The Doors
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$38 000 000
Opłaty
$34 495 256
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Oliver Stone, Randall Jahnson
Producent
A. Kitman Ho, Sasha Harari, Bill Graham, Brian Grazier, Mario Kassar, Nicholas Clainos
Operator
Kompozytor
Artysta
Barbara Ling
Casting
Risa Bramon Garcia, Billy Hopkins
Instalacja
Krótki opis
Film opowiada o Jimie Morrisonie, liderze grupy The Doors. Akcja obejmuje ostatni okres życia legendarnego artysty - od momentu założenia zespołu, po śmierć w wieku 27 lat. Reżyser, zafascynowany mitami współczesnej amerykańskiej kultury, przedstawia swojego bohatera nie tylko jako wybitnego muzyka, ale również osobę egocentryczną, niszczącą swoich najbliższych. Wokalista, wiecznie odurzony alkoholem i narkotykami, ukazany jest jako człowiek zafascynowany śmiercią i dążący do autodestrukcji. Kreacja Jima Morrisona okazała się rolą życia dla Vala Kilmera. Podczas realizacji obrazu aktor sam wykonywał utwory nieżyjącego muzyka. Film, kreujący przygnębiającą wizję, umocnił tylko popularność artysty. Rzesze fanów Morrisona entuzjastycznie przyjęły opowieść o swoim idolu, który stał się jednym z symboli epoki dzieci-kwiatów.
Co pozostało za kulisami
- Oliver Stone na początku swojej kariery poznał Jima Morrisona krótko przed jego śmiercią.
- W filmie znalazło się ponad dwadzieścia piosenek The Doors. Wokal Kilmera został nałożony bezpośrednio na oryginalne nagrania zespołu. Naśladował Morrisona tak precyzyjnie, że nawet byli członkowie grupy czasami nie potrafili odróżnić jego wykonania od oryginalnego nagrania.
- To Joel Brodsky zrobił słynne zdjęcie Jima z nagim torsem (na okładce albumu „Best Of The Doors”, 1998), a nie Gloria Stavers.
- Krieger, Densmore i Kennedy byli konsultantami technicznymi filmu. Jednocześnie członkowie zespołu pozostali niezadowoleni z końcowej wersji filmu, krytykując Stone'a za przedstawienie Morrisona jako niekontrolowanego socjopaty i zaprzeczając, by było tak w rzeczywistości.
- Krieger, Densmore i Cannelli byli doradcami technicznymi filmu. Jednocześnie członkowie zespołu byli niezadowoleni z ostatecznej wersji filmu, krytykując Stoona za przedstawienie Morrisona jako niekontrolowanego socjopaty, i temu zaprzeczając.
- Stone przykładał ogromną wagę do każdego szczegółu. Na przykład, dla kilku sekund czasu ekranowego domom na Sunset Boulevard przywrócono wygląd, jaki miały w 1967 roku. Na kopertach, które pojawiły się w kadrze w kilku scenach, widniały poprawne adresy. W poszukiwaniu materiałów agenci Stone’a przeczesali Los Angeles i Paryż, a wielu uczestników tamtych wydarzeń zgodziło się wystąpić w masówce i epizodach.
- Do roli Morrisona chcieli zaangażować aktorów takich jak John Travolta, Richard Gere i Charlie Sheen. Wśród reżyserów, którzy wyrazili zainteresowanie projektem, byli Brian De Palma, Martin Scorsese, Ron Howard i Francis Ford Coppola.
- Reklama z piosenką „Light my fire” tak naprawdę nie wyszła. Jim nie wyraził zgody na jej wykorzystanie przez firmę Buick.
- Producenci Sacha Harari kupił prawa do ekranizacji książki Hopkinsa-Sugarmana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy” już w 1981 roku, ale na realizację filmu potrzebował kilku lat. Manzarek i Jerry Hopkins zajęli się scenariuszem, jednak napotkali poważne trudności z prawami do majątku Jima, a także z wykorzystaniem jego utworów. Posiadacze praw – rodziny Morrisonów i Kursonów – odmówili współpracy z jakimkolwiek studiem. Dwa warianty scenariusza zostały odrzucone, a praca nad trzecim przeciągała się przez długie miesiące. Jednak Harari wraz ze swoim asystentem Brianem Glazerem zdołali zaangażować do pracy nad filmem już wtedy znanego reżysera Olivera Stone’a, dwukrotnego zdobywcę „Oscara” za filmy „Pluton” i „Urodzony 4 lipca”. Stone prowadził rozmowy dotyczące swojego udziału w projekcie jeszcze od 1986 roku, a w 1989 roku dołączył do niego początkowo jako współautor scenariusza. Do tego czasu spadkobiercy Jima w końcu zgodzili się na wykorzystanie jego muzyki i wierszy w filmie – w zamian za utajnioną sumę pieniędzy i zobowiązanie do nie wspominania w scenariuszu innych członków rodziny Morrisonów. Kursoni z kolei postawili dwa warunki: nie przedstawiać Pameli Kurson w negatywnym świetle w związku z okolicznościami śmierci Jima, a także nie opierać scenariusza na książce Jerry’ego Hopkinsa i Danny’ego Sugarmana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy”, którą krewni Pameli określili słowami „obrzydliwa, podła spekulacja”.
- Reklama z piosenką „Light my fire” w rzeczywistości nigdy nie została wyemitowana. Jim nie wyraził zgody firmy Buick na jej wykorzystanie.
- Jim poznał Pamelę Courson w klubie „London Fog”, gdy The Doors tam grali, a nie na ulicy, jak pokazano w filmie.
- W filmie znajduje się ponad dwadzieścia piosenek The Doors. A wokal Kilmera został bezpośrednio nałożony na oryginalne nagrania zespołu. Tak dokładnie oddawał Morrisona, że nawet byli członkowie zespołu czasami nie potrafili odróżnić jego wykonania od oryginalnego nagrania.
- Według oświadczenia Stone'a Kilmer był drugim kandydatem do roli; pierwszym był Ian Astbury, brytyjski piewca rockowy. Kyle MacLachlan, wielki fan The Doors, deklarował, że chce zagrać Morrisona, ale zgodził się na rolę Manzareka po tym, jak wybrano Kilmera.
- Stone poświęcał ogromną uwagę każdemu szczegółowi. Na przykład, dla kilku sekund czasu ekranowego domom przy Sunset Boulevard przywrócono wygląd, który miały w 1967 roku. Na kopertach pojawiających się w kilku scenach widniały poprawne adresy. W poszukiwaniu materiałów agenci Stone'a przejechali cały Los Angeles i Paryż, a wielu uczestników tamtych wydarzeń zgodziło się wystąpić w rolach epizodycznych i w statystowaniu.
- To Joel Brodsky, a nie Gloria Stavers, zrobił słynne zdjęcie Jima z odsłoniętą klatką piersiową (widoczne na okładce albumu „Best Of The Doors” z 1998 roku).
- Kiedy w filmie o Morrisonie proszą go o zmianę wulgarnych słów w utworze „Light My Fire” na potrzeby występu w „Ed Sullivan Show”, wyraża on wyraźną lekceważenie tej prośby z powodu swojego buntowniczego usposobienia. W rzeczywistości Morrison twierdził, że był to przypadek – że chciał zmienić tekst, ale był tak zdenerwowany występem na żywo w telewizji, że zapomniał o tym podczas śpiewania.
- W rolę Morrisona chcieli wcielić się tacy aktorzy jak John Travolta, Richard Gere i Charlie Sheen. Wśród reżyserów zainteresowanych projektem byli Brian De Palma, Martin Scorsese, Ron Howard i Francis Ford Coppola.
- Producent Sasha Harari kupił prawa do ekranizacji książki Hopkinsa i Sugarmana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy” jeszcze w 1981 roku, jednak wydanie filmu zajęło mu kilka lat. Manzarek i Jerry Hopkins zajęli się scenariuszem, ale pojawiły się poważne trudności z prawami do majątku Jima, a także z wykorzystaniem jego utworów. Posiadacze praw — rodziny Morrisonów i Cursorów — odmówili współpracy z jakimkolwiek studiem. Dwie wersje scenariusza zostały odrzucone, a praca nad trzecią przeciągała się przez długie miesiące. Jednak Harari wraz ze swoim pomocnikiem Brianem Glazerem zdołali przyciągnąć do pracy nad filmem już wówczas znanego reżysera Olivera Stone'a, laureata dwóch Oscarów za filmy „Pluton” i „Urodzony czwartego lipca”. Stone prowadził negocjacje w sprawie swojego udziału już od 1986 roku, a w 1989 roku dołączył do projektu początkowo jako współautor scenariusza. Do tego czasu spadkobiercy Jima w końcu zgodzili się na wykorzystanie jego muzyki i wierszy w filmie — w zamian za utajnioną kwotę pieniędzy oraz zobowiązanie do niewspominania w scenariuszu o innych członkach rodziny Morrisonów. Cursorzy z kolei postawili dwa żądania: aby nie przedstawiać Pameli Cursor w niekorzystnym świetle w związku z okolicznościami śmierci Jima, a także aby nie opierać scenariusza na książce Jerry'ego Hopkinsa i Danny'ego Sugarmana „Nikt stąd nie wyjdzie żywy”, którą krewni Pameli określili mianem „odrażającej, nędznej spekulacji”.
- Kilmer, według Stoona, był drugim kandydatem do roli, pierwszym był Ian Astbury, brytyjski wokalista rockowy. Kyle MacLachlan, wielki fan The Doors, twierdził, że chciał zagrać Morrisona, ale zgodził się na rolę Manzareka po tym, jak wybrano Kilmera.
- Kiedy w filmie Morrisona prosi się o zmianę obscenicznych słów w „Light My Fire” na występ w „Ed Sullivan Show”, wyraża wyraźne ignorowanie prośby z powodu buntu. W rzeczywistości Morrison nalegał, że to był przypadek, że chciał zmienić tekst, ale był tak podekscytowany występem na żywo w telewizji, że zapomniał to zrobić podczas śpiewania.
- Jim spotkał Pamelę Courson w „London Fog”, kiedy The Doors tam grali, a nie na ulicy, jak pokazano w filmie.
- Kilmer, według Stone’a, był drugim kandydatem do roli, pierwszym był Ian Astbury – brytyjski wokalista rockowy. Kyle MacLachlan, wielki fan The Doors, zadeklarował chęć zagrania Morrisona, ale zgodził się na rolę Manzareka, po tym jak wybrano Kilmera.
Podobne filmy
9/10
8.1/10
8.1/10
8/10
7.9/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
7.6/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
