Szczęśliwego Nowego Roku
Kraj
Produkcja
Budżet
$0
Opłaty
$0
Reżyser
Aktorzy
Andrey Myagkov, Barbara Brylska, Yuriy Yakovlev, Aleksandr Shirvindt, Georgi Burkov, Aleksandr Belyavskiy, Liya Akhedzhakova, Valentina Talyzina, Lyubov Dobrzhanskaya, Lyubov Sokolova
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Emil Braginskiy, Eldar Ryazanov
Producent
Efim Golynskiy
Operator
Vladimir Nakhabtsev
Kompozytor
Mikael Tariverdiev
Artysta
Aleksandr Borisov
Casting
Instalacja
Krótki opis
Grupa starych przyjaciół ma w zwyczaju spędzać Sylwestra w publicznej łaźni. Podczas jednej z zabaw, będącej wieczorem kawalerskim Żenii (Andrey Myagkov), nadmiar wódki sprawia, że dwóch kumpli traci świadomość. Pojawia się problem - jeden z nich, Pawlik (Aleksandr Shirvindt), miał lecieć do Leningradu, aby spędzić sylwestra ze swoją ukochaną. Pijani przyjaciele nie są w stanie przypomnieć sobie, który z nich i po co miał lecieć do tego miasta. Do samolotu, przy pomocy kolegów, trafia Żenia. Mężczyzna budzi się na leningradzkim lotnisku. Pewien, że wciąż znajduje się w Moskwie, wzywa taksówkę i jedzie do domu. Nazwa ulicy, wygląd budynku i numer mieszkania zgadzają się. Nawet klucz pasuje - ot, typowa sowiecka architektura. Nie sposób wyobrazić sobie zaskoczenia Nadii (Barbara Brylska), gdy ta, wchodząc do mieszkania, zastaje w łóżku półnagiego mężczyznę.
Co pozostało za kulisami
- O rolę Nadi Szewelewej ubiegały się: Ludmiła Gurczenko, Swietłana Niemoliajewa, Antonina Szuranowa, aktorka teatru dramatycznego w Kirowie Merimson i inne. Tariwerdiew długo i uparcie namawiał reżysera, aby zaprosił Alisę Freindlich. Wtedy Riazanow przypomniał sobie polski melodramat „Anatomia miłości”, w którym główną rolę kobiecą grała Barbara Brylska. Zdobył jej numer telefonu i zadzwonił do niej do Warszawy. Po przeczytaniu scenariusza Barbara przyleciała na próby do Moskwy. Jej interpretacja roli okazała się najbardziej przekonująca.
- Najlepszy film według ankiety magazynu „Sowiecki Ekran” w 1977 roku.
- Żenia wyrzuca przez okno zdjęcie Hipolita, a później Nadja podnosi ze śniegu już nie zdjęcie Jurija Jakowlewa, a Olega Basilaszwilego, który wcześniej otrzymał rolę Hipolita i nakręcił kilka scen, ale musiał zrezygnować z udziału w filmie z powodu śmierci ojca. Ten kadr nie udało się ponownie nakręcić z powodu nadejścia wiosny i roztopienia śniegu.
- Ryzanow starannie dobierał aktorów do głównych ról. Andriej Mironow bardzo chciał zagrać Żenię Łukaszyna, ale Ryzanow widział go jedynie w roli Hippolita. Łukaszynem mogli zostać również Piotr Wieliaminow i Stanisław Łubszyn.
- Do roli Nadi Szewielewej próbowano: Ludmiłę Gurczenko, Swietłanę Niemoljajewą, Antoninę Szuranową, aktorkę Kirowskiego Teatru Dramatycznego Merimson i inne. Tariwerdiew długo i uporczywie namawiał reżysera, by zaprosił Alisę Frejndlich. I wtedy Riazanow przypomniał sobie polską melodramę „Anatomia miłości”, w której główną rolę kobiecą grała Barbara Brylska. Zdobył jej telefon i zadzwonił do niej do Warszawy. Przeczytawszy scenariusz, Barbara przyleciała na przesłuchanie filmowe do Moskwy. Jej wersja roli okazała się najbardziej przekonująca.
- Na początku filmu Żenia i Galia w rozmowie kilkakrotnie wspominają Kataniana, który zapraszał ich do siebie na spotkanie Nowego Roku. To nazwisko pojawia się również w innym filmie Riazanowa – „Zapomniana melodia na flet”, gdzie tak przedstawia się bohater Leonida Fiłatowa. Prawdopodobnie w ten sposób Eldar Riazanow chciał upamiętnić swojego studenckiego przyjaciela, reżysera Wasilija Kataniana, z którym w latach 50. jako operator kręcił filmy dokumentalne.
- „Ależ to obrzydliwe, ta wasza ryba w galarecie” oraz „O, cieplutka idzie” – to kwestie, których nie było w scenariuszu filmu. Była to improwizacja Jurija Jakowlewa.
- Zdjęcia do filmu kręcono w mieszkaniu w bloku z wielkiej płyty, znajdującym się w Moskwie przy prospekcie Vernadskiego 125. Budynek ten został jednak wzniesiony według projektu eksperymentalnego, zrealizowanego w zaledwie trzech blokach przy tej alei. Wnętrza leningradzkiego mieszkania filmowano w domu numer 113. W 2003 roku na ścianie budynku przy prospekcie Vernadskiego 125 odsłonięto tabliczkę z wizerunkami Barbary Brylskiej i Andrieja Miagkowa. Tabliczka ta jest jednak często kradziona i musi być odnawiana.
- „Jaka obrzydliwość ta wasza galareta” i „O, ciepłe się udało” – to frazy, których nie było w scenariuszu filmu. To była improwizacja Jurija Jakowlewa.
- Riazanow starannie dobierał odtwórców głównych ról. Andriej Mironow bardzo chciał zagrać Żenię Łukaszinę, ale Riazanow widział go jedynie w roli Ippolita. Łukasziną mogli zostać również Piotr Wieljaminow i Stanisław Lubszin.
- W napisach na początku filmu dopuszczono się literówki: w słowie „wyłącznie” (we frazie „Całkowicie nietypowa historia, która mogła się przydarzyć tylko i wyłacznie w noc sylwestrową”) brakuje litery „ł”.
- Łukaszyn odlatuje do Leningradu z lotniska Domodiedowo, choć w czasach radzieckich loty krajowe na północ i zachód wykonywano z Szeremietiewa-1.
- Żenia wyrzuca przez okno zdjęcie Ippolita, a później Nadja podnosi ze śniegu zdjęcie już nie Jurija Jakowlewa, lecz Olega Basilaszwiliego, który wcześniej otrzymał rolę Ippolita i wystąpił w kilku scenach, ale musiał zrezygnować z filmowania z powodu śmierci ojca. Kadr ten nie został już prze zdjęty, ponieważ nadeszła wiosna i śnieg stopniał.
- Tuż po wyjściu Żeni Ippolit włącza telewizor, w którym emitowany jest film „Słomkowy kapelusz” (1974), po raz pierwszy pokazany 31 grudnia 1974 roku w pierwszym programie telewizji centralnej ZSRR, co oznacza, że bohaterowie witają nowy rok 1975.
- Oprócz premiery telewizyjnej 1 stycznia 1976 roku, film wszedł do kin 16 sierpnia 1976 roku.
- Zdjęcia do filmu realizowano od 22 stycznia do 19 czerwca 1975 roku.
- Słynną scenę w bani, gdzie przed Nowym Rokiem zbierają się przyjaciele, kręcono po świętach majowych. Pod schodami w jednym z korytarzy „Mosfilmu” zainstalowano ławy do bani i wagę.
- Prawie natychmiast po odejściu Żeni Ippolit włącza telewizor, w którym leci film „Słomkowy kapelusz” (1974), po raz pierwszy pokazany 31 grudnia 1974 roku na Pierwszym Programie CTT ZSRR, co oznacza, że bohaterowie witają Nowy Rok 1975.
- W Moskwie od 1958 roku istniała 3. ulica Budowniczych, ale w 1963 roku ją przemianowano – obecnie to ulica Marii Uljanowej, a dom nr 25 przy tej ulicy to chruszczewski budynek pięciopiętrowy. W Leningradzie 3. ulicy Budowniczych nigdy nie było, natomiast od 1955 do 1962 roku istniały od razu dwie ulice Budowniczych, jedna – w strefie przemysłowej rejonu Krasnogwardiejskiego; obecnie ta ulica nosi nazwę Boksitogorska, druga – w rejonie Kirowskim, obecnie – ulica Marynesko.
- Na początku filmu Żenia i Galia w rozmowie kilkakrotnie wspominają Katanyana, który zapraszał ich do siebie na powitanie Nowego Roku. To nazwisko pojawia się również w innym filmie Riazanowa — „Zapomniana melodia dla fletu”, gdzie przedstawia się nim bohater Leonida Filatowa. Prawdopodobnie w ten sposób Eldar Riazanow chciał upamiętnić swojego kolegę ze studiów, reżysera Wasilija Katanyana, z którym w latach 50. kręcił filmy dokumentalne jako operator.
- Eldar Rjazanow zagrał w obrazie jedną ze swoich charakterystycznych ról epizodycznych – pasażera w samolocie, na którego nieustannie osuwa się śpiący Łukaszyn. Z relacji samego Rjazanowa wynika, że był on bardzo rozczarowany, gdy podczas oglądania nakręconej sceny zauważył, że przez jego wciąż jeszcze gęste włosy prześwituje łysina.
- Wersja kinowa jest krótsza o prawie pół godziny – czas trwania wynosi 155 minut.
Podobne filmy
8.6/10
8/10
7.9/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
7.4/10
7.4/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
