Nadzy i rozszarpani
Genre
Budżet
$100 000
Opłaty
$2 000 000
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Robert Kerman, Francesca Ciardi, Perry Pirkanen, Luca Barbareschi, Salvatore Basile, Ricardo Fuentes, Carl Gabriel Yorke, Paolo Paoloni, Lionello Pio Di Savoia, Lucia Costantini
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Franco Di Nunzio, Franco Palaggi
Operator
Sergio D'Offizi
Kompozytor
Artysta
Massimo Antonello Geleng
Casting
Bill Williams
Instalacja
Vincenzo Tomassi
Cały zespół (31)
Cały zespół (31)
Krótki opis
Specjalna ekspedycja wyrusza do amazońskiej dżungli w poszukiwaniu zaginionej grupy filmowców. Na miejscu znajdują jedynie nakręcony przez nich obraz.
Co pozostało za kulisami
- W wywiadzie z 2005 roku aktor Carl Gabriel Yorke powiedział, że Francesca Ciardi, próbując z nim sceny seksualnej, zaproponowała „zrobienie tego naprawdę”. Yorke odmówił, mówiąc, że ma dziewczynę w Nowym Jorku. Jednak w 2009 roku Ciardi oświadczyła, że seks na ekranie był prawdziwy i że ona i Yorke byli kochankami podczas kręcenia filmu.
- Ekipa produkcyjna nie mogła znaleźć lokalnej kobiety do roli zgwałconej i zabitej mieszkanki plemienia. Kostiumografka Lucia Costantini zagrała tę rolę.
- Dziesięć dni po premierze w Mediolanie (7 lutego 1980 roku) film został zatrzymany przez włoski sąd, a reżyser Ruggero Deodato został aresztowany i oskarżony o nieprzyzwoitość. Później postawiono mu zarzut zabójstwa kilku aktorów, groziła mu perspektywa więzienia. Aktorzy grający główne role w filmie podpisali umowy, na mocy których mieli zniknąć po kręceniu na rok, aby stworzyć iluzję swojej realnej śmierci. Deodato musiał zwrócić się o pomoc do aktora Luca Barbaręskiego i poprosić go o skontaktowanie się z trzema innymi aktorami, grającymi zaginioną ekipę filmową. Kiedy wszyscy aktorzy pojawili się w sądzie żywi i zdrowi, zarzuty o zabójstwo zostały odrzucone.
- Po obejrzeniu filmu reżyser Sergio Leone napisał list do Ruggero Deodato, w którym napisał: „Drogi Ruggero, jaki film! Druga część jest arcydziełem realistycznego kina, ale wszystko wydaje się tak prawdziwe, że myślę, że będziesz miał problemy z całym światem”.
- Kompozytor Riz Ortolani wykorzystał w filmie niewielki fragment swojej ścieżki dźwiękowej z obrazu „Męki niewinnych” (1972).
- Kiedy Carl Gabriel Yorke przybył do Amazonii na zdjęcia, nie otrzymał scenariusza i nie miał pojęcia, o czym będzie film. W pierwszej nakręconej scenie jego postaci odcięto nogę. W późniejszym wywiadzie Yorke wyznał, że nie wiedział wtedy, czy film jest hollywoodzką produkcją, czy może snuffem.
- Różne źródła twierdzą, że film został zakazany w 50 krajach świata. Włochy zakazały go na 3 lata. W Norwegii film był zakazany do 2003 roku.
- Po obejrzeniu filmu reżyser Sergio Leone napisał list do Ruggero Deodato, w którym stwierdził: „Drogi Ruggero, co za film! Druga część to arcydzieło kinematograficznego realizmu, ale wszystko wydaje się tak prawdziwe, że myślę, iż będziesz miał problemy z całym światem”.
- Na kanonicznym rysowanym plakacie filmu przedstawiona jest dziewczyna z jednego z plemion kanibali, przebita drewnianym kołkiem. W sądzie reżyser Ruggero Deodato wyjaśniał, że w rzeczywistości dziewczyna została posadzona na siodełku rowerowym przymocowanym do szczytu drewnianego słupa i poproszono ją, aby trzymała w ustach mały, zaostrzony kawałek drewna. Następnie oblano ją sztuczną krwią. Zaznaczył, że sama dziewczyna była niezwykle spokojna i pozostawała nieruchomo przez cały czas trwania zdjęć do tej sceny.
- Kompozytor Ric Ortolani wykorzystał do filmu niewielką część swojej ścieżki dźwiękowej z filmu „Męki niewinnych” (1972).
- Reżyser Ruggero Deodato mówił, że bardzo żałuje wszystkiego, co robił podczas kręcenia filmu, szczególnie zabijania zwierząt i że lepiej byłoby, gdyby nigdy go nie nakręcił.
- Robert Kerman był aktorem porno i liczył na to, że po tym filmie uda mu się zaistnieć w kinie mainstreamowym. Jednak nie pojawiły się żadne nowe propozycje i wrócił do pornografii.
- W Japonii film zajął w 1983 roku drugie miejsce pod względem wpływów z biletów, zaraz po filmie „E.T.”.
- Reżyser Ruggero Deodato mówił, że bardzo żałuje wszystkiego, co robił podczas zdjęć, zwłaszcza zabijania zwierząt, i że lepiej byłoby, gdyby nigdy nie nakręcił takiego filmu.
- W wywiadzie z 2005 roku aktor Carl Gabriel Yorke powiedział, że Francesca Ciardi, próbując z nim sceny seksu, zaproponowała, aby „zrobić to naprawdę”. Yorke odmówił, mówiąc, że ma dziewczynę w Nowym Jorku. Jednak w 2009 roku Ciardi oświadczyła, że seks przed kamerą był prawdziwy i że ona oraz Yorke byli kochankami podczas zdjęć.
- Początkowy oryginalny tytuł filmu brzmiał „The Green Inferno” („Zielone piekło”). Jednak w ostatniej chwili zmieniono go na bardziej „szokujący”.
- Film posiada 6 nieoficjalnych sequeli.
- Aktor Perry Pirkanen nie był w stanie powstrzymać łez po nakręceniu sceny zabicia żółwia.
- Tuż po zabiciu prosięcia, aktor Karl Gabriel York zepsuł długi monolog, który reżyser Ruggero Deodato planował włączyć do filmu. York kilkakrotnie dobrze przećwiczył kwestię, ale zakrztusił się podczas zdjęć, gdy usłyszał przedśmiertny wrzask prosięcia. Nie było możliwości powtórzenia ujęcia, ponieważ na planie nie było więcej prosiąt.
- Reżyser Ruggero Deodato stwierdził, że „Cannibal Holocaust” opiera się na dokumencie, który widział wcześniej, opowiadającym również o ekipie filmowców, która zginęła podczas badania afrykańskich plemion. Ten film dokumentalny, prezentujący niektóre incydenty, które reżyser później odtworzył w swoim dziele, został rzekomo zniszczony po emisji. Włoska sieć kablowa twierdziła, że posiada kopię taśmy i zamierza ją pokazać bez cenzury. Nigdy do tego nie doszło, ale potwierdzono, że kopia oryginału istnieje.
- Na kanonicznym malowanym plakacie filmu przedstawiona jest dziewczyna z jednego z plemion kanibali, przeszyta drewnianym kołkiem. Na sądzie reżyser Ruggero Deodato tłumaczył, że w rzeczywistości dziewczynę posadzono na siedzeniu rowerowym przymocowanym do szczytu drewnianego słupa i poproszono, aby trzymała w ustach mały, ostry kawałek drewna. Następnie polano ją sztuczną krwią. Zaznaczył, że sama dziewczyna była niezwykle spokojna i pozostawała nieruchoma przez cały czas kręcenia sceny.
- Do sceny, w której profesor kąpi się nago w rzece, wynajęto kobiety z lokalnego burdelu.
- Zaraz po zabiciu prosięcia aktor Karl Gabriel York zepsuł długi monolog, który reżyser Ruggero Deodato planował umieścić w filmie. York kilkakrotnie dobrze przećwiczył przemowę, ale ją zaciął podczas kręcenia, słysząc ostatni pisk prosięcia. Nie było możliwości ponownego nakręcenia, ponieważ na planie nie było już więcej prosiąt.
- Wszystkie zgony zwierząt w filmie były prawdziwe. Lista zabitych zwierząt obejmuje koszatkę, żółwia rzecznego żółtoplamistego, anakondę, tarantulę, prosię oraz dwie sajmiry (małpki wiewiórkowate). Scena zabicia małpy była kręcona dwukrotnie, przez co trzeba było zabić dwa zwierzęta. Ruggero Deodato początkowo chciał do tej sceny stworzyć makiety małp, ale tubylcy nalegali na prawdziwe zwierzęta, ponieważ mózgi tych małp są u nich uważane za przysmak. Wszystkie martwe zwierzęta zostały przekazane plemionom.
- Film jest najbrutalniejszy i najbardziej realistyczny w swojej epoce.
- Aktor Perry Pirkanen nie mógł powstrzymać łez po nakręceniu sceny zabijania żółwia.
- W Japonii film zajął w 1983 roku drugie miejsce pod względem wpływów z biletów, ustępując jedynie „E.T.”.
- Kiedy Carl Gabriel York przybył do Amazonii na plan zdjęciowy, nie dano mu scenariusza i nie miał pojęcia, o czym będzie film. W jego pierwszej nakręconej scenie jego postacię odcięto nogę. W późniejszym wywiadzie York powiedział, że wtedy nie wiedział, czy film jest hollywoodzką produkcją, czy też snuff movie.
- Dziesięć dni po premierze w Mediolanie (7 lutego 1980 roku) film został zajęty przez włoski sąd, a reżyser Ruggero Deodato został aresztowany i oskarżony o nieobyczajność. Później postawiono mu zarzut zabójstwa kilku aktorów, przez co groziła mu perspektywa więzienia. Tymczasem aktorzy grający główne role w filmie podpisali kontrakty, zgodnie z którymi mieli zniknąć na rok po zakończeniu zdjęć, aby stworzyć iluzję swojej rzeczywistej śmierci. Deodato został zmuszony do zwrócenia się o pomoc do aktora Luke Barbareskiego z prośbą o skontaktowanie się z trzema innymi aktorami wcielającymi się w zaginioną ekipę filmową. Kiedy wszyscy aktorzy stawili się w sądzie żywi i zdrowi, zarzuty o zabójstwo zostały cofnięte.
- Yanomami i Shamatari to prawdziwe południowoamerykańskie plemiona indiańskie. Ale nie są one przedstawione w filmie wiernie.
- Robert Kerman był aktorem pornograficznym i liczył na to, że po tym filmie ustabilizuje się w mainstreamowym kinie. Jednak nowych propozycji nie było i wrócił do porno.
- Ekipa produkcyjna nie była w stanie znaleźć lokalnej kobiety do roli zgwałconej i zabitej mieszkanki plemienia. Rolę tę zagrała kostiumograf Lucia Costantini.
- Reżyser Ruggero Deodato powiedział, że „Cannibal Holocaust” jest oparty na filmie dokumentalnym, który wcześniej widział, również opowiadającym o ekipie filmowej, która zginęła podczas badania afrykańskich plemion. Ten film dokumentalny, pokazujący niektóre incydenty, które reżyser później odtworzył w swoim filmie, został rzekomo zniszczony po pokazie. Włoska sieć kablowa twierdziła, że posiada kopię taśmy i zamierza ją pokazać bez cenzury. Nigdy do tego nie doszło, ale potwierdzono, że kopia oryginału istnieje.
- Wszystkie zgony zwierząt w filmie były prawdziwe. Lista zabitych zwierząt obejmuje koati (nosacza), żółwia żółtopłytkowego, boa, tarantulę, prosię i dwie sajmiri (małpki wiewiórcze). Scena zabijania małpy była kręcona dwa razy, co doprowadziło do zabicia dwóch zwierząt. Ruggero Deodato początkowo chciał do tej sceny użyć makiet małp, ale tubylcy nalegali na użycie prawdziwych, ponieważ mózgi tych małp są u nich uważane za przysmak. Wszystkie martwe zwierzęta zostały oddane plemionom.
Podobne filmy
8.5/10
8.4/10
8.3/10
8.1/10
7.7/10
7.6/10
7.5/10
7.4/10
7.4/10
7.4/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
