Głowa do wycierania

Name: Głowa do wycierania
Genre: Horror, Fantasy, Sci-Fi
Released: 1977-09-28
Duration: 1 h 29 min
Rating: 7.2
Cast: Jack Nance, Charlotte Stewart, Allen Joseph, Jeanne Bates, Judith Roberts

Eraserhead (1977)

Chronometraż: 1:29 (89 min)

7.2/10
189 767

—
brak ocen

7.3/10
2794

7.2/10
143000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 11

Zdjęcie 164

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Głowa do wycierania — Eraserhead - Walking Home / Elevator

3:56

Zdjęcie 164

Data premiery

1977-09-28

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

American Film Institute (AFI)

Genre

Horror, Fantasy, Sci-Fi

Budżet

$10 000

Opłaty

$7 006 798

Witryna internetowa

Reżyser

David Lynch

Aktorzy

Jack Nance, Charlotte Stewart, Allen Joseph, Jeanne Bates, Judith Roberts, Laurel Near, Jack Fisk, Jean Lange, Thomas Coulson, John Monez
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

David Lynch, Fred Baker

Operator

Frederick Elmes

Kompozytor

David Lynch

Artysta

David Lynch

Casting

Instalacja

David Lynch
Cały zespół (8)

Krótki opis

Henry Spencer, zostaje zaproszony na kolację do rodziców swej dziewczyny, której nie widział przez pół roku. Spotkanie przebiega w nietypowej atmosferze, nagle Henry dowiaduje się, że jego ukochana urodziła mu dziecko. Potomek okazuje się jednak dziwnym stworkiem, który ma niewiele wspólnego z normalnym dzieckiem. Narzeczona szybko pozostawia Henry'ego samego z 'problemem', co stanowi dla bohatera początek dziwnych wydarzeń.

Co pozostało za kulisami

Jack Nance, grający Henry’ego, przez wszystkie pięć lat zdjęć nosił charakterystyczną fryzurę swojej postaci.
W swoich wywiadach David Lynch nazywa „Eraserhead” swoim najbardziej subtelnym filmem i zasadniczo odmawia komentowania jego fabuły, twierdząc, że widzowie powinni samodzielnie wyrobić sobie opinię i pojąć jego sens.
Oryginalny scenariusz nazywał się „Gardenback” i liczył zaledwie 20 stron, co było jedną z przyczyn problemów z finansowaniem.
Ścieżka dźwiękowa do filmu została poświęcona „siostrze Człowieka z Planety” („...to The Man In The Planet`s Sister”). W filmie postać Człowieka z Planety grał Jack Fisk, a jego siostra Mary wkrótce została drugą żoną Lyncha. Sam Jack Fisk ożenił się później z Sissy Spacek, która również od czasu do czasu była obecna na planie zdjęciowym.
W pierwszy rok pracy nad filmem (z pięciu) żona Davida Lyncha go opuściła. Biorąc pod uwagę, że niedawno urodzili córkę, wielu uważa, że David Lynch wykorzystał osobiste doświadczenia do kręcenia filmu.
Stanley Kubrick wyraził żal, że to nie on nakręcił tę taśmę.
Oryginalny scenariusz nosił tytuł „Gardenback” i liczył zaledwie 20 stron, co było jedną z przyczyn problemów z finansowaniem.
Czarno-biały zygzakowaty wzór na podłodze w holu domu Henry’ego jest identyczny ze wzorem na podłodze domu poety w filmie Jeana Cocteau „Orfeusz” (1950). Później Lynch przeniósł ten sam wzór na podłogę Czarnej Loży ze swojego serialu „Twin Peaks” (1990-1991).
„Eraserhead” był jednym z ulubionych filmów Stanleya Kubricka i Johna Watersa.
W swoich wywiadach David Lynch określa „Eraserhead” swoim najbardziej subtelnym filmem i zasadniczo odmawia komentowania jego fabuły, twierdząc, że widzowie powinni sami wyrobić sobie o nim opinię i zrozumieć jego sens.
Stanley Kubrick wyraził żal, że nie on nakręcił tego filmu.
Początkowa wersja filmu miała długość 108 minut.
Aby nakręcić „Głowę-gumkę”, reżyser musiał szukać pieniędzy na różne sposoby – aż do roznoszenia gazet.
Ponieważ film kręcono fragmentarycznie przez pięć lat, te same dekoracje trzeba było składać kilka razy. Zdjęcia były generalnie bardzo rozproszone w czasie. Na przykład scenę, w której Henry wchodzi do swojego mieszkania, nakręcono półtora roku po scenie, w której Henry otwiera drzwi.
W swoim czasie „Eraserhead” wywarł tak silne wrażenie na reżyserach Melu Brooksie i George'u Lucasie, że pierwszy z nich zaproponował Lynchowi kręcenie filmu „Człowiek-słoń” (1980), a drugi – „Gwiezdne wojny: Epizod VI – Powrót Jedi” (1983). Pierwszej propozycji Lynch przyjął, co stało się jego debiutem w „dużym” kinie, a drugiej odmówił.
Ścieżka dźwiękowa do filmu została dedykowana „siostrze Człowieka w Planecie” („...to The Man In The Planet`s Sister”). W filmie postać Człowieka w Planecie grał Jack Fisk, a jego siostra Mary wkrótce została drugą żoną Lyncha. Sam Jack Fisk ożenił się później z Sissy Spacek, która również od czasu do czasu pojawiała się na planie.
Jack Nance, który grał Henry'ego, przez wszystkie pięć lat zdjęć nosił charakterystyczną fryzurę swojego bohatera.
Pierwszy operator obrazu, Herbert Cardwell, zmarł we śnie w wieku 38 lat dwa lata po rozpoczęciu zdjęć.
„Głowa-gumka” był jednym z ulubionych filmów Stanleya Kubricka i Johna Watersa.
Henry Spencer na początku filmu wdepuje w kałużę prawą nogą, a po przyjściu do domu suszy skarpetkę lewej nogi.
W pierwszym roku pracy nad filmem (z pięciu) David Lynch odszedł od żony. Biorąc pod uwagę, że niedługo wcześniej urodziła im się córka, wielu uważa, że David Lynch wykorzystał osobiste doświadczenia podczas kręcenia obrazu.
Pierwszy operator filmowy, Herbert Cardwell, zmarł we śnie dwa lata po rozpoczęciu zdjęć, w wieku 38 lat.
Rolę dziecka-mutanta „grał” zabalsamowany zarodek cielęcia, ale Lynch nigdy nie ujawnił sekretu, jak udało mu się sprawić, że porusza się w ten sposób. Po zdjęciach reżyser osobiście go pochował.
W swoim czasie „Eraserhead” wywarł tak silne wrażenie na reżyserach Melu Brooksie i George'u Lucasie, że pierwszy z nich zaproponował Lynchowi reżyserię filmu „Słoń-człowiek” (1980), a drugi – „Gwiezdne wojny: Część VI – Powrót Jedi” (1983). Lynch przyjął pierwszą propozycję, co stało się jego debiutem w „wielkim” kinie, natomiast drugą odrzucił.
Czarno-biały zygzakowaty wzór na podłodze w holu domu Henry'ego jest identyczny z wzorem na podłodze domu poety w filmie Jeana Cocteau „Orfeusz” (1950). Później ten sam wzór Lynch przeniesie na podłogę Czarnej Loży w swoim serialu „Twin Peaks” (1990-1991).
Magazyn „Premiere” uznał ten film za jeden z 25 „najbardziej niebezpiecznych filmów”.
W 2004 roku film został uznany za ważny kulturowo przez Bibliotekę Kongresu USA i wybrany do przechowywania w Narodowym Archiwum Filmowym.
Rolę dziecka-mutanta „grał” zabalsamowany zarodek cielęcia, jednak Lynch nigdy nie wyjawił sekretu, jak udało mu się sprawić, by poruszał się w taki sposób. Po zakończeniu zdjęć reżyser osobiście go pochował.