Nazajutrz
Powiedzieli nam, że nakręcenie tego filmu będzie niemożliwe. Powiedzieli nam, że obejrzenie przez was tego filmu będzie niemożliwe. Mamy nadzieję, że nic nie jest niemożliwe.
Kraj
Produkcja
Budżet
$0
Opłaty
$0
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Robert Papazian
Operator
Gayne Rescher
Kompozytor
Artysta
Peter Wooley
Casting
Ross Brown, Hanku Makkana
Instalacja
William Paul Dornisch, Paul Dixon, Robert Florio
Cały zespół (52)
Cały zespół (52)
Krótki opis
Połowa lat 80'. W Niemczech Wschodnich trwa kryzys, wojska Układu Warszawskiego blokują granice Berlina Zachodniego. Dochodzi do eskalacji konfliktu. Wojska UW najeżdżają Niemcy Zachodnie. Siły NATO, nie mogąc powstrzymać ich w sposób konwencjonalny, decydują się na użycie broni nuklearnej przeciwko oddziałom wroga; zaraz potem Sowieci zrzucają bombę atomową na regionalne dowództwo NATO. Następuje zmasowany atak atomowy z obu stron. Po wystrzeleniu kilkuset rakiet z głowicami atomowymi przez obie strony następuje zawieszenie broni. Jednak zniszczenia są przerażające. Miasta leżą w gruzach, z nieba spada pył radioaktywny, ocaleli ludzie masowo zapadają na chorobę popromienną i umierają. Nie działa elektryczność. brak jest łączności, szerzy się anarchia, dochodzi do samosądów.
Co pozostało za kulisami
- Początkowo zakładano kręcenie wymiany ataków nuklearnych na makietach i modelach w miniaturze, jednak tym planom przeszkodziły ograniczenia czasowe i finansowe.
- Zbiornik, w którym stworzono chmurę grzyba po wybuchu nuklearnym, został wcześniej wykorzystany podczas zdjęć do filmu science-fiction z 1982 roku „Star Trek II: Gniew Khana”, który również reżyserował Nicholas Meyer. Barwniki i inne ciecze powoli wlewano do zbiornika, mieszano i filmowano w zwolnionym tempie.
- Biorąc pod uwagę, że rozbijanie wszystkich okien podczas wybuchu, a następnie ich wymiana byłoby zbyt kosztowne, wiele okien po prostu zaklejono czarną papierem, aby wyglądało na to, że są rozbite.
- Uzyskawszy pełne wsparcie administracji miasta Lawrence w stanie Kansas, twórcy filmu na kilka tygodni przekształcili miasto w pozostałości i pustkowia po wojnie nuklearnej. W sklepach w centrum miasta wybito okna, wzdłuż ulic ustawiono wypalone wraki samochodów, same ulice zasypano śmieciami i gruzem, a na brzegach rzeki wzniesiono ogromne obozowiska dla ocalałych. W rolach statystów wystąpiło ponad 2 000 mieszkańców Lawrence (w tym studentów), każdemu zapłacono 50 dolarów pod warunkiem, że zgoli głowę i będzie udawał osobę umierającą na chorobę popromienną. Aby dodać realizmu materiałowi wideo, poproszono statystów, aby przez pewien czas się nie myli.
- Producenci zdołali znaleźć nagrania próbnych startów międzykontynentalnej rakiety balistycznej „Minuteman III”. Ministerstwo Obrony zabroniło wykorzystania nagrań jądrowego „grzyba” po eksplozji, więc grzybowate chmury były wynikiem pracy specjalistów od efektów wizualnych.
- W okresie odprężenia między ZSRR a USA (maj-czerwiec 1987 roku) film „Następny dzień” był pokazywany na Czerwonym Kanale Telewizji ZSRR w jednym bloku tematycznym z radzieckim filmem „Listy zmarłego człowieka”. Oba filmy były wyświetlane po programie „Czas” (w pierwszy dzień – film amerykański, w drugi – „Listy…”), czyli w najbardziej popularnym czasie antenowym.
- Cysternę, w której stworzono grzybowatą chmurę po wybuchu jądrowym, wykorzystano niegdyś do kręcenia filmu science fiction z 1982 roku „Star Trek II: Gniew Khana”, który również reżyserował Nicholas Meyer. Barwniki i inne płyny powoli wlewano do cysterny, mieszano i filmowano w zwolnionym tempie.
- W 2013 roku na kanale National Geographic, w cyklu programów „Lata 80.”, przy opisie filmu, wspomniano, że przed Nicolasem Meyerem co najmniej trzech reżyserów zrezygnowało z udziału w realizacji filmu na podstawie gotowego scenariusza. Jako powód podali, że nie są gotowi kręcić tak przerażającego filmu.
- Film jest dość realistyczny, ale skala i konsekwencje katastrofy są jednak umniejszone, o czym informuje tekst w napisach końcowych.
- Nicholas Meyer miał tak wiele konfliktów z cenzorami i rządem USA w kwestii treści filmu, zwłaszcza scen przemocy, że odszedł z projektu w okresie montażu i zażądał usunięcia swojego nazwiska z napisów końcowych. Ostatecznie, co prawda, wrócił, ale złożył przysięgę, że nigdy więcej nie będzie pracował w telewizji.
- Niektóre sceny ze efektami specjalnymi, których realizacja była planowana zgodnie z oryginalnym scenariuszem, nigdy nie zostały nakręcone, ponieważ czas trwania filmu musiał zostać skrócony z czterech godzin do dwóch i pół. Wśród nich nie zrealizowano scen wybuchu jądrowego w Lawrence w stanie Kansas, pokazywanych z lotu ptaka, oraz wymiany ataków nuklearnych między NATO a państwami Układu Warszawskiego w Niemczech.
- W USA istnieje film dokumentalny zatytułowany „First strike” (pierwszy uderzenie), opowiadający o możliwym początku trzeciej wojny światowej, w którym aktywnie wykorzystywane są ujęcia z amerykańskimi żołnierzami z filmu „Następny dzień”.
- Reżyserowi Nicholasowi Meyerowi zależało na zatrudnieniu w filmie aktorów, którzy byli zupełnie nieznani widzom. Jedynym, którego widzowie znali, był Jason Robards. Amy Madigan i Steve Guttenberg, którzy zagraли u Meyera, stali się później popularnymi aktorami.
- Sceny na pokładzie powietrznego punktu dowodzenia, a także niektóre inne (na przykład otrzymanie wiadomości o zbliżających się rakietach wroga, załoga samolotu B-52, wystrzelenie rakiet z silosów podziemnych) zostały zapożyczone z telewizyjnego filmu dokumentalnego „First Strike” (1979). W dokumencie podziemny silos startowy zostaje zniszczony na kilka sekund przed wystrzeleniem rakiety, dlatego w filmie Meyera nie pokazano ostatnich sekund odliczania.
- Reżyser Nicholas Meyer chciał zaangażować do filmu aktorów zupełnie nieznanych widzom. Jedyną osobą, którą publiczność znała, był Jason Robards. Amy Madigan i Steve Guttenberg, którzy wystąpili u Meyera, stali się później popularnymi aktorami.
- Sceny na pokładzie powietrznego punktu dowodzenia, a także niektóre inne (na przykład otrzymanie wiadomości o zbliżających się rakietach przeciwnika, załoga samolotu „B-52”, uruchamianie rakiet z podziemnych silosów) zaczerpnięto z dokumentalnego krótkometrażowego filmu telewizyjnego „Pierwszy Udar” (1979). W filmie dokumentalnym podziemny silos rakietowy zostaje zniszczony na kilka sekund przed tym, jak z niego wystartuje rakieta, dlatego w filmie Meyera nie pokazano ostatnich sekund odliczania.
- Nicholas Meyer tak bardzo konfiktował z cenzurą i rządem USA w kwestii treści filmu, a zwłaszcza scen przemocy, że w okresie montażu opuścił projekt i zażądał usunięcia swojego imienia z napisów końcowych. Ostatecznie jednak powrócił, ale przysiągł sobie, że nigdy więcej nie będzie pracował w telewizji.
Podobne filmy
8/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.5/10
7.4/10
7.3/10
7.3/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
