Najdłuższy Dzień
To ten dzień, który zmienił świat... w którym historia wstrzymała oddech.
Kraj
Produkcja
Budżet
$10 000 000
Opłaty
$39 100 000
Aktorzy
Scenariusz
David Pursall, Jack Seddon
Producent
Operator
Jean Bourgoin
Kompozytor
Artysta
Casting
Maude Spector
Instalacja
Samuel E. Beetley
Cały zespół (98)
Cały zespół (98)
Krótki opis
Rekonstrukcja lądowania aliantów w Normandii 6 czerwca 1944 roku. Przedstawione z niezwykłą dbałością faktograficzną wydarzenia ukazane zostały z perspektywy zarówno aliantów, jak i Niemców.. Tytuł nawiązuje do zdania: "To będzie najdłuższy dzień", które wypowiedział oficer niemiecki na widok nadpływającej armady alianckiej.
Co pozostało za kulisami
- Podstawą filmu była powieść historyczna z 1959 roku „Najdłuższy dzień”. Autor książki, Cornelius Ryan, zgromadził obszerny materiał dokumentacyjny w postaci wywiadów ze świadkami wydarzeń.
- Darryl F. Zanuck, producent studia filmowego 20th Century Fox, zakupił prawa do ekranizacji powieści od autora za 175 000 dolarów amerykańskich.
- Zadaniem Zanucka było stworzenie monumentalnego i wiarygodnego filmu. Tam, gdzie to było możliwe, zdjęcia kręcono w rzeczywistych miejscach historycznych i w pogodzie jak najbardziej zbliżonej do tej opisanej w książce.
- Powieść została zaadaptowana na scenariusz przez pisarza i weterana II wojny światowej, Romaina Gary’ego.
- Ze względu na oszczędność czasu i z uwagi na to, że różne segmenty filmu kręcono w językach oryginalnych, nad filmem pracowało kilku reżyserów: Ken Annakin kręcił brytyjskie i francuskie sceny, Andrew Morton – amerykańskie, Gerd Oswald i Bernhard Wicki – niemieckie.
- Ze względu na oszczędność czasu i w związku z tym, że różne segmenty filmu były kręcone w językach oryginałów, nad filmem pracowało kilku reżyserów: Ken Annakin kręcił brytyjskie i francuskie sceny, Andrew Marton – amerykańskie, Gerd Oswald i Bernhard Wicki – niemieckie.
- Podczas przygotowywania planu zdjęciowego na plaży w Normandii robotnicy znaleźli w piasku czołg, który brał bezpośredni udział w desancie w czerwcu 1944 roku. Został on oczyszczony i naprawiony, a następnie wykorzystany w scenach filmowych.
- Rol generała Dwighta Eisenhowera odegrał Henry Grace. Nie był aktorem, a rolę otrzymał ze względu na podobieństwo fizyczne do Eisenhowera.
- Podczas kręcenia sceny desantu na plażę, aktorzy statystujący jako amerykańscy żołnierze początkowo nie chcieli skakać z pokładu statku desantowego do wody, obawiając się, że będzie zbyt zimna. Roberta Mitchuma, który grał generała brygady Normana Kotę, to tak rozwścieczyło, że sam pierwszy skoczył do wody, po czym statyści nie mieli wyboru i poszli za nim.
- Richard Todd sam brał udział w desancie w Normandii. Zaproponowano mu zagranie samego siebie, ale odmówił, żartobliwie stwierdzając, że „tak nieistotne role” nie są już dla niego. Ostatecznie Toddowi powierzono rolę majora Johna Howarda. Zgodnie ze scenariuszem, w pewnym momencie do Todda, grającego Howarda, dobiegł żołnierz i zaczął raportować sytuację na linii frontu. Innymi słowy, żołnierz w roli Todda dobiegł do samego Todda, grającego majora Howarda, i przekazał mu informacje, które prawdziwy Todd niegdyś przekazał prawdziwemu Howardowi.
- Joseph Lowe w młodości (był szeregowcem i miał 22 lata) uczestniczył w operacji desantowej i wspinał się po klifie. Siedemnaście lat później musiał ponownie wspinać się po tych samych skałach, ale tym razem przed kamerą.
- USA, Wielka Brytania i Francja udostępniły do zdjęć około 23 000 żołnierzy (Niemcy pojawiali się na ekranie tylko w rolach oficerów, którzy mieli dialogi). Francuzi w tamtym czasie prowadzili wojnę w Algierii, ale wysłali 1 000 komandosów.
- Tuż przed rozpoczęciem zdjęć na Korsyce do producenta, Darryl F. Zanucka, podszedł mężczyzna, który oświadczył, że reprezentuje właścicieli plaży. Zażądał 15 000 dolarów i zagroził, że w przeciwnym razie po plaży będą jeździły nowoczesne samochody, co pokrzyżuje plany filmowe. Zanuck zapłacił żądaną sumę, a później okazało się, że to zwykłe oszustwo, ponieważ na Korsyce w ogóle nie było prywatnych plaż. Zanuck wniósł pozew, domagając się odszkodowania i osiem lat później sąd orzekł na jego korzyść.
- Roddy McDowall przebywał we Włoszech na planie historycznej dramy „Kleopatra” (Joseph L. Mankiewicz i Ruben Mamoulian, 1963) i tak bardzo zmęczyły go niekończące się problemy i opóźnienia w produkcji, że dosłownie błagał Darryl F. Zanucka, aby dał mu jakąkolwiek rolę w filmie „Najdłuższy dzień”. W rezultacie otrzymał epizodyczną rolę amerykańskiego żołnierza. Richard Burton, zaangażowany w produkcję „Kleopatry” w roli Marka Antoniusza, również zagrał w filmie w reżyserii Kena Annakina, Andrew Martona, Gerda Oswalda, Bernharda Wickiego i Darryl F. Zanucka. Przydzielono mu epizodyczną rolę brytyjskiego pilota.
- Zdjęcia bezpośrednio dotyczące desantu dobiegały już końca, a Darryl F. Zanuck wciąż nie mógł znaleźć samolotów w sprawnym stanie. Potrzebował niemieckich „Messerschmittów” i brytyjskich „Spitfire’ów”. Prawie w ostatniej chwili znalazł pierwsze w Hiszpanii, a drugie w belgijskich siłach powietrznych i wynajął je do zdjęć.
- To jeden z pierwszych filmów amerykańskiego studia o II wojnie światowej, w którym aktorzy z różnych krajów wypowiadali niemal wszystkie swoje kwestie w języku swojego kraju (tj. Niemcy mówili po niemiecku, Francuzi po francusku, a Amerykanie i Anglicy po angielsku). Na dole ekranu wyświetlano napisy z tłumaczeniem. Film ukazał się w dwóch wersjach. W jednej wszyscy mówili po angielsku, w drugiej (bardziej znanej) aktorzy z Niemiec i Francji mówili w swoich językach ojczystych.
- Realizując ten film, firma „20th Century Fox” ponosiła duże ryzyko. Budżet filmu wynosił 10 milionów dolarów, więc ryzyko było naprawdę znaczne, ale jeszcze większe ryzyko stanowiły trwające w tym samym czasie zdjęcia do „Kleopatry”. Sukces kasowy „Kleopatry” był niezaprzeczalny, ale film nie zwrócił poniesionych kosztów produkcji, a studio było bliskie bankructwa. Na szczęście „Najdłuższy dzień” okazał się jednym z najbardziej komercyjnie udanych projektów firmy „20th Century Fox”, co nieco złagodziło trudną sytuację finansową spowodowaną przez „Kleopatrę”.
- Podczas kręcenia scen w Sainte-Mère-Église ruch samochodowy został wstrzymany, sklepy zamknięto, a dostawę prądu do miasta odcięto, aby ułatwić zadanie spadochroniarzom, którzy wcześniej nigdy nie wykonywali nocnych skoków w gęsto zaludnionych rejonach. Tak czy inaczej, na placu udało się wylądować tylko dwóm spadochroniarzom, a kilku odniosło obrażenia podczas lądowania (jeden, na przykład, złamał obie nogi). Po tym filmowcy postanowili zastąpić zeskakiwanie z lecących samolotów skokami z dźwigu.
- Darryl F. Zanuck, producent studia 20th Century Fox, nabył od autora prawa do ekranizacji powieści za 175 000 dolarów amerykańskich.
- Zadaniem Zanucka było stworzenie monumentalnego i wiarygodnego filmu. Tam, gdzie było to możliwe, zdjęcia realizowano w autentycznych miejscach historycznych i przy pogodzie jak najbliższej tej opisanej w książce.
- Ze względów oszczędności czasu oraz z uwagi na to, że poszczególne segmenty filmu były kręcone w językach oryginałów, nad produkcją pracowało kilku reżyserów: Ken Annakin kręcił sceny brytyjskie i francuskie, Andrew Marton – amerykańskie, a Gerd Oswald i Bernhard Wicki – niemieckie.
- W rolę generała Dwighta Eisenhowera wcielił się Henry Grace. Nie był on aktorem, a rolę otrzymał ze względu na podobieństwo fizyczne do Eisenhowera.
- Podczas kręcenia sceny lądowania na plaży statyści grający amerykańskich żołnierzy początkowo nie chcieli skakać z pokładu okrętu desantowego do wody, obawiając się, że będzie ona zimna. Rozgniewało to Roberta Mitchuma, który wcielał się w rolę generała brygady Normana Cota, do tego stopnia, że sam skoczył do wody jako pierwszy, po czym statyści nie mieli już wyboru i ruszyli za nim.
- Richard Todd sam brał udział w lądowaniu w Normandii. Zaproponowano mu zagranie samego siebie, ale odmówił, żartując, że „tak nieznaczące role” nie są już dla niego. W rezultacie Todd otrzymał rolę majora Johna Howarda. Zgodnie ze scenariuszem, w pewnym momencie do Todda grającego Howarda podbiegł żołnierz i zaczął raportować sytuację na linii frontu. Innymi słowy, żołnierz w roli Todda podbiegł do samego Todda grającego majora Howarda i przekazał mu informacje, które prawdziwy Todd w swoim czasie przekazał prawdziwemu Howardowi.
- Joseph Lowe w młodości (był szeregowcem i miał 22 lata) brał udział w operacji lądowania i wspinał się po skałach. Siedemnaście lat później musiał ponownie wspinać się po tych samych skałach, ale tym razem przed kamerami.
- Tuż przed rozpoczęciem zdjęć na Korsyce do producenta Darryla F. Zanucka podszedł człowiek, twierdząc, że reprezentuje interesy właścicieli plaży. Zażądał 15 000 dolarów, grożąc, że w przeciwnym razie po plaży będą jeździć nowoczesne samochody, co zakłóci zdjęcia. Zanuck zapłacił żądaną kwotę, a później okazało się, że było to zwykłe oszustwo, ponieważ na Korsyce w ogóle nie było prywatnych plaż. Zanuck złożył pozew o odszkodowanie i po ośmiu latach sąd wydał wyrok na jego korzyść.
- Roddy McDowall przebywał we Włoszech na zdjęciach do dramatu historycznego „Kleopatra” (Joseph L. Mankiewicz i Ruben Mamoulian, 1963) i był tak zmęczony niekończącymi się problemami oraz opóźnieniami w produkcji, że dosłownie błagał Darryla F. Zanucka o jakąkolwiek rolę w filmie „Najdłuższy dzień”. W rezultacie otrzymał epizodyczną rolę amerykańskiego żołnierza. Richard Burton, występujący w „Kleopatrze” jako Marek Antoniusz, również zagrał w filmie reżyserów Kena Annakina, Andrew Martona, Gerda Oswalda, Bernharda Wicki i Darryla F. Zanucka. Otrzymał on epizodyczną rolę brytyjskiego pilota.
- Zdjęcia samego desantu dobiegały już końca, a Darryl F. Zanuck wciąż nie mógł znaleźć sprawnych samolotów. Potrzebował niemieckich Messerschmittów i brytyjskich Spitfire'ów. Niemal w ostatniej chwili znalazł pierwsze w Hiszpanii, a drugie w belgijskim lotnictwie wojskowym i wynajął je na potrzeby filmu.
- Kręcąc ten film, wytwórnia 20th Century Fox podjęła duże ryzyko. Budżet filmu wynosił 10 milionów dolarów, więc ryzyko było rzeczywiście znaczące, ale jeszcze większym zagrożeniem były toczące się w tym samym czasie zdjęcia do „Kleopatry”. Sukces kasowy „Kleopatry” był bezsporny, ale film nie zwrócił kosztów produkcji, przez co studio niemal zbankrutowało. Na szczęście „Najdłuższy dzień” okazał się jednym z najbardziej komercyjnych sukcesów 20th Century Fox, co nieco złagodziło sytuację finansową spowodowaną przez „Kleopatrę”.
Podobne filmy
8.7/10
8.6/10
8.6/10
8.4/10
8.4/10
8.3/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
8.1/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
