King Kong
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$24 000 000
Opłaty
$52 614 445
Reżyser
Aktorzy
Dżef Bridżes, Jessica Lange, Charles Grodin, John Randolph, René Auberjonois, Julius Harris, Jack O'Halloran, Ed Lauter, John Agar, Jorge Moreno
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Dino De Laurentiis, Christian Ferry, Federico De Laurentiis
Operator
Kompozytor
Artysta
Dale Hennesy, Mario Chiari
Casting
Joyce Selznick
Instalacja
Ralph E. Winters
Cały zespół (62)
Cały zespół (62)
Krótki opis
Statek badawczy należący do kompanii naftowej zostaje wysłany w kierunku małej wyspy na Oceanie Indyjskim w celu odnalezienia na niej złóż ropy naftowej. Po drodze ekspedycja dostrzega tratwę ratunkową z młodą Dawn (Jessica Lange), którą zabiera na pokład. Gdy statek dociera na wyspę, okazuje się, że jest ona zamieszkana przez prymitywny lud, oddający cześć wielkiej małpie o imieniu Kong. Tubylcy porywają Dawn, aby złożyć ją Kongowi w ofierze. Małpa porywa dziewczynę z ołtarza i znika w dżungli.
Co pozostało za kulisami
- Film jest adaptacją powieści Maryan K. Cooper i Edgara Wallace'a.
- Od realizacji filmu zrezygnowali tacy reżyserzy jak Roman Polański i Sam Peckinpah.
- Do roli Duane rozważano Barbarę Streisand.
- Карло Рамбальди создал четыре egzemplarze małpy, wypełnione elektroniką – od półtorametrowej do 13-metrowej, która pojawiała się na ekranie krócej niż minutę.
- W jednej z epizodów w kostiumie King Konga wystąpił charakteryzator Rick Baker – pracujący nad „ożywianiem” fizjonomii goryli.
- Film kręcony był na Hawajach, w Los Angeles, San Pedro i Nowym Jorku.
- Okres zdjęciowy – od 15 stycznia do 27 sierpnia 1976 roku.
- Roboczy tytuł filmu – „King Kong: Legenda Buntownika”.
- „King Kong” był debiutem dla 27-letniej modelki Jessiki Lang.
- Film zajmuje 22. miejsce pod względem frekwencji wśród zagranicznych filmów w radzieckim kinie.
- Sceny kręcone na wyspie, gdzie bohaterowie przechodzą przez łuk w skale, a potem wspinają się po zboczu, odbywały się na Hawajach w północnej części wyspy Kauai.
- Epizody, w których Kong miał walczyć z prehistorycznymi potworami, zostały wykluczone ze scenariusza ze względów ekonomicznych. W ramach budżetu filmu udało się nakręcić tylko walkę Konga z ogromną boą.
- Oprócz wersji kinowej, ten film ma tak zwaną wydłużoną wersję, która jest o 45 minut dłuższa od pierwszej. Ta wersja, trwająca trzy godziny, podzielona na dwie części, była wyświetlana w amerykańskiej telewizji na początku lat 80-tych i to jej transmisje wznowiły zainteresowanie tym filmem. Wiadomo również, że pełna wersja została przyjęta znacznie lepiej zarówno przez krytyków, jak i fanów oryginalnego „King Konga”. Pełna wersja nigdy nie została wydana na kasetach ani płytach.
- Michael Winner był kandydatem na stanowisko reżysera.
- Bo Derek i Britt Ekland były brane pod uwagę do roli Dawn.
- Fabuła w ogólnych zarysach powtarza fabułę filmu „King Kong” (1933), ale w szczegółach znacznie się od niej różni: Na wyspę przybywa i odkrywa Konga nie ekipa filmowa, a grupa poszukiwaczy ropy naftowej. Postać Jessiki Lang bardziej martwi się o swoją karierę niż o los uwięzionego Konga (kiedy na wyspie po „poświęceniu” zostają sami, próbuje go nawet bić i histerycznie krzyczy, nazywając małpą, jednak później, na tankowcu, stara się go uspokoić, żeby nie zniszczył statku). W Nowym Jorku King Kong wspina się nie na Empire State Building, a na jeden z budynków World Trade Center. Rozstrzeliwują Konga nie samoloty-dwupłatowce, a bojowe helikoptery. Kong walczy nie z tyranozaurem, a z gigantycznym wężem.
- Rozważano obsadzenie Barbry Streisand w roli Duane.
- Do nakręcenia scen, w których King Kong trzyma w ręce bohaterkę Jessiki Lange, stworzono ogromne ręce goryli na hydraulice. Każda taka ręka ważyła 750 kg. Ich budowa została ukończona już po rozpoczęciu zdjęć. Na testy zaproszono producenta, Dino De Laurentisa. Podszedł on do budynku studia, a ogromna ręka wyciągnęła się w tym samym kierunku, po czym dłoń powoli się rozluźniła, a środkowy palec wskazał w górę. W tym momencie coś w dłoni się zepsuło i zastygła w bezruchu. Naprawa zajęła tydzień, a przez cały ten czas środkowy palec wskazywał w górę.
- Rick Baker (mistrz efektów specjalnych i charakteryzacji) stworzył do filmu cztery kostiumy goryli. Pod skórą goryli znajdował się specjalny kostium wypełniony silikonem, który realistycznie podkreślał mięśnie zwierzęcia. Ręce animatroniczne były sterowane przez operatorów znajdujących się poza planem filmowym.
- King Kong, mający ponad 12 metrów wzrostu, składał się z aluminiowego szkieletu (ważącego 3,5 tony), pokrytego gumą i przyczepionymi do niej włosami z ogonów koni (460 kg). Wewnątrz znajdowało się ponad 900 metrów przewodów hydraulicznych i prawie 1400 metrów okablowania elektrycznego. Kongiem sterowało 20 operatorów, a jego budowa kosztowała 1,7 miliona dolarów.
- Kulminacyjne sceny w Nowym Jorku kręcono w czerwcu 1976 roku, a na plan zaproszono 5 000 statystów. Pojawiło się jednak ponad 30 000 osób i wszystkim znalazło się zajęcie.
- Rozgniewani decyzją twórców filmowych o nakręceniu finału remaku oryginalnego filmu „King Kong” (Merian C. Cooper i Ernest B. Schoedsack, 1933) w budynku World Trade Center, pracownicy Empire State Building w kostiumach małp zorganizowali na 102. piętrze drapacza chmur akcję protestacyjną.
- King Kong zawdzięcza swoje dźwięki Peterowi Callenowi, którego nawet nie wymieniono w napisach końcowych, mimo że oddawał się pracy bez reszty, napinając struny głosowe do tego stopnia, że momentami krwawił mu gardło.
- William Cronick wspominał później przygotowania do kręcenia finału filmu, w którym, między innymi, Kong przechodzi obok księdza na schodach Katedry św. Patryka. Działo się to upalnego letniego wieczoru. Twórcy filmowi musieli zamknąć ruch na Piątej Alei na kilka przecznic po obu stronach katedry. Światło płonęło tylko w katedrze i nigdzie indziej. Oprócz tego, trzeba było przygotować scenę z powozem bez woźnicy i rozwiązać wiele innych kwestii. I kiedy wszystkie problemy zostały rozwiązane i wszystko było gotowe, nagle zaczął padać deszcz i trzeba było odwołać zdjęcia, a następnego dnia zaczynać wszystko od początku.
- Producent Dino De Laurentiis wysunął tylko dwa wymagania dotyczące stworzenia remaku: aby akcja rozgrywała się we współczesności i aby w filmie pojawiły się nowo wybudowane Wieże Bliźniacze World Trade Center.
- Scenę ze Światowym Centrum Handlowym trzeba było nakręcić dwukrotnie, a kosztowała prawie ćwierć miliona dolarów. W nagraniach wzięło udział około 45 000 statystów – do dziś jest to najbardziej masowa scena w historii kina.
- Aby oddać różne emocje King Konga, mistrzowie efektów specjalnych Carlo Rambaldi i Rick Baker stworzyli siedem masek. Użycie różnych masek było konieczne, ponieważ jedna maska nie pomieściła całej elektrycznej instalacji i mechanizmów potrzebnych do oddania konkretnej ekspresji. Każda maska składała się z plastikowej czaszki, na której umieszczono mięśnie twarzy z podłączonymi do nich przewodami sterującymi, które prowadziły do wnętrza kostiumu przez nogi, a na górze znajdowała się gumowa skóra Konga. Za ruchy masek odpowiadały siłowniki hydrauliczne, a sterowali nimi operatorzy za pomocą pilotów. Baker, który grał Konga, nosił soczewki kontaktowe, aby oczy wyglądały jak u goryli.
- Po atakach z 11 września 2001 roku firma Paramount Home Video z własnej inicjatywy wycofała ze sprzedaży wszystkie sprzedane kopie DVD filmu z okładką przedstawiającą Konga na dachu jednego z budynków Światowego Centrum Handlowego w otoczeniu helikopterów. DVD zostały później ponownie wydane z inną okładką.
- Pracując nad modelami budynków Światowego Centrum Handlowego, scenograf Dale Hennessy korzystał z oryginalnych planów budynków, co pozwoliło mu na zbudowanie modeli z dbałością o najdrobniejsze szczegóły. Oprócz tego zrekonstruowano główny plac (który zbudowano na terenie studia filmowego) i w tej dekoracji znajdował się trójwymiarowy model południowej wieży i dwuwymiarowy model północnej.
- Do nakręcenia sceny, w której King Kong łamie jadący po powierzchni pociąg metra, zbudowano duży odcinek torów i kilka miniaturowych wagonów metra z odpowiednimi graffiti (z epoki lat 70.). Do jednego z wagonów przymocowano linę, która podnosiła wagon w scenie, w której Kong go podnosi, a następnie rzuca w ścianę budynku. Podobnie zorganizowano serię wybuchów po uderzeniu wagonu w ścianę. Według Bakera, wybuchy były tak potężne, że poważnie obawiał się, że jego kostium goryli się zapali, na szczęście tak się nie stało.
- Początkowo zakładano, że Fred w interpretacji Charlesa Grodina przeżyje. Dino De Laurentiis planował wkrótce nakręcić sequel i zapytał Grodina, czy chciałby ponownie wcielić się w tę rolę. Jednak kiedy podczas przedpremierowych projekcji publiczności nie spodobało się, że Kong zamierza zmiażdżyć Freda nogą, ale chybia, scenę przepisano, a bohater Grodina zginął (co automatycznie rozwiązało kwestię jego udziału w sequelach).
- Oprócz samego Konga i jego rąk, Carlo Rambaldi skonstruował parę pełnowymiarowych nóg goryli (nogi były widoczne w scenie z Jessicą Lang na tankowcu, w scenie śmierci postaci w interpretacji Charlesa Grodina oraz w scenie na dachu jednego z budynków World Trade Center). Dodatkowo skonstruował pełnowymiarową gumową figurę Konga leżącą na asfalcie po upadku.
- Do niektórych ujęć w scenie z helikopterami Rick Baker stał na podestach, a z prawdziwych helikopterów strzelano do niego ślepymi nabojami (wykorzystano tutaj sztuczkę perspektywy wymuszonej, dzięki czemu helikoptery wydawały się bliżej). Łuski wpadały w Bakera, ale dzięki kostiumowi Konga prawie ich nie czuł.
- Film mógł wyreżyserować Steven Spielberg, ale był zajęty kręceniem filmu „Bliskie spotkania trzeciego stopnia” (1977).
- Z realizacji filmu zrezygnowali tacy reżyserzy jak Roman Polański i Sam Peckinpah.
- Do roli Duane'a rozważano Barbrę Streisand.
- W jednej z scen w kostiumie King Konga wystąpił charakteryzator Rick Baker – osoba odpowiedzialna za „ożywienie” twarzy goryla.
- Film mógł wyreżyserować Steven Spielberg, jednak sam był zajęty zdjęciami do filmu „Bliskie spotkania trzeciego stopnia” (1977).
- Michael Winner był jednym z kandydatów na stanowisko reżysera.
- Bo Derek i Britt Ekland były rozważane do roli Dawn.
- Do nakręcenia scen, w których King Kong trzyma w dłoni bohaterkę Jessiki Lang, stworzono ogromne ręce goryla na siłownikach hydraulicznych. Każda z nich ważyła 750 kg. Ich budowa zakończyła się już po rozpoczęciu zdjęć. Na testy zaproszono producenta Dino De Laurentisa. Gdy podszedł on do budynku studia, ogromna ręka wyciągnęła się w jego kierunku, po czym dłoń powoli się rozwarła, a środkowy palec wystrzelił w górę. W tym momencie coś w mechanizmie pękło i ręka zastygła w bezruchu. Naprawa zajęła tydzień, a przez cały ten czas środkowy palec wskazywał w górę.
- Rick Baker (mistrz efektów specjalnych i charakteryzacji) stworzył do filmu cztery kostiumy goryla. Pod futrem znajdował się specjalny kombinezon wypełniony silikonem, który bardzo realistycznie podkreślał mięśnie zwierzęcia. Animatroniczne ręce były sterowane przez operatorów znajdujących się poza planem zdjęciowym.
- Oburzeni decyzją filmowców o nakręceniu finału remake'u oryginalnego filmu „King Kong” (Merian C. Cooper i Ernest B. Schoedsack, 1933) w budynku World Trade Center, pracownicy Empire State Building ubrani w kostiumy małp zorganizowali akcje protestacyjne na 102. piętrze wieżowca.
- Głos King Konga zawdzięczamy Peterowi Cullenowi, którego nie wymieniono nawet w napisach końcowych, mimo że oddał pracy całego siebie, nadwyrężając struny głosowe do tego stopnia, że momentami z jego gardła zaczęła lecieć krew.
- Producent Dino De Laurentiis postawił tylko dwa warunki przy tworzeniu remake'u: aby akcja toczyła się w czasach współczesnych oraz aby w filmie pojawiły się niedawno wzniesione wieże World Trade Center.
- Aby oddać różne emocje King Konga, specjaliści od efektów specjalnych Carlo Rambaldi i Rick Baker stworzyli siedem masek. Konieczne było użycie różnych masek, ponieważ w jednej nie mieściły się wszystkie okablowanie elektryczne i mechanizmy niezbędne do pokazania konkretnego wyrazu twarzy. Każda maska składała się z plastikowej czaszki, na której znajdowały się mięśnie twarzy z przymocowanymi do nich przewodami sterującymi, które biegły do wnętrza kostiumu przez nogi, a na to wszystko nałożona była gumowa skóra Konga. Za ruchy masek odpowiadały siłowniki hydrauliczne, a wszystkim sterowali operatorzy za pomocą pulpitów zdalnego sterowania. Baker, wcielający się w postać Konga, nosił soczewki kontaktowe, aby oczy wyglądały jak oczy goryla.
- Pracując nad makietami budynków World Trade Center, scenograf filmu Dale Hennessy korzystał z oryginalnych planów budynków, co pozwoliło mu stworzyć makiety z dokładnością do najmniejszych detali. Poza wszystkim innym odtworzono główny plac (zbudowano go na terenie studia filmowego), a w tej dekoracji znajdował się trójwymiarowy model Południowej wieży i dwuwymiarowy model Północnej.
- Do nakręcenia sceny, w której King Kong niszczy jadący po powierzchni pociąg metra, zbudowano duży odcinek torów i kilka miniaturowych wagonów metra z odpowiednimi graffiti (z epoki lat 70.). Do jednego z wagonów przymocowano linę, która podnosiła go w scenie, w której Kong go chwyta, a następnie rzuca w ścianę budynku. W ten sam sposób zorganizowano serię eksplozji po uderzeniu wagonu o ścianę. Według Bakera wybuchy były tak potężne, że poważnie obawiał się, iż jego kostium goryla zapłonie, co na szczęście nie miało miejsca.
- Fabuła w ogólnych zarysach powtarza wątki filmu „King Kong” (1933), ale w szczegółach wyraźnie się od niego różni: na wyspę przybywa i odkrywa Konga nie ekipa filmowa, lecz grupa poszukiwaczy ropy. Postać grana przez Jessicę Lange znacznie bardziej przejmuje się swoją karierą niż losem uwięzionego Konga (kiedy na wyspie po „ofiarowaniu” zostają sami, próbuje go nawet bić i histerycznie krzyczy, nazywając go małpką, jednak później, na tankowcu, stara się go uspokoić, aby nie zniszczył statku). W Nowym Jorku King Kong wspina się nie na Empire State Building, lecz na jeden z budynków World Trade Center. Konga ostrzeliwują nie dwupłatowce, lecz helikoptery bojowe. Kong walczy nie z tyranozaurem, lecz z gigantycznym pytonem.
- Pierwotnie zakładano, że Fred, grany przez Charlesa Grodina, przeżyje. Dino De Laurentiis planował wkrótce nakręcić sequel i zapytał Grodina, czy chciałby ponownie wcielić się w tę rolę. Jednak gdy podczas pokazów przedpremierowych widzowie nie zareagowali pozytywnie na scenę, w której Kong próbuje zmiażdżyć Freda nogą, ale chybia, scenariusz zmieniono i bohater Grodina zginął (co automatycznie rozwiązało kwestię jego udziału w kontynuacjach).
- Oprócz samego Konga i jego rąk, Carlo Rambaldi skonstruował pełnowymiarową parę nóg goryla (nogi pojawiały się w scenie z bohaterką Jessiki Lang na tankowcu, w scenie śmierci postaci granej przez Charlesa Grodina oraz w scenie na dachu jednego z budynków World Trade Center). Stworzył również pełnowymiarową gumową figurę Konga leżącego na asfalcie po upadku.
- Do niektórych ujęć w scenie z helikopterami Rick Baker stał na podwyższeniu, w które strzelano ślepakami z prawdziwych helikopterów (zastosowano tu zabieg wymuszonej perspektywy, dzięki czemu helikoptery wydawały się być bliżej). Łuski uderzały w Bakera, ale dzięki kostiumowi Konga prawie ich nie czuł.
Podobne filmy
8.2/10
8/10
7.4/10
7.3/10
7.2/10
7.2/10
7.1/10
7.1/10
7.1/10
6.9/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
