Samoloty, pociągi i samochody
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$30 000 000
Opłaty
$49 530 552
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
John Hughes, Michael Chinich, Neil A. Machlis
Operator
Donald Peterman
Kompozytor
Ira Newborn
Artysta
John W. Corso
Casting
Instalacja
Krótki opis
Neal Page jest nowojorskim menedżerem, który właśnie zamierza lecieć do Chicago, by spędzić z rodziną Święto Dziękczynienia. Ale wszystko, co go czeka, to wielki pech. Tak wielki jak... Del Griffith głośny, gadatliwy, ale mimo wszystko sympatyczny akwizytor, z którym przyjdzie mu przemierzyć cały kraj, w poszukiwaniu wiatru w polu i... smaku pieczonego indyka. Steve Martin (Neal) i John Candy (Del) są absolutnie fantastyczni w rolach dwóch facetów, którzy mają wyjątkowy dar pogarszania sytuacji...
Co pozostało za kulisami
- Pomysł na napisanie scenariusza i nakręcenie filmu przyszedł Johnowi Hughesowi (autorowi scenariusza i reżyserowi) po locie z Nowego Jorku do Chicago. Samolot został przekierowany do Kansas, więc podróż do domu zajęła mu pięć dni.
- W scenach w salonie samolotu ponownie wykorzystano ujęcia z wnętrza „Boeinga 707” z filmu z 1980 roku „Samolot” (Jim Abrahams, David Zucker, Jerry Zucker), również wydanego przez studio Paramount Pictures.
- Steve’a Martina, który początkowo nie chciał występować w tym filmie, przekonały dwie sceny, które przeczytał w scenariuszu – scena z fotelami samochodowymi i tirada z przekleństwami przy stanowisku wypożyczalni samochodów.
- Johnowi Hughesowi zajęło trzy dni napisanie pierwszego szkicu scenariusza. W tamtym okresie pisanie scenariusza zajmowało mu średnio od trzech do pięciu dni, po czym następowało jego przepisywanie (w rezultacie powstawało dwadzieścia kilka wersji).
- Dom bohatera Steve’a Martina z siedmioma pokojami został zbudowany na planie filmowym, a jego budowa zajęła pięć miesięcy. Koszt budowy wyniósł 100 tysięcy dolarów, kierownictwo studia filmowego było wściekłe.
- Wiadomo, że John Hughes często stawia swoich aktorów w sytuacjach, w których zostają zaskoczeni, reżyserowi to potrzebne, aby uzyskać od nich nienaturalną reakcję. Na przykład, po nakręceniu kilku dubli sceny poznania bohaterów Steve’a Martina i Dylana Bakera, powoli nakazał Bakerowi splunąć sobie na dłoń prawej ręki, a następnie uścisnąć dłoń Martinowi. Martin niczego takiego nie oczekiwał, uścisnął Bakerowi dłoń i natychmiast poszedł ją myć, dzięki czemu Hughes uzyskał od niego szczere reakcje.
- John Hughes nakręcił ponad 600 000 stóp (180 000 metrów) taśmy filmowej, prawie dwukrotnie więcej niż średnia dla filmów o takiej długości.
- Zgodnie z relacją montażysty Paula Hirsha, oryginalna wersja filmu miała długość 3 godzin i 40 minut. On i John Hughes skróтили ją do 2 godzin. Następnie zorganizowali testowe projekcje, a następnie skróтили film do 1 godziny i 43 minut. Według Hirsha, zachowała się dwugodzinna wersja filmu, ale nie wie, gdzie ona jest.
- Sceny w porcie lotniczym St. Louis kręcono zimą, ale zima była ciepła, więc śnieg do portu lotniczego trzeba było przywieźć.
- Grupa filmowa musiała wynająć 20 mil torów kolejowych i naprawiać stary tabor, zbudować dekoracje lotniska, wymyślić logo i mundury firmy zajmującej się wynajmem samochodów oraz wynająć 250 samochodów, ponieważ istniejące na rynku odpowiednie firmy odmówiły ryzykowania własnym wizerunkiem.
- W filmie występuje jedna scena, która całkowicie nie pasuje do tej, ogólnie rzecz biorąc, bezkonfliktowej komedii familijnej – kłótnia z pracownicą wypożyczalni samochodów, podczas której bohaterowie filmu wypowiadają słowo „fuck” 19 razy. Z tego powodu film otrzymał kategorię wiekową R – MPAA, a tę scenę podczas pokazywania filmu w telewizji najczęściej wycina się.
- Pomysł napisania scenariusza i nakręcenia filmu przyszedł do Johna Hughesa (scenarzysty i reżysera) po locie z Nowego Jorku do Chicago. Samolot został przekierowany do Kansas, przez co podróż do domu zajęła mu pięć dni.
- W scenach w kabinie samolotu ponownie wykorzystano ujęcia z wnętrza Boeinga 707 z filmu „Airplane!” z 1980 roku (Jim Abrahams, David Zucker, Jerry Zucker), który również został wydany przez studio Paramount Pictures.
- Steve'a Martina, który początkowo odmawiał występu w tym filmie, przekonały dwie sceny, które przeczytał w scenariuszu – scena z fotelami samochodowymi oraz tyrada z przekleństwem przy stanowisku wynajmu samochodów.
- Napisanie pierwszej wersji scenariusza zajęło Johnowi Hughesowi trzy dni. W tamtym okresie pisanie scenariusza zajmowało mu średnio od trzech do pięciu dni, po czym następowało jego przeredagowanie (ostatecznie powstawało dwadzieścia kilka wersji).
- Siedmiopokojowy dom bohatera granego przez Steve'a Martina został zbudowany na planie zdjęciowym, a jego budowa trwała pięć miesięcy. Koszt budowy wyniósł 100 tysięcy dolarów, co wprawiło kierownictwo studia filmowego w furię.
- Znane jest to, że John Hughes często stawia swoich aktorów w sytuacjach, w których zostają zaskoczeni; reżyser robi to, aby uzyskać od nich naturalną reakcję. Na przykład po nakręceniu kilku dubli sceny zapoznania się bohaterów granych przez Steve'a Martina i Dilana Bakera, po cichu polecił Bakerowi splunąć na prawą dłoń, a dopiero potem uścisnąć rękę Martina. Martin nie spodziewał się niczego takiego, uścisnął dłoń Bakera i natychmiast rzucił się, by ją umyć – w ten sposób Hughes uzyskał od niego szczera reakcję.
- John Hughes nakręcił ponad 600 000 stóp (180 000 metrów) taśmy, co stanowi prawie dwukrotność średniej dla filmów o takiej długości.
- Według montażysty Paula Hirsha oryginalna wersja filmu trwała 3 godziny i 40 minut. Wspólnie z Johnem Hughesem skrócili ją do 2 godzin. Następnie zorganizowano pokazy testowe, po których film został skrócony do 1 godziny i 43 minut. Według Hirsha dwugodzinna wersja filmu zachowała się, ale nie wie on, gdzie się znajduje.
Podobne filmy
8.5/10
8.5/10
8.4/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
