Pluje na twój grób

Name: Pluje na twój grób
Genre: Horror, Thriller
Released: 1978-11-02
Duration: 1 h 41 min
Rating: 5.7
Cast: Camille Keaton, Eron Tabor, Richard Pace, Anthony Nichols, Gunter Kleemann

Day of the Woman (1978)

Chronometraż: 1:41 (101 min)

5.7/10
43 726

—
brak ocen

6/10
731

5.7/10
34356

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 70

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Pluje na twój grób — I Spit On Your Grave (1978) - Original Trailer

2:53

Zdjęcie 70

Data premiery

1978-11-02

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Deja Vu LLC., Cinemagic Pictures, The Jerry Gross Organization

Genre

Horror, Thriller

Budżet

$650 000

Opłaty

Witryna internetowa

http://www.ispitonyourgravemovies.com

Reżyser

Meir Zarchi

Aktorzy

Camille Keaton, Eron Tabor, Richard Pace, Anthony Nichols, Gunter Kleemann, Alexis Magnotti, Tammy Zarchi, Terry Zarchi, Traci Ferrante, William Tasgal
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Meir Zarchi

Producent

Meir Zarchi, Joseph Zbeda

Operator

Nouri Haviv

Kompozytor

Artysta

Casting

Instalacja

Meir Zarchi
Cały zespół (11)

Krótki opis

Po brutalnym ataku, w wyniku którego młoda pisarka zostaje ciężko ranna i pozostawiona na śmierć przez czworo mężczyzn, metodycznie poluje na nich jednego po drugim, aby wymierzyć straszną zemstę.

Co pozostało za kulisami

Czterech aktorów zatrudnionych w filmie poprosiło reżysera, aby pozwolił im zagrać nago, aby poradzić sobie z własnym zakłopotaniem i w geście solidarności z aktorką Camille Keaton, której bohaterka w większości scen jest pokazywana bez ubrania.
Blizna po lewej stronie twarzy Jennifer jest prawdziwa. Pozostała po wypadku samochodowym, w który w młodości wpadła Camille Keaton. W scenach po zbiorowym gwałcie charakteryściści specjalnie podkreślali bliznę. W scenach początkowych i w zakończeniu ją retuszowano.
Wszystkie zbliżenia były kręcone kamerą zamontowaną na zwykłym wózku sklepowym.
Budżet filmu nie przewidywał udziału kaskaderów i dublerów w zdjęciach, więc aktorzy musieli sami wykonywać wszystkie sztuczki.
Film właściwie nie ma ścieżki dźwiękowej. Meir Zakri chciał dodać do materiału wideo muzykę, ale nie znalazł nic odpowiedniego.
Film zasadniczo nie posiada ścieżki dźwiękowej. Meir Zarchi chciał dodać muzykę do materiału wideo, ale nie znalazł nic odpowiedniego.
Scenę gwałtu kręcono w domu Nuriego Habiba, operatora filmowego i przyjaciela reżysera Meira Zarchiego.
Scenarzysta Meir Zarchi opowiadał, że inspiracją do pracy nad tym filmem był pewien przypadek. Pewnego razu on i przyjaciel z córką tego przyjaciela przejeżdżali obok parku i zobaczyli, jak z krzaków wyczołguje się naga i cała we krwi dziewczyna. Podjęli ją, odwieźli córkę przyjaciela do domu i zaczęli się spierać, gdzie zawieźć dziewczynę – do szpitala czy na policję. Postanowili zawieźć ją najpierw na policję. Tam dyżurny oficer (który, według Zarchiego, po prostu hańbił zawód policjanta) nalegał, żeby przed wyjazdem do szpitala dziewczyna odpowiedziała na pytania o gwałcicieli, choć miała złamaną szczękę i mogła mówić tylko z trudem. W końcu Zarchi przerwał przesłuchanie i oświadczył, że zawiezie dziewczynę do lekarzy. Później dowiedział się, że dziewczyna została napadnięta, kiedy szła na randkę i postanowiła skrócić drogę przez park. Jej ojciec przysłał Zarchiemu list z podziękowaniami i propozycją nagrody, którą Zarchi odrzucił.
Podczas kręcenia drugiej sceny gwałtu jeden z członków ekipy filmowej zrezygnował, stwierdzając, że nie wytrzyma już więcej przemocy. W połowie okresu zdjęciowego zrezygnowała charakteryzatorka, która sama w przeszłości padła ofiarą zbiorowego gwałtu (o fabule filmu wiedziała z góry, ale zgodziła się w niej pracować).
Po nakręceniu jednej ze scen gwałtu, Camille Keaton, będąc w stanie podniecenia, szybko odeszła do kampera z wyposażeniem, tam mniej więcej doszła do siebie, a następnie wróciła i powiedziała reżyserowi i scenarzyście Meirowi Zarkiemu, że jeśli chce nakręcić jakiś konkretny finał tej sceny, to niech się rozbierze i pokaże, jaki dokładnie. Meir się rozebrał (spodnie bieliznę pozwolił jej zostawić), pokazał, czego od niej oczekuje, a Keaton zgodziła się zagrać właśnie tak, pod warunkiem, że scena zostanie nakręcona w jednym ujęciu.
Podczas kręcenia sceny śmierci Matthew, odtwórca tej roli, Richard Paque, zaczął się dusić w pętli. Zarke początkowo pomyślał, że bardzo przekonująco gra, ale potem zdał sobie sprawę, że coś jest nie tak. Paque nie dusił się, to był po prostu atak paniki, ponieważ bał się wysokości.
Do kręcenia sceny, w której główna bohaterka śrubą od łodzi zabija Stanleya (w tej roli Anthony Nichols), z łodzi usunięto zarówno śrubę, jak i cały silnik, a do zbiornika z atrapową krwią podłączono wąż ogrodowy. Kiedy Camille Keaton udawała, że ciągnie za sznur, przez wąż po prostu wdmuchiwano powietrze i w wodzie pojawiała się krew.
Początkowo premiera filmu odbyła się pod tytułem „Day of the Woman”, jednak wyniki kasowe nie były imponujące. W 1981 roku dystrybutor wznowił dystrybucję filmu pod tytułem „Pluję na wasze groby”, pożyczając go z francuskiego dramatu z 1959 roku. Tym razem film zwrócił uwagę widzów. Na tym tle krytyk filmowy i prezenter telewizyjny Roger Ebert (1942-2013) ze swoim przyjacielem, krytykiem filmowym i dziennikarzem Gene Siskel (1946-1999), zorganizował nawet publiczną kampanię przeciwko filmom, w których prezentowane jest okrutne traktowanie kobiet.
Na plakacie filmu przedstawiona jest kobieta w strzępach, ściskająca w dłoni zakrwawiony nóż. Kobieta jest pokazana od tyłu, więc twarzy nie widać, ale do plakatu pozowała Demi Moore. Chodzi o to, że kiedy sprawa dotarła do wydania plakatu, Charles Band uznał, że wcielająca się w rolę głównej bohaterki Camille Keaton jest zbyt szczupła i postanowił zatrudnić kogoś innego. W tamtym okresie produkował i kręcił film science fiction horror „Parazyt” (1982), w którym Moore brała udział, a ona z kolei, zanim zaczęła karierę filmową, pozowała do magazynów dla dorosłych. Band wybrał Moore, ponieważ uważał, że ma bardzo piękne plecy, idealnie pasujące do plakatu, jaki sobie wyobrażał.
Czworo aktorów występujących w filmie poprosiło reżysera o zgodę na wystąpienie nago, aby przełamać własne skrępowanie oraz w geście solidarności z aktorką Camille Keaton, której bohaterka w większości scen występuje bez ubrań.
Blizna na lewej stronie twarzy Jennifer jest prawdziwa. Pozostała po wypadku samochodowym, którego Camille Keaton uległa w młodości. W scenach po zbiorowym gwałcie charakteryzatorzy specjalnie podkreślali bliznę. W scenach początkowych oraz w zakończeniu była ona retuszowana.
Pierwotnie premiera filmu odbyła się pod tytułem „Day of the Woman”, jednak wpływy z biletów nie były imponujące. W 1981 roku dystrybutor ponownie wypuścił film pod tytułem „Pluję na wasze groby”, zapożyczając go z francuskiego dramatu z 1959 roku. Tym razem film przyciągnął uwagę widzów. W związku z tym krytyk filmowy i prezenter telewizyjny Roger Ebert (1942–2013) wraz z przyjacielem, krytykiem filmowym i dziennikarzem Gene'em Siskielem (1946–1999), zorganizowali nawet kampanię społeczną przeciwko filmom ukazującym brutalne traktowanie kobiet.
Film nie posiada ścieżki dźwiękowej jako takiej. Meir Zarchi chciał dodać do obrazu muzykę, ale nie znalazł nic odpowiedniego.
Scenę gwałtu kręcono w domu Nuri Habiba, operatora filmu i przyjaciela reżysera Meira Zarchy.
Scenarzysta Meir Zarki opowiadał, że inspiracją do pracy nad tym filmem było pewne zdarzenie. Pewnego razu przejeżdżał on wraz z kolegą i jego córką obok parku, gdy zauważyli nagą, zakrwawioną dziewczynę wypełzającą z krzaków. Pomogli jej, odwieźli córkę kolegi do domu i zaczęli spierać się o to, gdzie zabrać dziewczynę – do szpitala czy na komisariat. Zdecydowali, że najpierw pojadą na policję. Tam dyżurny oficer (który, według Zarkiego, po prostu przyniósł wstyd całemu korpusowi) nalegał, aby przed wyjazdem do szpitala dziewczyna odpowiedziała na pytania o sprawców gwałtu, mimo że miała złamaną szczękę i z wielkim trudem była w stanie mówić. W końcu Zarki przerwał przesłuchanie i oświadczył, że zabiera dziewczynę do lekarzy. Później dowiedział się, że dziewczyna została zaatakowana, gdy szła na randkę i postanowiła skrócić sobie drogę przez park. Jej ojciec wysłał do Zarkiego list z podziękowaniami i propozycją nagrody pieniężnej, której Zarki odmówił.
Na plakacie filmu widnieje kobieta w łachmanach, ściskająca w dłoni zakrwawiony nóż. Kobieta jest pokazana od tyłu, więc jej twarzy nie widać, ale do sesji plakatowej pozowała Demi Moore. Stało się tak dlatego, że gdy przyszło do wydania plakatu, Charles Band uznał, iż odtwórczyni głównej roli, Camille Keaton, jest zbyt szczupła i postanowił zaangażować kogoś innego. W tamtym okresie produkowal i reżyserował science-fiction horror „Parasyt” (1982), w którym grała Moore, a ta z kolei przed wejściem do kina pozowała do magazynów erotycznych. Band wybrał Moore, ponieważ jego zdaniem miała bardzo ładne plecy, które idealnie pasowały do wizji plakatu, jaką miał w głowie.
Po nakręceniu jednej ze scen gwałtu Camille Keaton, będąc w silnych emocjach, szybko udała się do furgonetki ze sprzętem, gdzie bardziej lub mniej odzyskała panowanie nad sobą. Następnie wróciła i oświadczyła reżyserowi oraz scenarzyście Meirowi Zarkiem, że jeśli chce on konkretnego finału tej sceny, to niech sam się rozbierze i pokaże, o jaki dokładnie efekt mu chodzi. Meir rozebrał się (pozwoliła mu zostawić majtki), pokazał, czego od niej oczekuje, i Keaton zgodziła się zagrać w ten sposób, pod warunkiem, że scena zostanie nakręcona w jednym dublu.
Podczas kręcenia sceny śmierci Matthew, odtwórca tej roli Richard Packe zaczął dusić się w pętli. Zarki pomyślał początkowo, że aktor gra bardzo przekonująco, ale po chwili zrozumiał, że coś jest nie tak. Packe wcale się nie dusił – był to po prostu atak paniki, ponieważ bał się wysokości.
Do nakręcenia sceny, w której główna bohaterka zabija śrubą napędową motorówki Stanleya (rolę tę zagrał Anthony Nichols), z łodzi usunięto zarówno śrubę, jak i cały silnik, a do zbiornika z atrapy krwi podłączono wąż ogrodowy. Kiedy Camille Keaton rzekomo pociągała za linkę rozrusznika, ktoś po prostu dmuchał przez wąż, przez co w wodzie pojawiała się krew.