Pink Floyd - The Wall
Produkcja
Budżet
$12 000 000
Opłaty
$22 244 207
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Bob Geldof, Christine Hargreaves, James Laurenson, Eleanor David, Kevin McKeon, Bob Hoskins – Bob Hoskins, David Bingham, Jenny Wright, Alex McAvoy, Ellis Dale
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Alan Marshall, Stephen O'Rourke
Operator
Peter Biziou
Kompozytor
Artysta
Brian Morris, Alastair McIlwain, Bill Hajee
Casting
Celestia Foks, Margarita Simkin
Instalacja
Gerry Hambling, Lance Paul
Cały zespół (77)
Cały zespół (77)
Krótki opis
Film opowiada historię Pinka, gwiazdy rocka, która nie może sobie poradzić z własnym życiem. Pink siedzi sam w pokoju hotelowym i robi retrospektywę własnego życia. Wspomina ojca, matkę, swoje dzieciństwo i beztroską młodość. Główny bohater jest wyalienowany, uważa że nikt się nim nie interesuje, zdradza go nawet żona. Doskonały film przy świetnej muzyce Pink Floydów. Muzyka do filmu w większej części została nagrana jeszcze raz przez Rogera Watersa, wiele utworów z płyty zostało przyspieszonych, dwa nie znalazły się w filmie, a uzupełniają je dwa nowe.
Co pozostało za kulisami
- Film częściowo oparty jest na życiorysach Rogera Watersa i Syd Barretta.
- W kadrach do piosenki „The Happiest Days of Our Lives” („Najszczęśliwsze dni naszego życia”), jako wiersze Pinka, które odczytuje nauczyciel i z których śmieje się klasa, wykorzystano tekst utworu Rogera Watersa „Money” z albumu „The Dark Side of the Moon”.
- Film oparty jest na podwójnym albumie grupy Pink Floyd – „The Wall”, który 23 razy uzyskał status platynowy i został sprzedany na całym świecie w łącznym nakładzie 11,7 miliona egzemplarzy.
- W wizualizacji do utworu „The Thin Ice” bohater Boba Geldofa jest pokazany, jak leży na plecach na powierzchni wody w basenie. Geldof słynął z niechęci do kąpieli i nie potrafił pływać (ani utrzymywać się na wodzie), dlatego jego ciało było podtrzymywane od spodu przez bezbarwny plastikowy materac, podobny do tego, którego użyto podczas kręcenia scen lotów w fantastycznym filmie Richarda Donnera (1930-2021) „Superman” (1978).
- W wizualizacji do utworu „Hey You” pokazano funkcjonariuszy brytyjskiej policji w pełnym rynsztunku, wyposażonych do rozganiania protestujących tłumów. Podczas montażu Roger Waters i Alan Parker przeglądali już nakręcony materiał i doszli do wniosku, że atmosfera filmu staje się coraz bardziej mroczna. Postanowili natychmiast całkowicie wyciąć tę kompozycję – aby ogólny nastrój filmu nie był tak depresyjny oraz dlatego, że niektóre ujęcia dublowały kadry wykorzystane już w wizualizacjach do innych utworów. Wycięty materiał przez pewien czas uważano za zaginiony, ale później go odnaleziono, choć w wersji czarno-białej.
- Wielu aktorów statystów w scenach, nakręconych jako materiał wideo do kompozycji „Run Like Hell” i „Waiting for the Worms”, rzeczywiście należało do grup neonazistowskich (zostały tam zatrudnione dla większego realizmu). Artysta Gerald Scarfe nieźle się przestraszył, kiedy raz przyszli na plan zdjęciowy z wygolonym po jednej stronie głowy symbolem dwóch skrzyżowanych młotów. Pod koniec lat 80. pojawiła się nawet faszystowska grupa Hammerskins, która używała skrzyżowanych młotów jako swojego symbolu, i to bardzo nie podobało się Parkerowi, Scarfe’owi i Watersowi, którzy początkowo chcieli, aby ta scena w filmie była antyfaszystowskim hymnem.
- Bob Geldof poważnie się poranił podczas kręcenia sceny, w której jego bohater demoluje pokój hotelowy, ale ku zdumieniu wszystkich obecnych, pozwolił wezwać lekarza dopiero po tym, jak reżyser Alan Parker (1944-2020) dokończył scenę.
- Bob Geldof mocno skaleczył się podczas kręcenia sceny, w której jego bohater demoluje pokój hotelowy, lecz ku zdziwieniu wszystkich obecnych, pozwolił na wezwanie lekarza dopiero po tym, jak reżyser Alan Parker (1944-2020) dokręcił scenę do końca.
- W materiałach filmowych do piosenki „The Happiest Days of Our Lives” („Najszczęśliwsze dni naszego życia”) jako wiersze Pinka, które czyta nauczyciel i z których śmieją się w klasie, wykorzystano tekst piosenki Rogera Watersa „Money” z albumu „The Dark Side of the Moon”.
- Bob Geldof napisał w swojej autobiografii, że po raz pierwszy usłyszał o projekcie od swojego agenta podczas jazdy taksówką i że początkowo odmówił, ponieważ twórczość Pink Floyd w zasadzie go nie interesowała. Roger Waters dowiedział się o tym nie dlatego, że przeczytał to u Geldofa, lecz dlatego, że kierowcą taksówki okazał się jego brat.
- Najbardziej znaną piosenką ze „Ściany”, która osiągnęła wysokie miejsca na listach przebojów, jest „Another Brick in the Wall, Part II” („Kolejny cegła w murze, część II”), która opowiada o prześladowaniach uczniów przez nauczycieli.
- W trakcie filmu w telewizorze Pinka można zauważyć kadry z 16. odcinka serialu animowanego „Tom i Jerry” (1940-1972), który również jest własnością firmy MGM.
- W filmie główny bohater nosi na ręce zegarek Ingersoll Mickey Mouse z lat 30. XX wieku, co można zauważyć na początku filmu.
- W materiale wideo do kompozycji „Hey You” pokazani są oficerowie brytyjskiej policji w pełnym wyposażeniu, przygotowani do rozpraszania tłumu protestujących. Podczas montażu Roger Waters i Alan Parker oglądali już nakręcony materiał i doszli do wniosku, że atmosfera filmu staje się coraz bardziej ponura. Natychmiast postanowili tę kompozycję całkowicie wyciąć – aby ogólna atmosfera filmu nie była tak depresyjna, a także dlatego, że tutaj czasami powtarzały się ujęcia, już użyte w materiałach wideo do innych kompozycji. Wycięty materiał przez pewien czas uważano za zaginiony, ale potem go odnaleziono, choć w czarno-białej wersji.
- W trakcie oglądania filmu Pinks można zauważyć fragmenty z 16. odcinka kreskówki „Tom i Jerry” (1940–1972), która również jest własnością MGM.
- Bob Geldof boi się krwi, więc kręcenie sceny z brzytwą nie było łatwe. Początkowo zakładano, że ogoli tylko brwi, ale aktor wczuł się w rolę i ogolił całe ciało. To nawiązanie do założyciela grupy Syd Barretta (1946-2006), który cierpiał na zaburzenia psychiczne spowodowane nadmiernym zażywaniem narkotyków i opuścił grupę jeszcze na początku lat 60. Według pozostałych członków grupy, raz podczas jakiejś kolacji Barrett wstał od stołu, nie mówiąc nikomu słowa, wyszedł i pojechał do domu, tam ogolił się na łyso i wrócił do stołu jakby nic się nie stało.
- Bob Geldof napisał w swojej autobiografii, że po raz pierwszy usłyszał o projekcie od swojego agenta, kiedy jechał taksówką, i że początkowo odmówił, ponieważ twórczość Pink Floyd w ogóle mu się nie podobała. Roger Waters dowiedział się o tym nie dlatego, że przeczytał o tym u Geldofa, ale dlatego, że kierowcą taksówki okazał się jego brat.
- W scenie, w której Pink dzwoni do domu z Ameryki i słyszy po drugiej stronie męski głos, rzeczywiście wykorzystano międzynarodowe połączenie do Wielkiej Brytanii przez nieświadomą telefonistkę. Rozmowę nagrano i nałożono na obraz. Na albumie, co prawda, rozmowa następuje po zakończeniu kompozycji „Young Lust”, podczas gdy w filmie jest pokazana najpierw, a dopiero potem następuje ta kompozycja.
- Film jest częściowo oparty na biografiach Rogera Watersa i Syda Barretta.
- Wielu statystów w scenach nakręconych jako wizualizacje do utworów „Run Like Hell” i „Waiting for the Worms” rzeczywiście należało do grup nazistowskich (zatrudniono ich dla większego realizmu). Artysta Gerald Scarfe nieźle się wystraszył, gdy pewnego dnia przyszli oni na plan z wygolonym z jednej strony głowy symbolem dwóch skrzyżowanych młotów. Pod koniec lat 80. pojawiła się nawet faszystowska grupa Hammerskins, która używała skrzyżowanych młotów jako swojego symbolu, co nie spodobało się Parkerowi, Scarfowi i Watersowi, którzy pierwotnie chcieli, aby ta scena w filmie była antyfaszystowskim hymnem.
- W materiale wideo do kompozycji „The Thin Ice” bohater Boba Geldofa jest pokazany leżącym na plecach na powierzchni wody w basenie. Geldof był znany ze swojej awersji do kąpieli i nie umiał pływać (tak samo, jak utrzymać się na wodzie), dlatego tutaj jego ciało było podtrzymywane od spodu plastikowym, bezbarwnym materacem, podobnym do tego, który był używany przy kręceniu lotów w fantastycznym filmie Richarda Donnera (1930-2021) „Superman” (1978).
- Bob Geldof boi się krwi, dlatego zdjęcia sceny z brzytwą nie były dla niego łatwe. Początkowo planowano, że ogoli tylko brwi, ale aktor tak wczuł się w postać, że ogolił całe ciało. Jest to nawiązanie do założyciela grupy, Syda Barretta (1946-2006), który cierpiał na zaburzenia psychiczne spowodowane nadużywaniem narkotyków i opuścił zespół jeszcze na początku lat 60. Według pozostałych członków grupy, Barrett pewnego razu podczas uroczystej kolacji wstał od stołu, nie mówiąc nikomu ani słowa, wyszedł i pojechał do domu, gdzie ogolił głowę na łyso, a następnie wrócił do stołu, jak gdyby nic się nie stało.
Podobne filmy
8.4/10
7.9/10
7.7/10
7.6/10
7.5/10
7.4/10
7.3/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
