stwierdzając, że lustra z sufitu spadają regularnie z powodu tego, że miłośnicy szampana nieustannie trafiają w nie korkami, dodając, że specjalnie na takie okazje w restauracji trzymają zapas luster.
We wszystkich scenach z Leslie Caron kot reagował z pewną nerwową agresją, ale reżyser Vincente Minnelli upierał się przy tym konkretnym zwierzęciu, więc kota trzeba było napompować środkami uspokajającymi.
Początkowo, po zakończeniu prac nad filmem, scenarzysta Alan Jay Lerner (1918-1986) i kompozytor Frederick Loewe (1901-1988) byli rozczarowani. Lerner uważał tempo filmu za zbyt powolne i sądził, że można i należy skrócić go o dwadzieścia minut. Zaproponował wprowadzenie odpowiednich zmian, ale wiązałoby się to z dodatkowymi kosztami w wysokości 300 000 dolarów, na co producent Arthur Freed (1894-1973) kategorycznie się nie zgodził. Zespół kompozytorów zaproponował wykupienie 10% filmu za 300 000 dolarów, a następnie zaoferował kolejne 3 miliony dolarów, aby film w ogóle nie wszedł do kin. Wywarło to tak duże wrażenie na kierownictwie studia MGM, że zgodzili się na proponowane zmiany, co wymagało jedenastu dni dokręcania wielu scen, a budżet przeznaczony na projekt został przekroczony o 400 000 dolarów. Tak czy inaczej, pokazy testowe wykazały zmianę odbioru filmu z obojętnie-przychylnego (przed zmianami) na znacznie cieplejszy (po zmianach), i wtedy Lerner uznał, że prace nad filmem są naprawdę zakończone.
Do sceny w restauracji „Le Bois” kostiumograf Cecil Beaton (1904-1980) musiał stworzyć ponad 150 kostiumów z odpowiedniego okresu historycznego, a do sceny w restauracji „Maxim’s” – 20 szykownych sukni wieczorowych dla dam. W Paryżu sytuacja z kostiumami była napięta, jednak gdy ekipa filmowa przeniosła się do Hollywood, w magazynach firmy filmowej znaleziono wszystko, czego potrzebowali, zarówno w kwestii strojów, jak i mebli.
Podczas zdjęć w plenerze twórcy filmu często zwracali uwagę na to, jak surowi są dla nich przedstawiciele lokalnych władz i jak bardzo domagają się, aby po zakończeniu zdjęć wszystko przywrócić do stanu pierwotnego. Artura Frieda tak bardzo to zirytowało, że pewnego razu, gdy podczas zdjęć w restauracji „Maxim’s” z sufitu sali jadalnej spadło lustro i oczywiście się rozbiło, przeraził się, przypuszczając, że administracja restauracji wystawi filmowcom ogromny rachunek na tysiące dolarów. Administrator uspokoił go jednak, stwierdzając, że lustra z sufitu spadają regularnie, ponieważ miłośnicy szampana nieustannie trafiają w nie korkami, i dodał, że specjalnie na takie przypadki restauracja trzyma zapas luster.
Kiedy Alan Jay Lerner spotkał się w Paryżu z Leslie Caron, aby omówić pracę w przyszłym filmie, zauważył, że Caron, pochodząca z Francji, tak bardzo zaadaptowała się do angielskiej kultury, że mówi zupełnie bez akcentu.