Sinister

Name: Sinister
Genre: Horror, Thriller, Tajemnica
Released: 2012-10-04
Duration: 1 h 50 min
Rating: 6.9
Cast: Etan Hok, Juliet Rylance, Vincent D'Onofrio, James Ransone, Fred Thompson

Ciekawość jest silniejsza niż strach.

Sinister (2012)

Chronometraż: 1:50 (110 min)

6.9/10
6 140

—
brak ocen

6.9/10
6140

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 10

Zdjęcie 67

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Sinister — Official Trailer

2:32

Zdjęcie 67

Data premiery

2012-10-04

Kraj

Kanada, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone

Produkcja

Wild Bunch, Blumhouse Productions, Summit Entertainment, Automatik Entertainment, IM Global, Alliance Films, Possessed Pictures

Genre

Horror, Thriller, Tajemnica

Budżet

$3 000 000

Opłaty

$82 515 113

Witryna internetowa

Reżyser

Scott Derrickson

Aktorzy

Etan Hok, Juliet Rylance, Vincent D'Onofrio, James Ransone, Fred Thompson, Clare Foley, Michael Hall D'Addario, Victoria Leigh, Blake Mizrahi, Cameron Ocasio
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Jason Blum, Brian Kavanaugh-Jones, Scott Derrickson, Charles Layton

Operator

Christopher Norr

Kompozytor

Christopher Young

Artysta

David Brisbin, Carmen Cárdenas

Casting

Sheila Jaffe, Ruth Salen

Instalacja

Frédéric Thoraval
Cały zespół (166)

Krótki opis

Ellison (Ethan Hawke) jest pisarzem, zajmującym się opisywaniem prawdziwych przestępstw. Z nadzieją na napisanie bestsellera, który ożywi jego karierę, wprowadza się z rodziną do nowego domu. Na jego strychu znajduje pudło ze starymi domowymi filmami, obrazującymi życie poprzednich mieszkańców domu, jak również ich morderstwa. Na każdym z filmów Ellison zauważa niezidentyfikowaną postać. Odkrywa w końcu, że wszystkie morderstwa mają związek z nadprzyrodzoną istotą i szybko okazuje się, że teraz to jego rodzina jest w niebezpieczeństwie.

Co pozostało za kulisami

Postać „zastępcy szeryfa” pozostaje bezimienna przez cały film, a nawet w napisach wymieniona jest po prostu jako „zastępca szeryfa”.
Każdy amatorski film jest podzielony na dwie części. W pierwszej pokazana jest rodzina zajmująca się codziennymi sprawami, w drugiej – zagłada tej samej rodziny z rąk Bagula. Jedynym amatorskim filmem, który stanowi wyjątek, jest «Czas się kłać, 1998 rok», gdzie pokazane jest tylko morderstwo bez poprzedzających je scen, w których ludzie zajmują się swoimi sprawami. Przy okazji, w filmie «Sinister» również nie ma wskazówek na to, że rodzina samego Oswalta będzie zajmować się codziennymi sprawami, zanim w formacie «8 Super» zostanie pokazana jej zagłada.
W filmie jest bardzo mało krwi, prawie nie ma wulgaryzmów i w ogóle nie ma scen erotycznych, ponieważ jego twórcy liczyli na ocenę PG-13 od Amerykańskiej Akademii Filmowej (osoby poniżej 13 roku życia mogą oglądać tylko w towarzystwie rodziców). Ku ich rozczarowaniu, film otrzymał ocenę R (osoby poniżej 17 roku życia mogą oglądać tylko w towarzystwie jednego z rodziców lub opiekuna prawnego) tylko za sam gatunek (kryminał, horror, thriller).
Jak wyjaśniał później S. Robert Cargill, nagrania domowe pokazane w filmie zostały wykonane kamerami w formacie „8 Super”, aby przekazać nie za wysoką jakość obrazu starej amatorskiej filmówki, która odeszła w przeszłość.
Ethan Hawke, który w filmie zagrał pisarza, jest autorem powieści „Najgorętszy stan” (1996) i „Dzień pokuty” (2002).
Twórcy filmu spędzili tygodnie w Internecie, szukając najbardziej złowieszczej muzyki do wykorzystania jako ścieżki dźwiękowej. Christopher Young skomponował kilka tematów muzycznych do wykorzystania jako tło dla tego, co dzieje się na ekranie, a S. Robert Cargill zakupił prawa do utworów grupy Ulver, wykonawcy JudgeHydrogen i duetu Boards of Canada. Uważał, że złowieszczy i dziwny charakter ich kompozycji doskonale nadaje się do wykorzystania w filmach w formacie „8 Super”. Ścieżkę dźwiękową Christophera Yanga można usłyszeć na płycie CD, na której jednak brakuje muzyki skomponowanej przez inne grupy i wykonawców. Na innych nośnikach (winylu lub w formacie MP3) ścieżka dźwiękowa do filmu „Sinister” jeszcze nie ukazała się.
Angielskie słowo „sinister” tłumaczy się jako „groźny” lub „złowieszczy”, jednak w polskiej dystrybucji tytuł filmu został po prostu transliterowany.
Przed zdjęciami do filmu „Sinister” Ethan Hawke nie oglądał filmów (pornograficznych ani po prostu propagujących przemoc), kończących się realnym zabójstwem jednego z aktorów. Kiedy wszystko było gotowe do nagrania sceny, w której jego bohater ogląda takie filmy, dźwięk został zsynchronizowany z materiałem wideo, a Hawke zagrał swoją rolę. Jego reakcję na to, co widział, również sfilmowano i wykorzystano w filmie „Sinister”.
Kompozycja „Gyroscope” szkockiego duetu muzyki elektronicznej Boards of Canada, wykorzystana w niektórych scenach filmu oraz w napisach końcowych, pojawiła się również w filmie „Sinister 2”.
Roli szeryfa w filmie podjął się Fred Dalton Thompson, były przedstawiciel Partii Republikańskiej i senator stanu Tennessee (1994-2003), a także były kandydat w prawyborach Partii Republikańskiej przed wyborami prezydenckimi w 2008 roku.
Amatorski film zatytułowany „Impreza przy basenie, 1966” był bardzo trudny do nakręcenia, opowiadał później S. Robert Cargill. Aktorów i aktorki, grających rodzinę skazaną na śmierć, przywiązano do krzeseł ogrodowych i rzeczywiście wrzucano do wody. Twórcy filmu musieli stale dbać o to, aby nikt podczas kręcenia nie utonął. Podczas podwodnych ujęć pojawiły się nowe trudności. Aktor grający Bagula, Nicolas King, był zmuszony zawieszać pod ubraniem ciężarki, aby pozostać pod wodą podczas filmowania. Zdjęcia realizowano kamerą w formacie „8 Super”, dlatego trzeba było pilnować, aby kasetę filmową włożono prawidłowo i aby ekspozymetr był ustawiony tak, jak trzeba, w przeciwnym razie cały odcinek trzeba było nagrywać od nowa.
Bagul z serii „Sinister” jest podobny do Merta z powieści Rebecci McNutt „Miasto Smogu” (międzynarodowy standardowy numer książki 150246974X). Podobnie jak Bagul, on również kręci straszne filmy w formacie „8 Super”, potrafi przenosić się z rzeczywistości na taśmę i podróżować za pomocą sygnałów radiowych (o czym mowa w kontynuacji powieści zatytułowanej „8 Super”). Mert również czerpie przyjemność z doprowadzania ludzi do szaleństwa i zmuszania ich do popełniania strasznych czynów. Powieść „Miasto Smogu” została napisana w 2011 roku, „Sinister” trafił na ekrany w 2012 roku, a jego kontynuacja „Sinister 2” w 2015 roku.
Podobnymi do Bagula fikcyjnymi postaciami są Pennywise (Klaun) z powieści Stephena Kinga „To”, Mrt z powieści Rebecci McNatt „Miasto smogu”, Slenderman (Człowiek cienki) z internetowej sfery „Creepypasta”, a także tajemniczy morderca z powieści Franka Thillieza „Syndrom E”.
Bagul z franczyzy "Sinister" jest podobny do Merta z powieści Rebekki McNatt "Miasto Smogu" (międzynarodowy standardowy numer książki 150246974X). Podobnie jak Bagul, on również kręci straszne filmy w formacie "8 Super", jest zdolny przemieszczać się z rzeczywistości na taśmę i podróżować za pomocą sygnałów radiowych (o czym mowa jest w kontynuacji powieści pod tytułem "8 Super"). Mert również czerpie przyjemność doprowadzając ludzi do szaleństwa i zmuszając ich do popełniania okropnych czynów. Powieść "Miasto Smogu" została napisana w 2011 roku, "Sinister" pojawił się na ekranach w 2012 roku, a jego kontynuacja "Sinister 2" - w 2015 roku.
Pomysł filmu zrodził się z koszmaru, który śnił S. Robert Cargill po obejrzeniu „The Ring” (2002) Gore’a Verbinskiego, remaku japońskiego horroru. Zarówno remake, jak i oryginał finansował producent Takashige Ichise, którego pierwszym kasowym sukcesem był film „Tokio: Ostatnia Metropolia” (1988) o demonie, który hipnotyzował i porywał niewinnych ludzi.
Bagul korzysta z kamery formatu „8 Super” modelu „Bealeau”, stworzonej przez firmę „Pro8mm” na początku XXI wieku (w rzeczywistości jest to nieco zmodyfikowana wersja jednego z wcześniejszych modeli). Produkty firmy „Pro8mm” często pojawiają się w filmach i teledyskach, celebrując na ekranie minioną erę kręcenia filmów na kliszy. Kliszę filmową i projektor udostępniła firma „Eastman Kodak”.
Według jednego z autorów scenariusza, S. Roberta Cargill, początkowo Bagula chciano wzorować na Willim Wonce z filmu Tima Burtona „Charlie i fabryka czekolady” (2005) w wykonaniu Johnny’ego Deppa. Następnie jednak zdecydowano, że bóstwo przypominające Willy’ego Wonkę będzie wyglądać „głupio i niewystarczająco przerażająco lub tajemniczo”. Ostatecznie w „Google” znaleziono odpowiednie zdjęcie, do którego Cargill wykupił prawa. Na podstawie tego wizerunku stworzono Bagula, którego widzowie widzą w filmie.
Jak opowiadał jeden ze scenarzystów, S. Robert Cargill, imię postaci granej przez Ethana Hawke’a zostało utworzone z imion pisarza science fiction Harlanda Ellisona i komika stand-upowego Pattona Oswalta.
Skorpion i wąż pokazane na strychu symbolizują Bagula, starożytny wizerunek którego Ellison otrzymuje od profesora Jonasa.
Amatorskie filmy w formacie „8 Super”, pokazane w filmie „Sinister”, mają wiele wspólnego z podobnymi nagraniami, na które moda przyszła w drugiej połowie XX wieku. Format „8 Super”, który pojawił się na rynku w 1965 roku, uczynił amatorskie filmowanie prostym i dostępnym dla zwykłego człowieka. Niestety, doprowadziło to do powstania ogromnej liczby amatorskich filmów, w większości fałszywych, które przedstawiano jako miejskie legendy, a nawet włączano do filmów zakazanych, takich jak „Faces of Death” (1979). Amatorskie filmy, które uwieczniły prawdziwe morderstwa, rzadko stawały się domeną publiczną, ponieważ policja często zabezpieczała je jako dowody. Amator uwiecznił na kamerze w formacie „8 Super” zabójstwo prezydenta Kennedy’ego. Nagranie to ujrzało światło dzienne i stało się podstawą wielu dochodzeń dokumentalnych i „teorii spiskowych”. Filmom pokazanym w „Sinister” celowo nadano wygląd amatorskich nagrań z XX wieku dla wiarygodności, pozostawiając bez odpowiedzi pytanie, kto je nakręcił.
W filmie pokazano węża królewskiego (rodzaj węża z rodziny żmijowatych, obejmujący 14 gatunków). Wąż ten nie jest jadowity, co wynika z wierszyka dla dzieci: „Żółty i czerwony – uciekaj, niebezpieczny! Czarny i czerwony – oznacza, że bezpieczny”.
Ubrania i fryzury „zaginionych” dzieci odpowiadają okresowi, w którym zginęły ich rodziny. Dotyczy to żółtej kurtki dziewczynki na łące, koszulki chłopca i tak dalej.
Żywe kolory w filmowych wstawkach zawdzięczamy kliszy „Kodachrome” firmy „Eastman Kodak” (proces K-14 podczas wywoływania doskonale oddaje czerwony, żółty, niebieski i zielony kolor oraz ich odcienie). W roku premiery filmu (2012) kliszę „Kodachrome” wycofano z produkcji, a proces wywoływania odszedł w przeszłość z powodu dominacji technologii cyfrowych na rynku i sytuacji finansowej firmy „Kodak”, która była o krok od bankructwa.