Rybka zwana Wandą
Opowieść o morderstwie, pożądaniu, chciwości, zemście i owocach morza.
Budżet
$7 500 000
Opłaty
$189 593 712
Reżyser
Aktorzy
Dżejmi Li Kertis, John Cleese, Kewin Klajn
, Michael Palin, Maria Aitken, Tom Georgeson, Cynthia Cleese, Patricia Hayes, Geoffrey Palmer, Mark Elwes
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Michael Shamberg, John Cleese, Steve Abbott
Operator
Alan Hume
Kompozytor
John Du Prez
Artysta
Roger Murray-Leach
Casting
Instalacja
John Jympson
Cały zespół (52)
Cały zespół (52)
Krótki opis
Wanda to seksowna amerykanka uwielbiająca diamenty. Ona i jej narzeczony Otto wbrew umowie ze złodziejami kolekcji, chcą wszystkie diamenty dla siebie. Informują więc policję o poczynaniach złodziei. Teraz zostaje tylko odkryć gdzie skradziona kolekcja się znajduje.
Co pozostało za kulisami
- Rola córki Archiego Leecha odgrywana jest przez córkę Johna Cleese’a – Cynthię Cleese (w napisach podana pod nazwiskiem Cynthia Caylor).
- Ojciec sir Michaela Palina jąkał się, więc grając Kena, Palin opierał się na wspomnieniach z dzieciństwa i znajomości tematu. W szczególności na znajomości tego, że osoby jąkające się mniej jąkają się w kontaktach z bliskimi (w filmie są to postacie w wykonaniu Toma George’a i Jamie Lee Curtis), ale jąkanie staje się bardziej wyraźne w kontaktach z osobami, z którymi tym osobom niewygodnie (w filmie jest to bohater Kevina Kline’a).
- Kevin Kline błagał Johna Cleese’a (który w filmie grał, był producentem wykonawczym, a także pełnił funkcję jednego z reżyserów i scenarzystów) o pozwolenie mu w scenie uwodzenia Wandy (to Jamie Lee Curtis) mówić nie po włosku, a po francusku. Chodzi o to, że Kline zna francuski. Jednak Cleese stwierdził, że musi to być tylko język włoski i nic więcej. Kline wyrecytował już wszystkie nazwy włoskich serów, jakie tylko znał, i wszystkie włoskie zwroty, które mu przyszły do głowy, i zaczął śpiewać „Volare” (to włoska piosenka z końca lat 50-tych), a reżyser Charles Crichton (1910-1999) wciąż nie dawał polecenia „Koniec!”. Aktor martwił się, ponieważ w momencie kręcenia tej sceny producenci filmu nie mieli praw do tej piosenki.
- Kiedy ten film był wyświetlany w kinach w Danii w 1989 roku, niejaki Ole Bentzen (otołaryngolog z zawodu) dosłownie zmarł ze śmiechu podczas oglądania sceny, w której bohater Kevina Kline’a wpycha do nozdrzy postaci Michaela Palina plasterki smażonych ziemniaków. Chodzi o to, że sam kilka lat wcześniej zaproponował coś podobnego (prawda, nie jako torturę, a dla zabawy) członkom własnej rodziny podczas kolacji. Widząc, co się stało z bohaterem Palina, oczywiście przypomniał sobie o tamtym przypadku i zaczął się śmiać tak, że serce mu nie wytrzymało. Ta historia jest dobrze znana w całej Skandynawii, a krótko po tym, jak to się stało, prawie stała się legendą miejską. Prawdziwość jej potwierdzał syn zmarłego.
- Ryba, którą zjadła postać grana przez Kevina Kline’a, była zrobiona z żelatyny. Aktor twierdził, że proponował zjedzenie prawdziwej ryby, ale twórcy filmu mu na to nie pozwolili.
- Na końcu filmu na lotnisku Otto odbiera bilet upadającemu pasażerowi, którego gra gwiazda brytyjskiej telewizji Stephen Fry.
- John Cleese i Charles Crichton zaczęli omawiać pomysł na ten film już w 1983 roku. Jedyną rzeczą, która wtedy przyszła do głowy Cleese’owi, była myśl o jąkającej się postaci, która musi przekazać innym coś ważnego. Crichton z kolei chciał pokazać na ekranie, jak przez człowieka przejeżdża walec.
- W oryginalnym finale Otto, granego przez Kevina Kline’a, zmiażdżył walec. Podczas przedpremierowych pokazów filmu w Stanach Zjednoczonych okazało się, że publiczność tak bardzo lubi tę postać, że dokręcono dodatkową scenę, w której on, cały w cemencie, patrzy przez okno na bohaterów Johna Cleese’a i Jamie Lee Curtis.
- Próbując zdobyć względy Wandy, Archie czyta jej po rosyjsku wiersz M.J. Lermontowa „Modlitwa”.
- Próbując zyskać przychylność Wandy, Archie recytuje jej po rosyjsku wiersz M.Yu. Lermontowa „Modlitwa”.
- W rolę córki Archiego Leecha wciela się córka Johna Cleese'a — Cynthia Cleese (w napisach wymieniona jako Cynthia Caylor).
- Ojciec sir Michaela Paleina jąkał się, więc grając Kena, Palein opierał się na wspomnieniach z dzieciństwa i wiedzy na ten temat. W szczególności na świadomości, że osoby jąkające się rzadziej jąkają się w kontakcie z bliskimi (w filmie są to postacie grane przez Toma George-sona i Jamie Lee Curtis), natomiast jąkanie staje się bardziej wyraźne w rozmowie z osobami, przy których czują się niekomfortowo (w filmie jest to bohater Kevina Kline'a).
- Kevin Kline błagał Johna Cleese'a (który w filmie występował, był producentem wykonawczym, a także jednym z reżyserów i scenarzystów), aby pozwolić mu w scenie uwodzenia Wandy (granej przez Jamie Lee Curtis) mówić nie po włosku, lecz po francusku. Chodziło o to, że sam Kline zna język francuski. Cleese oświadczył jednak, że ma być tylko język włoski i żaden inny. Kline wymienił już wszystkie nazwy włoskich serów, jakie znał, i wszystkie włoskie frazy, które przyszły mu do głowy, a w końcu zaczął śpiewać „Volare” (włoską piosenkę z końca lat 50.), a reżyser Charles Crichton (1910-1999) wciąż nie dawał sygnału „Stop!”. Aktor denerwował się, ponieważ w momencie kręcenia tej sceny producenci filmu nie posiadali praw do tej piosenki.
- Kiedy ten film wchodził do kin w Danii w 1989 roku, pewien Ole Bentsen (z zawodu otolaryngolog) dosłownie umarł ze śmiechu podczas oglądania sceny, w której bohater Kevina Kline'a wpycha w nozdrza postaci granej przez Michaela Palina plasterki smażonych ziemniaków. Chodzi o to, że on sam kilka lat wcześniej zaproponował coś podobnego (choć nie jako torturę, a dla rozrywki) członkom własnej rodziny podczas kolacji. Widząc, co stało się z bohaterem Palina, oczywiście przypomniał sobie tamto zdarzenie i zaczął się śmiać tak mocno, że jego serce nie wytrzymało. Historia ta jest dobrze znana w całej Skandynawii, a tuż po tym, jak do niej doszło, niemal stała się legendą miejską. Prawdę tej opowieści potwierdził syn zmarłego.
- Rybka, którą zjadła postać grana przez Kevina Kline'a, była wykonana z galaretki. Aktor twierdził, że proponował zjedzenie prawdziwej rybki, ale twórcy filmu mu na to nie pozwolili.
- Na końcu filmu na lotnisku Otto zabiera kartę pokładową przypadkowemu pasażerowi, w którego wciela się gwiazda brytyjskiej telewizji, Stephen Fry.
- John Cleese i Charles Crichton zaczęli omawiać pomysł na ten film już w 1983 roku. Jedyną rzeczą, która przyszła wtedy do głowy Cleese'owi, była myśl o jąkającym się bohaterze, który musi przekazać innym coś ważnego. Crichton z kolei chciał pokazać na ekranie, jak walec przejeżdża przez człowieka.
- W oryginalnym finale Otto, grany przez Kevina Kline'a, ginął pod walcem. Podczas przedpremierowych pokazów filmu w USA okazało się, że publiczność tak bardzo polubiła tę postać, że nakręcono dodatkową scenę, w której on, cały w zaprawie cementowej, spogląda przez okno samolotu na bohaterów granych przez Johna Cleese'a i Jamie Lee Curtis.
Podobne filmy
8.1/10
7.9/10
7.9/10
7.7/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
7.5/10
7.5/10
7.4/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
