Pionek
Na planszy walczył przeciwko Zimnej Wojnie. W myślach walczył ze swoim szaleństwem.
Kraj
Produkcja
Budżet
$19 000 000
Opłaty
$5 578 519
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Tobej Maguire, Edward Zwick, Gail Katz, Christopher Wilkinson
Operator
Kompozytor
Artysta
Isabelle Guay, Charlotte Rouleau
Casting
Instalacja
Steven Rosenblum
Cały zespół (141)
Cały zespół (141)
Krótki opis
Rok 1972. Amerykański mistrz szachów Bobby Fischer (Tobey Maguire) uzyskuje prawo do gry o tytuł mistrza świata. Jego przeciwnikiem będzie obrońca tytułu Rosjanin Boris Spasski (Liev Schreiber). Mistrzowski pojedynek na szczycie to w środku zimnej wojny bój o coś więcej niż tylko szachowy prymat. Przygotowania do meczu w Reykjaviku stanowią mieszankę psychologii i propagandy. Tymczasem znany również z trudnego charakteru Fischer stawia przed organizatorami kolejne, coraz dziwniejsze wyzwania...
Co pozostało za kulisami
- W filmie pokazano scenę z 1965 roku, w której Paul Marshall daje Fischerowi swoją wizytówkę, chwaląc się, że promuje Jimi Hendrixa i „The Rolling Stones”. W 1965 roku Jimi Hendrix nie był jeszcze znany, a swój zespół „The Jimi Hendrix Experience” sformował w Wielkiej Brytanii dopiero jesienią 1966 roku.
- Bobby Fischer kochał europejski futbol tak samo jak szachy. Bardzo chciał zobaczyć na żywo mecz "Manchester United", o czym wielokrotnie mówił.
- Na zbliżeniach w oczach Toby’ego Maguire’a można zauważyć soczewki kontaktowe.
- Taśmę z nagraniem wykładu o teorii spiskowej, którego słucha Bobby Fischer, lektorem był Liv Schreiber, który w filmie gra Boris Spassky.
- W zbliżeniach w oczach Tobey Maguirea można zauważyć soczewki kontaktowe.
- Kiedy Fischer po raz pierwszy spotyka Borisa Spasskiego w Santa Monica w 1966 roku, Borisa przedstawia się jako mistrza świata. Jednak Boris nie był jeszcze mistrzem świata, w tym czasie był nim Tigran Petrosjan.
- Toby Maguire i Liev Schreiber wystąpili w filmach opartych na komiksach Marvela. Maguire grał Petera Parkera/Spider-Mana w trylogii Sama Raimiego, a Schreiber – Sabertootha/Victora Creeda w filmie „X-Men: Początek: Wolverine”.
- W filmie pokazano, że Fischer przegrał pierwszą partię zaraz po tym, jak Spassky zastawił pułapkę na jego gońca. W rzeczywistości wykonał jeszcze 26 ruchów, zanim się poddał.
- Tobey Maguire i Liv Schreiber wystąpili w filmach opartych na komiksach Marvela. Maguire grał Petera Parkera / Spider-Mana w trylogii Sama Raimiego, a Schreiber – Sabretootha / Victora Creeda w filmie „X-Men: Origins: Wolverine”.
- Toby Maguire zagrał syna postaci Joan Allen w dwóch filmach – „Mroźny wiatr” (1997) Anga Lee i „Pleasantville” Gary’ego Rossa (1998). W filmie „Poszukiwanie Bobby’ego Fischera” Stevena Zelliama (1993, alternatywny tytuł filmu „Ruchy pionów”) o dzieciństwie znanego szachisty Joshy Wei-kina, Allen wcieliła się w matkę młodego talentu.
- Nagranie z wykładu o teorii spiskowej, którego słucha Bobby Fischer, przeczytał Liv Schreiber, który w filmie gra Borisa Spasskiego.
- Reżyser Edward Zwick wyjaśnia znaczenie tytułu filmu: „Są Henry Kissinger i Richard Nixon dzwoniący do Bobby’ego Fischera; są Breżniew i agenci KGB śledzący Borisa Spasskiego. Obaj byli pionkami [w rękach] swoich narodów”. O tym, że na mecz w Reykjaviku przyleciała ze specjalną misją z Moskwy grupa oficerów KGB, którymi z centrum kierował pułkownik, a później generał F.D. Bobkow, opowiadał w 2016 roku sam Spasski.
- Tobey Maguire zagrał syna postaci granej przez Joan Allen w dwóch filmach: „Wichura” (1997) Ang Lee oraz „Pleasantville” Gary'ego Rossa (1998). W filmie Stevena Zellmana „Poszukiwanie Bobby'ego Fischera” (1993) o dzieciństwie słynnego szachisty Joshuy Weitzkina, Allen zagrała matkę młodego talentu.
- Scenariusz tego filmu znalazł się na „Czarnej Liście” najlepszych niesfilmowanych scenariuszy w 2009 roku.
- Toby Maguire zagrał syna postaci Joan Allen w dwóch filmach – "Lodowy wiatr" (1997) Anga Lee i "Pleasantville" Gary’ego Rossa (1998). W filmie "Wybrać grę" Stevena Zeilliana (1993, inny tytuł filmu "W poszukiwaniu Bobby’ego Fischera") o dzieciństwie znanego szachisty Joshuy Waitzkina Allen zagrała matkę młodego talentu.
- Film pokazuje scenę z 1965 roku, w której Paul Marshall wręczył Fischerowi swoją wizytówkę, chwaląc się, że promuje Jimiego Hendrixa i „The Rolling Stones”. W 1965 roku Jimi Hendrix nie był jeszcze znany, a swoją grupę „The Jimi Hendrix Experience” założył w Wielkiej Brytanii dopiero jesienią 1966 roku.
- W filmie Fischer i Spassky bezpośrednio przed pierwszą partią rzucają los, aby ustalić, kto z nich będzie grał białymi jako pierwszy. W rzeczywistości ta procedura odbyła się na pięć dni przed pierwszą partią.
- W niektórych scenach, w których Fischer ogląda małą szachownicę, jest ona pokazana tak, że w prawym dolnym rogu znajduje się czarne pole. Zgodnie z zasadami, na początku partii po prawej stronie na dole przed każdym graczem powinno znajdować się pole białe.
- Kiedy Bobby odtwarza partię opisaną w radzieckim czasopiśmie szachowym, pierwsze ruchy wykonują pionki na krawędzi szachownicy. W rzeczywistości tak zaczynają partię tylko amatorzy, a nie arcymistrzowie, których partie są drukowane w takich czasopismach.
- Reżyser Edward Zwick wyjaśnia znaczenie tytułu filmu: „Są Henry Kissinger i Richard Nixon dzwoniący do Bobby'ego Fischera; są Breżniew i agenci KGB śledzący Borisa Spasskiego. Obaj byli pionkami [w rękach] swoich narodów”. O tym, że na mecz w Reykjaviku przyleciała z Moskwy specjalnie oddelegowana grupa pracowników KGB, którą z centrum kierował pułkownik, później generał F. D. Bobkow, opowiadał w 2016 roku sam Spasski.
- „Poświęcenie pionka” to ruch w grze szachowej, w którym gracz oddaje pionka w zamian za niewielką przewagę, otwierającą nowe pola lub umożliwiającą ustawienie swoich figur w taki sposób, aby później przejść do ataku. Stosuje się go, aby zakłócić równowagę na szachownicy. Jeśli gracz, który wykonał taki ruch, nie wykorzysta tymczasowej przewagi, przeciwnik może przejąć inicjatywę i wygrać partię, mając więcej figur.
- W kilku ujęciach w audytorium widać nowoczesne znaki wyjścia awaryjnego, które nie były jeszcze używane w 1972 roku.
- Kiedy Fischer siada do gry z Ivanichem, z boku na innym stole widać znak, na którym z błędem napisano imię Benta Larsena – „Brent Larsen”.
- W filmie pokazano, że w amerykańskiej telewizji transmitowano mecze na żywo. W rzeczywistości wtedy nie pokazywano bezpośrednio samej gry. Shelby Lyman, absolwent Harvardu, wykładowca socjologii i utalentowany szachista-amator, w czasie rzeczywistym otrzymywał informacje o każdym ruchu za pomocą teletypu i przesuwał figury na demonstracyjnej szachownicy na ścianie, po czym omawiał te ruchy z jednym lub dwoma znawcami szachów. W filmie o Shelby Lymanie nic nie powiedziano, choć to właśnie on wymyślił taki sposób transmisji szachowych partii.
Podobne filmy
8.4/10
8.4/10
8.4/10
8.3/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
