The Big Parade

Name: The Big Parade
Genre: Romans, Wojenny, Dramat
Released: 1925-11-05
Duration: 2 h 31 min
Rating: 7.8
Cast: John Gilbert, Renée Adorée, Hobert Boswórz, Claire McDowell, Claire Adams

The Big Parade (1925)

Chronometraż: 2:31 (151 min)

7.8/10
8 926

—
brak ocen

7.6/10
131

7.9/10
7800

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 56

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu The Big Parade — John Gilbert 1925

7:52

Zdjęcie 56

Data premiery

1925-11-05

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Metro-Goldwyn-Mayer

Genre

Romans, Wojenny, Dramat

Budżet

$382 000

Opłaty

$20 000 000

Witryna internetowa

Reżyser

King Vidor

Aktorzy

John Gilbert, Renée Adorée, Hobert Boswórz, Claire McDowell, Claire Adams, Robert Ober, Tom O'Brien, Karl Dane, Rosita Marstini, Julanne Johnston
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Irving Thalberg

Operator

Charles Van Enger

Kompozytor

Artysta

Casting

Instalacja

Hugh Wynn
Cały zespół (10)

Krótki opis

Historia leniwego, bogatego chłopca, który dołącza do Dywizji Tęczowej Armii Stanów Zjednoczonych i zostaje wysłany do Francji, by walczyć w I wojnie światowej, zaprzyjaźnia się z dwoma robotnikami, doświadcza okropności wojny pozycyjnej i zakochuje się we francuskiej dziewczynie.

Co pozostało za kulisami

Departament Wojny Stanów Zjednoczonych (poprzednik Departamentu Obrony) udostępnił producentom filmu do realizacji ponad 200 wojskowych ciężarówek, około 4 000 żołnierzy i ponad 100 samolotów.
Pewnego razu reżyser King Vidor (1894-1982) poskarżył się Irvingowi Thalbergowi (1899-1936) z wytwórni „MGM”, że zmęczyło go kręcenie filmów, które wytrzymują w kinach zaledwie tydzień, po czym zainteresowanie widzów spada. Następnie opowiedział Thalbergowi o tym, jak wyobraża sobie realistyczny film o wojnie. Thalberg był zachwycony i próbował nabyć prawa do broadwayowskiej sztuki Maxwella Andersona (1888-1959) i weterana I wojny światowej Lawrence’a Stallingsa (1894-1968) „What Price Glory?”. Prawa do sztuki były już wykupione, więc Thalberg zatrudnił Stallingsa, aby ten przyjechał do Hollywood i napisał scenariusz nowego, realistycznego filmu o wojnie, którego realizacji marzył Vidor. Stallings napisał „Wielką Paradę”, antywojenną historię, w której nie było miejsca na tradycyjne przedstawienia o heroizmie, a nacisk położono na historię miłosną między żołnierzem Yanki a Francuzką. Kiedy Vidor zakończył okres zdjęciowy (realizacja kosztowała 200 000 dolarów, czyli około 2,1 miliona dolarów według cen z 2003 roku), Thalberg pokazał tę wersję widzom w Kolorado. Reakcja publiczności była pozytywna, Thalberg postanowił nadać obrazowi rozmach, i Vidor stworzył film o wojnie bez wielu scen batalistycznych. Thalberg i Vidor ponownie nakręcili słynną scenę kolumny wojsk maszerującej, dodając do niej 3000 statystów, 200 ciężarówek i 100 samolotów. Wkrótce Vidor zajął się innymi projektami, a na polecenie Thalberga inne sceny kręcił już George W. Hill (1895-1934). W rezultacie powstał hit, który stał się najbardziej znanym (i kasowym) niemym filmem wojennym wytwórni „MGM”.
Pewnego razu reżyser King Vidor (1894-1982) skarżył się Irvingowi Thalbergu (1899-1936) z wytwórni MGM, że ma dość kręcenia filmów, które wytrzymują w kinach zaledwie tydzień, po czym zainteresowanie widzów nimi spada. Następnie opowiedział Thalbergowi o swojej wizji realistycznego filmu wojennego. Thalberg był zachwycony i próbował nabyć prawa do sztuki teatralnej z Broadwayu autorstwa Maxwella Andersona (1888-1959) i weterana I wojny światowej Lawrence'a Stallingsa (1894-1968) pt. „What Price Glory?”. Prawa do sztuki zostały już wykupione, więc Thalberg zatrudnił Stallingsa, aby przyjechał do Hollywood i napisał scenariusz nowego realistycznego filmu o wojnie, o którym marzył Vidor. Stallings napisał „Wielką paradę” – antywojenną historię, w której nie było miejsca na tradycyjne wyobrażenia o heroizmie, a nacisk położono na historię miłości między amerykańskim żołnierzem a Francuzką. Gdy Vidor zakończył okres zdjęć (kosztowały one 200 000 dolarów, co odpowiada około 2,1 miliona dolarów w cenach z 2003 roku), Thalberg zaprezentował tę wersję widzom w Kolorado. Reakcja publiczności była pozytywna, więc Thalberg postanowił nadać obrazowi większą skalę, dzięki czemu Vidor stworzył film wojenny bez wielu scen batalistycznych. Thalberg i Vidor ponownie nakręcili słynną scenę kolumny maszerujących wojsk, dodając do niej 3000 statystów, 200 ciężarówek i 100 samolotów. Wkrótce Vidor zajął się innymi projektami, a z polecenia Thalberga pozostałe sceny kręcił już George U. Hill (1895-1934). W efekcie powstał hit, który stał się najsłynniejszym (i najbardziej dochodowym) niemym filmem wojennym wytwórni MGM.