Deszczowa piosenka
Deszczowa piosenka
Kraj
Produkcja
Budżet
$2 540 800
Opłaty
$1 729 345
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
Casting
Instalacja
Krótki opis
Akcja filmu rozgrywa się w 1927 roku. Gdy para aktorów filmu niemego znajduje się u szczytu sławy, wypuszczony zostaje pierwszy film dźwiękowy i wszystko się zmienia. Lina Lamont nie może przestawić się na film dźwiękowy z powodu swojego głosu. Jej filmowy partner Donald Lockwood i jego nowo poznana przyjaciółka Kathy postanawiają z Kathy zrobić dublerkę słynnej Liny Lamont. Oczywiście musi to doprowadzić do zgrzytu między kobietami, gdyż obie zainteresowane są Donaldem.
Co pozostało za kulisami
- Donald O’Connor opowiadał, że Gene Kelly na planie był daleki od wizerunku troskliwego starszego kolegę. Słynął z tyrańskich zapędów i już w ciągu pierwszych kilku tygodni O’Connor poczuł na własnej skórze, jak to jest popełnić najmniejszy błąd w obecności Kelly'ego.
- Film był pierwotnie pomyślany jako remake produkcji „Extra Baggage” (1928). Z kolei napisy początkowe nawiązują do „Hollywood Revue” (1929).
- Podczas przygotowywania choreografii piosenki „Make 'Em Laugh” Gene Kelly wymyślił Donaldowi O’Connorowi kilka tak trudnych akrobacji tanecznych, że po zakończeniu zdjęć do piosenki ten ostatni przez cały tydzień cierpiał z powodu wyczerpania i oparzeń twarzy (które odniósł, przewracając się na płasko na dywanie w jednej ze scen piosenki). Sytuację pogorszyło to, że pierwotnie nakręcony dubel został w wyniku wypadku odrzucony, a O’Connor, po krótkim odpoczynku, musiał powtórzyć wszystko od nowa.
- Studio MGM chciało zaprosić Howarda Keela do głównej roli.
- Sid Chariss musiał nauczyć się palić – specjalnie do sceny „fatalnego” tańca.
- Jedna ze scen między Gene'em Kellym a Jean Hagen opiera się na podobnej scenie z udziałem Bibi Daniels i Johna Bowlesa w filmie „Rio Rita” (1929).
- W filmie można znaleźć szereg parodii gwiazd hollywoodzkich z okresu „niemego”. Zelda Zanders jest parodią Clary Bow, a Olga Mara – Polą Negri. Z kolei baron de la Ma de la Toulon to aluzja do markiza Henri de la Fages, męża Glorii Swanson.
- Wizerunek Liny Lamont stworzyli Adolf Green i Betty Comden, inspirując się aktorką Judy Holliday, z którą kiedyś pracowali w nocnych klubach w składzie komicznego kwartetu „The Revuers”. Rozważano nawet zaproszenie samej Holliday do roli Liny, ale po premierze skandalicznego filmu „Urodzona wczoraj” (1950) aktorka znajdowała się pod obserwacją FBI (z powodu fabuły twórców filmu oskarżono o sympatie komunistyczne).
- Deszcz został stworzony z wody i mleka. W kadrze wyglądał idealnie, ale podczas zdjęć z powodu takiego „deszczu” wełniany kostium Gene'a Kelly'ego skurczył się.
- Podczas układania choreografii do piosenki „Make 'Em Laugh” Gene Kelly wymyślił dla Donalda O'Connora kilka tak trudnych trików tanecznych, że po zakończeniu zdjęć do utworu ten ostatni przez cały tydzień cierpiał na wycieńczenie i oparzenia twarzy (które doznał, gdy w jednej ze scen piosenki koziołkował płasko na dywanie). Sytuację pogorszył fakt, że pierwotnie nakręcone duble zostały w wyniku nieszczęśliwego wypadku odrzucone i O'Connor, po krótkim odpoczynku, musiał powtórzyć wszystko od nowa.
- Deszcz był zrobiony z wody i mleka. W kadrze wyglądał idealnie, ale podczas kręcenia, z powodu tego „deszczu” przemókł wełniany kostium Gene'a Kelly'ego.
- Dla 19-letniej Debbie Reynolds, która zagrała już kilka ról w kinie, ten film miał być przełomem w karierze. Aby nie spóźnić się na plan, Debbie, mieszkająca wówczas z rodzicami, musiała wstawać o 4 rano i jechać do studia trzema różnymi autobusami. Czasami dosypiała bezpośrednio na planie zdjęciowym. Co więcej, tak oddawała się pracy, że podczas układania choreografii tańca pękały jej naczynia krwionośne w nogach. Później Reynolds wspominała, że zdjęcia do tego filmu i ciąża były dwiema najbardziej wyczerpującymi rzeczami, jakich przyszło jej doświadczyć.
- Studio MGM liczyło na zmieszczenie się w budżecie 665 tysięcy dolarów. Ale same kostiumy Waltera Plunketta kosztowały 157 tysięcy dolarów, a budżet wzrósł do 2,5 miliona dolarów. Wszystkie te inwestycje, zresztą, przyniosły kolosalne zyski w kinach.
- Niemy czarno-biały film z Donem i Liną w rolach głównych, którego premiera jest pokazana na początku, to w rzeczywistości fragment prawdziwego filmu „Trzej muszkieterowie” (1948), w którym Gene Kelly grał rolę d'Artagniana. W rzeczywistości film ten jest kolorowy i dźwiękowy, ale na potrzeby „Śpiewając w deszczu” z pokazanych fragmentów usunięto dźwięk i kolor, a jednocześnie w tych samych dekoracjach dokręcono kilka ujęć z udziałem Kelly'ego i जीन Hagen. Jednak w niektórych kadrach zamiast niej widz widzi Lanę Turner, która w „Muszkieterach” wcieliła się w rolę lady Winter.
- Gene Kelly obraził Debbie Reynolds, stwierdzając, że w ogóle nie umie tańczyć. Na szczęście na planie filmowym znalazł się Fred Astaire, który zastał Reynolds płaczącą pod fortepianem. To on pomógł jej nauczyć się tańców do filmu.
- Właśnie nadejście dźwięku do kina pośrednio zainspirowało scenarzystów filmu. Chodzi o to, że niegdyś odkupili dom od jednej z hollywoodzkich gwiazd kina niemego, która również stała się ofiarą nowej epoki w kinematografii.
- To właśnie dzięki swojej młodości Debbie Reynolds otrzymała rolę Kathy Selden. Studio MGM bardzo chciało zaprosić kogoś bardziej znanego, takiego jak Judy Garland, June Allyson czy Jane Powell, ale wszystkie uznano za „zbyt stare” do roli Kathy.
- Najpierw wszystkie piosenki zostały napisane dla filmu Stanleya Donena. Potem pisano scenariusz, tak aby piosenki naturalnie w niego wpisały się.
- Gene Kelly obraził Debbie Reynolds, stwierdzając, że zupełnie nie potrafi tańczyć. Na szczęście na planie zdjęciowym pojawił się Fred Astaire, który zastał szlochającą pod fortepianem Reynolds. To on pomógł jej nauczyć się tańców do filmu.
- Niektórych kostiumów z filmu Stanley Donen użył podczas zdjęć do innej swojej produkcji – „Głęboko w moim sercu” (1954).
- Postać Liny Lamont Adolf Green i Betty Comden wzorowali na aktorce Judy Holliday, z którą kiedyś współpracowali w klubach nocnych w składzie komediowego kwartetu „The Revuers”. Pojawił się nawet pomysł, aby do roli Liny zaprosić samą Holliday, jednak po premierze skandalizującego filmu „Born Yesterday” (1950) aktorka znajdowała się pod obserwacją FBI (ze względu na fabułę twórcy filmu zostali oskarżeni o sympatie komunistyczne).
- Studio MGM planowało zmieścić się w budżecie wynoszącym 665 tysięcy dolarów. Jednak same kostiumy Waltera Plunketta kosztowały 157 tysięcy dolarów, a całkowity budżet wzrósł do 2,5 miliona dolarów. Wszystkie te inwestycje przyniosły jednak kolosalne zyski z wyświetleń.
- Większość kostiumów, w których pojawia się na ekranie Gene Kelly, parodiuje jego własne role w filmach „Trzej muszkieterowie” (1948), „Pirat” (1948), „Pieśń w sercu” (1948), „Amerykanin w Paryżu” (1951) i innych.
- Okres zdjęciowy: 18 czerwca – 21 listopada 1951, 26 grudnia 1951 (dodatkowe zdjęcia).
- Scenarzyści pisali rolę Cosmo Browna z myślą o Oscarze Levantcie. Ostatecznie jednak zagrał ją Donald O'Connor.
- Zgodnie z fabułą filmu, Kathy (Debbie Reynolds) dubbinguje beztalenczną aktorkę Linę Lamont (Jean Hagen). Jednak w rzeczywistości prawie wszystkie piosenki, które w kadrze wykonuje Reynolds, za kulisami zaśpiewała piosenkarka Betty Noyes. Tylko w jednej ze scen Debbie sama śpiewa piosenkę „Lucky Star”.
- W jednej z pierwszych wersji scenariusza filmu muzyczny numer „Singin' in the Rain” wykonywany był przez wszystkich trzech głównych bohaterów — Dona, Kathy i Cosmo, gdy wracali z nieudanych prób dźwiękowych ich filmu.
- Upadek Liny Lamont, gwiazdy kina niemego, której nie udało się dostosować do pojawienia się dźwięku, wyglądał jak komedia tylko na ekranie. W rzeczywistości dźwięk w kinie zniszczył niejedną karierę. Tak na przykład Gene Kelly odbył kilka rozmów z Busterem Keatonem, aby lepiej zrozumieć, jakim ciosem dźwięk stał się dla gwiazdy „niemego komizmu”.
- W filmie można znaleźć szereg parodii na hollywoodzkie gwiazdy okresu kina niemego. Zelda Zanders to parodia Clary Bow, Olga Mara – na Polę Negri. A baron de la Ma de la Toulon to aluzja do markiza Henriego de la Falaise, męża Glorii Swanson.
- Po wykonaniu słynnego tańca w deszczu przez Gene’a Kelly’ego, zachorował na zapalenie płuc.
- Donald O'Connor opowiadał, że Gene Kelly na planie był daleki od wizerunku wyrozumiałego starszego kolegi. Słynął z tyrańskich zapędów i już w ciągu pierwszych tygodni O'Connor przekonał się na własnej skórze, co oznacza popełnienie najmniejszego błędu w obecności Kelly'ego.
- Niemy czarno-biały film z Donem i Liną w rolach głównych, którego premiera jest pokazywana na początku, to w rzeczywistości fragment z prawdziwego filmu „Trzej muszkieterowie” (1948), w którym Gene Kelly grał rolę d’Artagnana. W rzeczywistości ten film jest kolorowy i dźwiękowy, ale do „Deszczowej piosenki” z pokazanych fragmentów usunięto dźwięk i kolor, a przy okazji w tych samych dekoracjach dokręcono kilka ujęć z udziałem Kelly'ego i Jean Hagen. Jednak w niektórych kadrach zamiast niej widzowie dostrzegają Lanę Turner, która w „Muszkieterach” grała rolę lady Winter.
- Podczas pracy nad filmem dni zdjęciowe, czasem, trwały po 19 godzin.
- Niektóre gagi oparto na zabawnych wspomnieniach kostiumografa Waltera Plunketta, który rozpoczynał karierę w 1929 roku – w okresie narodzin kina dźwiękowego.
- Sid Charisse musiała nauczyć się palić – specjalnie na potrzeby sceny „fatalnego” tańca.
- Film był pierwotnie planowany jako remake filmu „Nadbagaż” (1928). Natomiast napisy początkowe nawiązują do „Hollywoodzkiego przeglądu” (1929).
- Dla 19-letniej Debbie Reynolds, która już wcześniej zagrała w kilku filmach, ten film miał być przełomem w karierze. Aby nie spóźnić się na zdjęcia, Debbie, która wtedy mieszkała z rodzicami, musiała wstawać o 4 rano i jechać na plan trzema różnymi autobusami. Czasami dosypiała prosto na planie zdjęciowym. Poza tym, tak się angażowała w pracę, że podczas prób tanecznych pękały jej naczynia krwionośne w nogach. Później Reynolds opowiadała, że kręcenie tego filmu i noszenie dziecka – to dwie najbardziej wyczerpujące rzeczy, które jej się przydarzyły.
- Jedna ze scen między Gene'em Kellym a Jean Hagen opiera się na podobnej scenie między Bibi Daniels i Johnem Bolesem w filmie „Rio Rita” (1929).
- Upadek Liny Lamont, gwiazdy kina niemego, która nie potrafiła przystosować się do nadejścia dźwięku, wyglądał na ekranie jak komedia. W rzeczywistości dźwięk w filmie zniszczył nie jedną karierę. Tak więc, Gene Kelly odbył kilka rozmów z Busterem Keatonem, aby lepiej zrozumieć, jakim ciosem dla gwiazdy „komedii niemych” stał się dźwięk.
- Oryginalne negatywy filmu zginęły w pożarze.
- Najpierw dla filmu Stanleya Donena napisano wszystkie piosenki. Dopiero potem stworzono scenariusz, tak aby utwory organicznie wpasowały się w fabułę.
- To właśnie dzięki swojej młodości Debbie Reynolds otrzymała rolę Katie Selden. Studio MGM bardzo chciało zaprosić kogoś bardziej znanego, jak Judy Garland, June Allison czy Jane Powell, ale wszystkie one zostały uznane za „zbyt stare” do roli Katie.
- Rola Cosmo Browna była pierwotnie pisana z myślą o Oscarze Levancie. Ostatecznie zagrał ją Donald O’Connor.
- Niektóre kostiumy z filmu Stanley'a Donena wykorzystał na planie innego swojego dzieła – „Głęboko w moim sercu” (1954).
- Niektóre gagi były oparte na zabawnych wspomnieniach kostiumografa Waltera Plunketta, który rozpoczął karierę w 1929 roku – w okresie narodzin kina dźwiękowego.
- Większość kostiumów, w których występuje na ekranie Gene Kelly, parodiuje jego własne role w filmach „Trzej muszkieterowie” (1948), „Piraci” (1948), „Piosenka w sercu” (1948), „Amerykanin w Paryżu” (1951) i innych.
- Zgodnie z fabułą filmu, Kathy (Debbie Reynolds) dubluje beztalentną aktorkę Linę Lamont (Jean Hagen). Jednak w rzeczywistości prawie wszystkie piosenki, które Reynolds wykonała na ekranie, w rzeczywistości zaśpiewała w studio piosenkarka Betty Noyes. Tylko w jednej scenie Debbie śpiewa samodzielnie piosenkę „Szczęśliwa gwiazda”.
- Po tym, jak Gene Kelly wykonał słynny taniec w deszczu, zapadł na zapalenie płuc.
Podobne filmy
8.2/10
8/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
7.6/10
7.6/10
7.5/10
7.4/10
7.4/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
