Trzęsienie ziemi
Kiedy to wielkie... w końcu uderza w L.A.
Kraj
Produkcja
Budżet
$7 000 000
Opłaty
$79 666 653
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Mario Puzo, George Fox
Producent
Mark Robson, Bernard Donnenfeld, Jennings Lang
Operator
Philip H. Lathrop
Kompozytor
Artysta
Alexander Golitzen
Casting
William Batliner, Robert J. LaSanka
Instalacja
Dorothy Spencer
Cały zespół (129)
Cały zespół (129)
Krótki opis
Jedno z najbardziej katastrofalnych w skutkach trzęsień ziemi nawiedza południową Kalifornię, zmiatając z powierzchni Los Angeles. Tysiące jego mieszkańców pozostających bez dachu nad głową ogarnia panika... W filmie występują: Charlton Heston jako Stewart Graff - specjalista inżynier o twardym charakterze, Ava Gardner jako Remy, jego bogata, znudzona życiem żona. George Kennedy wciela się w postać policjanta Lewa Slade'a - nieustępliwego obrońcy porządku w zrujnowanym Los Angeles.
Co pozostało za kulisami
- W latach 70. XX wieku kina poprosiły o zainstalowanie nowego systemu dźwiękowego Sensurround w ramach zabiegu marketingowego dla pokazu filmów katastroficznych. System ten wysyłał fale dźwiękowe o niskiej częstotliwości do siedzeń w kinach, dzięki czemu widzowie mieli wrażenie, że znajdują się w samym sercu wydarzeń przedstawionych w filmie. Podczas pokazu tego konkretnego filmu system powodował takie wstrząsy, że publiczność odczuwała, jakby rzeczywiście rozpoczęło się trzęsienie ziemi. Niestety, instalacja systemu wymagała demontażu kilku rzędów siedzeń, a sam system okazał się bardzo kosztowny. Zastosowano go przy pokazie jeszcze kilku filmów w latach 70., ale później budynki kin zaczęły ulegać uszkodzeniom strukturalnym, widzowie źle się czuli podczas włączania systemu i zaczęły napływać skargi na nie do zniesienia huk z kin, co doprowadziło do zaprzestania stosowania Sensurround.
- Producent Jennings Lang (1915-1996) zaproponował rolę epizodyczną swojemu przyjacielowi Walterowi Matthau (1920-2000). Ten zgodził się zagrać nawet bez honorarium, ale pod warunkiem, że w napisach będzie wymieniony jako „Walter Matuszczański”. Tego wymyślonego imienia używał później wielokrotnie. Początkowo zakładano, że będzie to rola „pijaka na samym końcu baru”, ale scenarzysta George Fox znacząco rozszerzył rolę i napisał dla tej postaci dialogi. Po zakończeniu zdjęć wykonawca tej roli został wpisany do napisów jako „Walter Matuszczański”, po czym zaczęły krążyć plotki, że „Matuszczański” to prawdziwe nazwisko Matthau.
- Efekt kołysania „Czarnej Wieży” (wysokiego budynku biurowego na planie filmowym) uzyskano poprzez nagranie odbicia w poruszającym się lustrze, które przesuwało się w przód i w tył. Scenę tę nakręcono jeszcze przed rozpoczęciem okresu zdjęciowego i postanowiono pozostawić w filmie jako kpina z wytwórni filmowej „Universal” (w budynku znajdowały się wówczas biura kierownictwa tej wytwórni).
- Jadąc na fali sukcesu filmu „Lotnisko” (1970) w reżyserii George'a Sitoona (1911-1979) i Henry'ego Hathawaya (1898-1985), opartego na bestsellerze (1968) Arthura Haileya (1920-2004), kierownictwo wytwórni Universal Pictures bardzo chciało spróbować swoich sił w kolejnym filmie katastroficznym, którego stworzenie powierzono Jenningsowi Langowi. Pomysłem na film stało się trzęsienie ziemi o sile 6,6 stopnia, które nawiedziło 9 lutego 1971 roku dolinę San Fernando.
- Producenci filmu specjalnie udali się do Europy w nadziei na zainteresowanie Audrey Hepburn (1929-1993) rolą Remy Royce-Graff. W tamtym czasie Hepburn nie występowała w filmach od prawie 10 lat i odmówiła oferty, ponieważ nie spodobały jej się dialogi tej postaci, a także wymagania stawiane tej bohaterce. Gdy zdjęcia już się rozpoczęły, do tej roli wybrano Avę Gardner.
- W filmie zaangażowano 141 kaskaderów, co w momencie kręcenia było rekordem.
- Ava Gardner (1922-1990) zaskoczyła reżysera Marka Robsona (1913-1978), nalegając na to, by sama grała we wszystkich scenach kaskaderskich – w tym w scenie, w której jej bohaterka musi unikać spadających bloków betonowych i stalowych rur.
- Producenci filmu specjalnie udali się do Europy z nadzieją, że zainteresują Audrey Hepburn (1929-1993) rolą Remy Royce-Graff. W tamtym czasie Hepburn nie grała w filmach od prawie 10 lat i odrzuciła propozycję, ponieważ nie spodobały jej się kwestie tej bohaterki, a także wymagania stawiane tej postaci. Gdy zdjęcia już się rozpoczęły, do roli wybrano Avę Gardner.
- Pierwszą wersję scenariusza napisał Mario Puzo (1920-1999), ale kierownictwo studia Universal Pictures uznało ją za nieodpowiednią, ponieważ zawierała zbyt wiele postaci, a akcja rozgrywała się na zbyt dużym obszarze Los Angeles. Szacowany budżet filmu poszybował w górę, więc konieczne było przepisanie scenariusza. Puzo nie mógł się tym zająć, ponieważ studio Paramount Pictures właśnie dało zielone światło na realizację „Ojca chrzestnego 2” (Francis Ford Coppola, 1974), ale w filmie wykorzystano wiele postaci i wątków fabularnych wymyślonych przez Puzo, a obszar akcji filmu został „zredukowany” do rozmiarów Hollywood.
- Scena upadku postaci granej przez Richarda Roundtree z motocykla nie była w scenariuszu. Kaskader Bud Ekins (1930-2007) upadł przypadkowo, ale upadek postanowiono pozostawić w filmie.
- Sceny upadku postaci granej przez Richarda Roundtree z motocykla nie było w scenariuszu. Kaskader Bud Ekins (1930-2007) upadł przypadkowo, ale zdecydowano się zostawić ten upadek w filmie.
- Producent Jennings Lang (1915-1996) zaproponował epizodyczną rolę swojemu koledze Walterowi Matthau (1920-2000). Ten zgodził się zagrać nawet bez honorarium, pod warunkiem, że w napisach zostanie wymieniony jako „Walter Matuschansky”. Tego zmyślonego imienia używał później wielokrotnie. Początkowo zakładano, że będzie to rola „pijaka na samym końcu baru”, ale scenarzysta George Fox znacznie rozszerzył tę rolę i dopisał kwestie dla tej postaci. Po zakończeniu zdjęć odtwórcę roli wpisano do napisów jako „Walter Matuschansky”, po czym pojawiły się plotki, jakoby „Matuschansky” było prawdziwym nazwiskiem Matthau.
- Pierwszą wersję scenariusza napisał Mario Puzo (1920-1999), jednak nie spodobała się ona kierownictwu Universal Pictures, ponieważ zawierała zbyt wielu bohaterów, a akcja rozgrywała się na zbyt dużym obszarze Los Angeles. Przewidywany budżet filmu gwałtownie wzrósł, co wymusiło przepisanie scenariusza. Puzo nie mógł się tym zająć, gdyż wytwórnia Paramount Pictures dała właśnie zielone światło na zdjęcia do „Ojca Chrzestnego 2” (Francis Ford Coppola, 1974). Niemniej jednak w filmie wykorzystano wiele wymyślonych przez Puzo postaci i wątków fabularnych, a obszar akcji ograniczono do rozmiarów Hollywood.
- W ślad za sukcesem filmu „Lotnisko” (1970) w reżyserii George’a Seaton’a (1911-1979) i Henry’ego Hathaway’a (1898-1985), opartego na bestsellerze (1968) Arthura Hailey’a (1920-2004), kierownictwo studia Universal Pictures bardzo chciało spróbować szczęścia z kolejnym filmem katastroficznym, którego realizację powierzono Jenningsowi Langowi. Inspiracją dla filmu było trzęsienie ziemi o magnitudzie 6.6, które miało miejsce 9 lutego 1971 roku w dolinie San Fernando.
- Ava Gardner (1922-1990) zaskoczyła reżysera Marca Robsona (1913-1978), nalegając na to, by we wszystkich scenach kaskaderskich grać osobiście – w tym w scenie, w której jej bohaterka musi uchylać się przed spadającymi betonowymi blokami i stalowymi rurami.
- Pełna kinowa wersja trwała 140 minut, wersja telewizyjna – 160 minut.
Podobne filmy
8.2/10
8.1/10
8/10
8/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
