Nietolerancja
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$385 907
Opłaty
$1 750 000
Reżyser
Aktorzy
Lillian Gish, Mae Marsh, Robert Harron, F.A. Turner, Sam De Grasse, Vera Lewis, Lillian Langdon, Olga Grey, Erich von Ritzau, Bessie Love
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
Casting
Instalacja
Krótki opis
Rozgrywające się w różnych czasach i miejscach cztery historie, które łączy zagadnienie nietolerancji.
Co pozostało za kulisami
- Podczas kręcenia scen bitewnych niektórzy aktorzy statystujący tak bardzo wczuwali się w rolę, że zaczęli zadawać sobie nawzajem prawdziwe rany. Po zakończeniu jednego z dni zdjęciowych pomoc medyczna była potrzebna do opatrywania 60 ran i urazów.
- Pierwotnie David Wark Griffith planował zrealizować film w 80 częściach i wydawać go w seriach, jednak nie udało mu się zebrać na to funduszy. Liczne sceny i epizody „Nietolerancji” dosłownie powielają film „Cabiria” (1914), mimo że sam Griffith twierdził, iż nawet nie widział tej produkcji.
- David Wark Griffith został zmuszony do ponownego nakręcenia sceny ukrzyżowania, gdy niektóre organizacje społeczne podniosły alarm, twierdząc, że wokół krzyża znajduje się zbyt wielu statystów w rolach Żydów, a niewystarczająco w rolach Rzymian. Griffith spalił odzyskany materiał i przerobił scenę.
- „Intolerancja” pojawiła się na ekranie po raz pierwszy 5 września 1916 roku w „Liberty Theatre” w Nowym Jorku w szczycie kampanii wyborczej prezydenta Wilsona.
- W grze wideo „L.A. Noire” z 2011 roku, w jednym ze śledztw jednym z dowodów jest zdjęcie dekoracji do babilońskiego epizodu z filmu „Intolerancja”, w którym, zgodnie z fabułą, grał podejrzany, a pod koniec tego śledztwa następuje pościg za podejrzanym po tych dekoracjach. Również w tej samej grze, ale w innej sprawie, trzeba będzie szukać na tych dekoracjach mordercy.
- David Wark Griffith nazywał swój film „dramatem słonecznym”, ponieważ rzadko kręcił zdjęcia przy sztucznym świetle.
- Postać Jenkinsa wraz z jego fundacją charytatywną jest wzorowana na Johnie D. Rockefellerze i jego fundacji. Masowe morderstwo robotników na początku filmu jest nawiązaniem do masakry w Ludlow w 1914 roku, którą zakończył strajk górników przeciwko kilku spółkom węglowym, z których jedna należała do Rockefellerów.
- David Wark Griffith nazywał swój film „słonecznym dramatem”, ponieważ rzadko prowadził zdjęcia przy sztucznym oświetleniu.
- Cecil B. DeMille odrestaurował i wykorzystał „babilońskie dekoracje” do filmu „Dziesięć przykazań” (1956).
- W ukończonym filmie było prawie 14 szpul taśmy filmowej, czyli około 4,1 tys. metrów. Oznacza to, że David Wark Griffith wykorzystał tylko jeden metr z 30 metrów nakręconej taśmy.
- Po zakończeniu zdjęć straż pożarna w Los Angeles uznała dekoracje Babilonu za niebezpieczne z punktu widzenia ryzyka pożaru i zażądała ich demontażu. Twórcy filmu nie mieli już pieniędzy i nie mogli spełnić tego żądania. Dekoracje stały jeszcze prawie cztery lata, zanim ostatecznie zostały zburzone w 1919 roku. Do tego czasu same już tak się rozpadły, że demontaż wymagał znacznie mniejszej kwoty.
- Gotowy film składał się z prawie 14 rolek taśmy, czyli około 4,1 tys. metrów. Oznacza to, że David Wark Griffith wykorzystał zaledwie jeden metr z 30 metrów nakręconego materiału.
- Na części fundamentów „babilońskich dekoracji” zbudowano pawilony studia „Disney”.
- Budową szubienicy więziennej pokazanej w filmie kierował były nadzorca więzienia okręgowego w San Quentin w Kalifornii.
- Prawie wszystkie dekoracje do filmu zostały zniszczone w latach 1930-1932, ale niektóre zamieniono w domy.
- Początkowo David Wark Griffith miał pomysł, aby film składał się z 80 części i wydawać go w odcinkach, ale nie znalazł na to pieniędzy. Kilka scen i epizodów „Intolerancji” dosłownie powtarza film „Kabiria” (1914), jednak sam Griffith twierdził, że nawet tego filmu nie widział.
- Griffith powierzał nagrywanie każdej sceny „babilońskiego epizodu” dużej liczbie operatorów. Zdjęcia kręcono jednocześnie z różnych kątów, nagrywając w ten sposób w różnych ujęciach i w różnym tempie. „Travelling” w „babilońskim epizodzie” realizowano za pomocą przywiązanej balonu. Taka metoda filmowania i później rzadko była powtarzana.
- David Wark Griffith został zmuszony do ponownego nakręcenia sceny ukrzyżowania, gdy niektóre organizacje społeczne wywołały skandal, twierdząc, że wokół krzyża znajduje się zbyt wielu statystów w rolach Żydów, a zbyt niewielu w rolach Rzymian. Griffith spalił nakręcony materiał i przerobił scenę.
- Tylko jeden z czterech epizodów kończy się pomyślnie, amerykański epizod.
- Cecil B. DeMille odnowił i wykorzystał „babilońskie dekoracje” w filmie „Dziesięć przykazań” (1956).
- Mury Babilonu (drewniany szkielet i gips) miały zaledwie 30 metrów wysokości, ponieważ 100-metrowe mury z tych materiałów nie wytrzymałyby nawet lekkiego powiewu wiatru. Nawet 30-metrowe mury trzeba było wzmacniać stalowymi linami, inaczej by się zawaliły.
- Dżenkins wraz ze swoją fundacją charytatywną wzorowani są na Johnie D. Rockefellerze i jego fundacji charytatywnej. Masowe zabójstwo robotników na początku filmu nawiązuje do rzezi w Ludlow w 1914 roku, która zakończyła strajk górników przeciwko szeregowi spółek węglowych, z których jedna należała do Rockefellerów.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
