Love

Name: Love
Genre: Dramat, Romans
Released: 2015-07-15
Duration: 2 h 14 min
Rating: 6.7
Cast: Karl Glusman, Aomi Muyock, Klara Kristin, Ugo Fox, Juan Saavedra

Love (2015)

Chronometraż: 2:14 (134 min)

6.7/10
17 556

—
brak ocen

6.5/10
2702

5.8/10
38

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 9

Zdjęcie 40

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Love — Love trailer - UK premiere on 18 November 2015 in cinemas nationwide

1:18

Zdjęcie 40

Data premiery

2015-07-15

Kraj

Belgia, Francja, Brazylia

Produkcja

Wild Bunch, Les Cinémas de la Zone, RT Features, SCOPE Pictures, Rectangle Productions

Genre

Dramat, Romans

Budżet

$3 000 000

Opłaty

$249 083

Witryna internetowa

Reżyser

Gaspar Noé

Aktorzy

Karl Glusman, Aomi Muyock, Klara Kristin, Ugo Fox, Juan Saavedra, Gaspar Noé, Isabelle Nicou, Benoît Debie, Vincent Maraval, Déborah Révy
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Vincent Maraval, Gaspar Noé, Brahim Chioua, Édouard Weil, Geneviève Lemal, Rodrigo Teixeira, Lourenço Sant'Anna, Sophie Mas

Operator

Benoît Debie

Kompozytor

Artysta

Samantha Benne

Casting

Eugenie Lavieille

Instalacja

Gaspar Noé, Denis Bedlow
Cały zespół (17)

Krótki opis

Paryż. Murphy tkwi w nudnym małżeństwie. Pewnego dnia otrzymuje wiadomość od matki swojej byłej dziewczyny. Kobieta twierdzi, że jej córka zaginęła. Murphy rozpoczyna poszukiwania swojej dawnej miłości. Jednocześnie, jak fala tsunami, powracają wspomnienia. Mężczyzna od nowa przeżywa swój burzliwy związek z ognistą Elektrą

Co pozostało za kulisami

Byłego przyjaciela Elektry nazywa się Noé, a reżyserem filmu jest Gaspard Noé, który gra rolę Aarona Page’a. Byłą dziewczynę Murphy’ego nazywa się Lucille, prawdopodobnie na cześć Lucille Adziiálovich, żony Gasparda Noé.
Na początku zdjęć jedynym aktorem był Karl Glusman. Jeśli chodzi o Aomi Muyok i Klarę Kristin, to były to po prostu dziewczyny, które Gaspard Noé poznał na jakiejś imprezie. Opowiadał, że dla niego to była normalna sprawa – po spotkaniu z pięknymi młodymi ludźmi lub dziewczynami zapytać, czy nie chcą zagrać w filmie w rolach drugoplanowych. (W rzeczywistości reżyser rozważał również obsadzenie ich w rolach głównych, jednak o tym milczał, żeby ich nie zakłócać, albo wręcz nie wzbudzać nieuzasadnionych nadziei.) Jeśli się nie sprzeciwiały, wyciągał telefon i robił im zdjęcie, żeby sprawdzić, jak wyglądają na ekranie, i dopiero tych, którzy przeszli test na fotogeniczność, zapraszał na próby razem z Karlem Glusmanem.
Roboczym tytułem filmu był „Zagrożenie”. Zakładano, że stanie się on kolejnym filmem Gasparda Noé po jego pierwszym filmie „Jeden przeciwko wszystkim” (1998). Początkowo reżyser zamierzał obsadzić Monikę Bellucci i Vincenta Cassela, którzy byli wtedy małżeństwem. Aktorzy przeczytali scenariusz i odmówili, twierdząc, że film jest zbyt odważny. Gaspard Noé musiał pilnie wymyślić pomysł na inny film, w którym mógłby obsadzić gwiazdorską parę, zadowolić producentów i jednocześnie zarobić pieniądze na opłacenie mieszkania. Tak powstał film „Nieodwracalność” (2002).
Imiona głównych bohaterów filmu niosą ze sobą pewne znaczenie. Imię „Murphy” przywołuje na myśl tzw. „prawo Murphy’ego”, które głosi, że jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że coś złego może się wydarzyć, to na pewno się wydarzy. Tekst tej żartobliwej zasady filozoficznej pojawia się nawet na ekranie w jednym z epizodów. Imię „Elektra” nawiązuje do „kompleksu Elektry”, czyli podświadomego pociągu dziewcząt do ojca i rywalizacji z matką o jego uwagę. Pojęcie to zostało zaproponowane przez Carla Gustava Junga w 1913 roku. W jednym z epizodów główni bohaterowie omawiają ojca Elektry, a Murphy mówi: „Elektra ma kompleks ojca”.
W jednym z epizodów filmu można zauważyć hotel Love z poprzedniego filmu Gaspara Noé „Enter the Void” (2009).
Aktorzy biorący udział w filmie nie mieli żadnych problemów z nagrywaniem scen nago, a reżyser ich praktycznie w niczym nie ograniczał.
Mówiąc o filmie „Love”, reżyser Gaspar Noé zawsze twierdził, że nakręcił historię miłosną w erotycznym ujęciu.
Aktor grający główną rolę, Karl Glusman, opowiadał o tym, jak się przygotowywał do zdjęć: „Obejrzałem wiele filmów. Gaspar Noé sam nie mógł oderwać się od ekranu. On mi podawał tytuły filmów, które powinienem obejrzeć. W ten sposób zobaczyłem „Imperium zmysłów” (1976) i film „I już nigdy nie patrz” (1973). Uwielbiam Marka Rylance’a. Zagrał w filmie „Intymność” (2000), gdzie widzimy, jak Mark zakłada prezerwatywę. Pamiętam, pomyślałem, że „skoro Mark potrafił, a ja chcę być jak on, to ja też muszę”. A ogólnie rzecz biorąc, bardzo trudno się przygotować, gdy nie wiesz dokładnie, czego się od ciebie oczekuje, i gdy nie trzeba nawet uczyć się dialogów”.
Pierwszą rzeczą, którą zrobił reżyser Gaspar Noé, było nakręcenie wszystkich scen erotycznych – z udziałem minimalnej możliwej liczby personelu technicznego. Zrobiono to po to, aby od razu zakończyć najtrudniejsze elementy fabuły, z powodu których zdjęcia mogłyby się opóźnić.
Cały film został nakręcony w Paryżu, stolicy Francji.
Gaspar Noé oświadczył, że zamierzał nakręcić film erotyczny z „realistycznymi i emocjonującymi scenami miłosnymi”.
Reżyser John Waters, znany z filmów transgresyjnych, w wywiadzie dla międzynarodowego czasopisma krytyki artystycznej w grudniu 2015 roku uznał film „Miłość” za dziesiąty najlepszy film roku.
Wielu uznało film za pornograficzny, jednak sceny erotyczne zajmują zaledwie dwanaście minut. Sam film trwa 2 godziny i 15 minut.
Na długo przed premierą filmu na Festiwalu Filmowym w Cannes, w mediach społecznościowych wywołały spore zamieszanie dość odważne plakaty filmu „Miłość”.
W trakcie filmu na ekranie pojawiają się plakaty następujących filmów: „Salò, czyli 120 dni Sodomy” Pier Paolo Pasoliniego (1975), „M – Morderca” Fritza Langa (1931), „Narodziny narodu” Davida Warka Griffitha (1915), „Taksówkarz” Martina Scorsese (1976), „Freaks” Toda Browninga (1932). W pewnym momencie Murphy i Elektra rozmawiają o filmie, a Murphy wyznaje, że jego ulubionym filmem jest „2001: Odyseja kosmiczna” (1968). Ten film Stanleya Kubricka jest również ulubionym filmem reżysera Gaspara Noé.
Zdjęcia rozpoczęły się w październiku 2014 roku i zakończyły w lutym 2015 roku, na trzy miesiące przed Festiwalem Filmowym w Cannes. Jak później opowiadał Gaspar Noé, gdy otrzymał potwierdzenie, że film został przyjęty na festiwal, zaczął pracować bez wytchnienia, aby przygotować go do pokazu. Zakończył na kilka godzin przed oficjalną premierą i był tak wyczerpany, że zasnął podczas seansu. Według reżysera, był szczęśliwy, że „Love” był wyświetlany poza konkursem, ponieważ dla niego najważniejsze było to, że pierwszy pokaz odbył się w ramach Festiwalu Filmowego w Cannes, a czy w programie konkursowym, czy nie – nie miało znaczenia.
Podczas konferencji prasowej w ramach Festiwalu Filmowego w Cannes Gaspar Noé oświadczył, że cały scenariusz filmu zmieścił się na siedmiu stronach.
Gaspar Noé twierdzi, że nie reżyserował aktorów podczas scen erotycznych. Po prostu mówił im, gdzie ustawić się względem kamery i stwierdzał: „Tak jest dobrze. Zaczynajcie”. „Trzeba tylko podpowiedzieć aktorom, gdzie się ustawić względem kamery i to wszystko. Dalej sami wiedzą, czego się od nich oczekuje.”
Bohater imieniem Murphy został nazwany na cześć Nory Murphy, matki Gasparda Noé.
W scenie, w której Julio daje Murphy’emu i Electrze „ekstazy”, w tle słychać kompozycję „Theme From Blue” brytyjskiej grupy „Coil”.