Dwunastu

Młody Czeczen zabija ojczyma. O jego losie decyduje dwunastu przysięgłych.
12 (2007)
Chronometraż: 2:39 (159 min)
7.7/10
176 685

brak ocen
6.6/10
421
7.5/10
16000
Oceń film:
Data premiery
Kraj
Budżet
$2 500 000
Opłaty
$7 537 453
Witryna internetowa
Reżyser
Scenariusz
Nikita Mikhalkov, Aleksandr Novototskiy-Vlasov
Producent
Nikita Mikhalkov, Leonid Vereshchagin, Aleksey Balashov, Sergey Gurevich, Siergiej Gurewicz
Operator
Vladislav Opelyants
Kompozytor
Artysta
Viktor Petrov
Casting
Tamara Odintsova
Instalacja
Enzo Meniconi, Andrey Zaytsev
Cały zespół (53)

Krótki opis

"12" to film z 2007 roku, nakręcony przez Nikitę Michałkowa. Jest to remake znanego filmu amerykańskiego reżysera Sidneya Lumeta "Dwunastu gniewnych ludzi", który z kolei powstał na podstawie sztuki amerykańskiego dramaturga. Głównym wątkiem fabuły jest osądzenie przez dwunastu sędziów przysięgłych czeczeńskiego chłopca za zabójstwo ojczyma. Sędziowie przysięgli rozpatrują sprawę osiemnastoletniego czeczeńskiego chłopca oskarżonego o zabójstwo swego ojczyma - oficera amii rosyjskiej, walczącego w Czeczenii. Film uzupełniają opowieści sędziów przysięgłych o przeróżnych sytuacjach życiowych, a także retrospekcje dzieciństwa oskarżonego. W toku sprawy tylko jeden z sędziów przysięgłych odmawia głosowania za winą chłopca. W trakcie kolejnych głosowań przysięgli powoli zdają sobie sprawę z tego, że młodzieniec został podstawiony.

Co pozostało za kulisami

  • Zdjęcie mamy, które pokazuje postać Jurija Stojanowa – w rzeczywistości jest to on sam, tylko dobrze zagrimasowany.
  • Scena z psem niosącym odłączoną ludzką dłoń zaczerpnięta jest ze słynnego filmu Akiry Kurosawy „Cień wojownika”.
  • W rolę pierwszego ławnika (Siergiej Makowieckij) miał wcielić się Oleg Mienszikow, jednak po przeczytaniu scenariusza uznał, że to nie dla niego i odmówił.
  • Ponieważ wszyscy 12 aktorów musiało stale przebywać na planie, Nikita Michalkow zawarł z każdym surową umowę. Główny warunek brzmiał: przez cały czas kręcenia aktorzy nie mogli brać udziału w innych projektach. Wyjątkiem był Walentyn Gaft. Nikita Siergiejewicz pozwalał mu na spektakle – a w tym czasie prowadził próby z innymi aktorami.
  • Tak zatwierdzono Siergieja Makowieckiego do roli. Pod koniec jesieni 2006 roku Michalkow zadzwonił do Makowieckiego i, pomijając wszelkie uprzejmości, powiedział do słuchawki: „Makowiecki, wierzysz w Boga?” – „Kto mówi?” – „To nieważne, kto. Powiedz, czy wierzysz, czy nie?” – „No, wierzę…” – „I chodzisz do kościoła?” – „Chodzę” – „Twoje modlitwy zostały wysłuchane.”
  • Zdjęcie mamy, które pokazuje postać grana przez Jurija Stoianowa, przedstawia w rzeczywistości jego samego, tylko z odpowiednim makijażem.
  • Scena z psem niosącym odciętą ludzką dłoń została zapożyczona ze słynnego filmu Akiry Kurasawy „Ochroniarz”.
  • Film został nakręcony w pięć tygodni.
  • Powodem do nakręcenia „12” była wymuszona przerwa w pracy nad „Spalonym słońcem 2: Stanowisko”. Według pomysłu Michalkowa, remake filmu Lumeta miał zapobiec zastojowi w pracy ekipy filmowej. Przypomnijmy, że w 1978 roku, podobnie jak między dwoma seriami „Kilku dni z życia I.I. Obłomowa”, nakręcił on błyskotliwy film „Pięć wieczorów” na podstawie sztuki Aleksandra Wołodina.
  • W filmie znajduje się wyjątkowy moment – dziesięciominutowy monolog Siergieja Makowieckiego, nakręcony w jednym ujęciu, bez żadnego cięcia, w planie ogólnym.
  • Imiona ławników są nieznane, z wyjątkiem bohatera granego przez Nikitę Michalkowa. Pod koniec filmu, w rozmowie z czeczeńskim chłopcem, okazuje się, że ma na imię Nikołaj. W telewizyjnej wersji, w scenie na ulicy, gdzie ławnicy rozjeżdżają się do domów, w dialogu między „taksówkarzem” (Siergiej Garmasz), a „Żydem” (Walentyn Gaft) opowiadają sobie nawzajem, że mają na imię Arkadiusz (taksówkarz) i Paweł (Żyd).
  • Jak Siergiej Makowiecki otrzymał rolę. Późną jesienią 2006 roku Michałkow zadzwonił do Makowieckiego i, nie tracąc czasu na powitania, zapytał w słuchawkę: „Makowiecki, wierzysz w Boga?” – „Kto mówi?” – „To nieważne, kto. Powiedz tylko, wierzysz czy nie?” – „No, wierzę...” – „I do kościoła chodzisz?” – „Chodzę” – „Twoje modlitwy zostały wysłuchane”.
  • Imiona ławników nie są znane, z wyjątkiem bohatera Nikity Michałkowa. Pod koniec filmu, w rozmowie z czeczeńskim chłopcem, okazuje się, że nazywa się on Nikołajem. W wersji telewizyjnej, w scenie na ulicy, gdy ławnicy rozjeżdżają się do domów, w dialogu między „taksykarzem” (Siergiej Garmasz) a „Żydem” (Walentyn Gaft) wyjawiają sobie, że nazywają się odpowiednio Arkadij (taksykarz) i Paweł (Żyd).
  • Ponieważ cała dwunastka aktorów musiała stale znajdować się w kadrze, Nikita Michałkow zawarł z nimi wszystkimi surowy kontrakt. Głównym warunkiem było to, że w czasie zdjęć artyści nie mogli brać udziału w innych projektach. Wyjątkiem był Walentyn Gaft. Nikita Siergiejewicz pozwalał mu chodzić na spektakle – a w tym czasie przeprowadzał próby z pozostałymi aktorami.
  • W filmie pojawia się zapożyczenie z wcześniejszego dzieła Nikity Michałkowa („Rodzina”, 1981) — niespodziewanie dzwoniący w aktówce budzik, który bohater wyłącza, uderzając w teczkę.
  • Powodem nakręcenia filmu „12” była przymusowa przerwa w pracy nad „Zmęczonymi słońcem 2: Przedstawienie”. Według pomysłu Michałkowa, remake filmu Lumeta nie pozwoliłby ekipie filmowej na zastój. Przypomnijmy, że w 1978 roku w podobny sposób, pomiędzy dwoma serialami „Kilku dni z życia I. I. Obłomowa”, nakręcił błyskotliwy film „Pięć wieczorów” na podstawie sztuki Aleksandra Wolodina.
  • Film zawiera wyjątkową scenę – 10-minutowy monolog Siergieja Makowieckiego, nakręcony bez jednego cięcia na ujęciu ogólnym.
  • Rolę 1-go ławnika (Siergieja Makowieckiego) miał grać Oleg Mieńszikow, ale po przeczytaniu scenariusza zrozumiał, że to nie dla niego i zrezygnował.
  • W filmie występuje zapożyczenie z wcześniejszego dzieła Nikity Michalkowa („Krewni”, 1981) – nagle dzwoniący budzik w teczce, który bohater wyłącza, uderzając w teczkę.

Podobne filmy

Podobał Ci się film?

Aby zostawić komentarz, zaloguj się lub zarejestruj. Darmowa rejestracja!

© ACMODASI, 2010-2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Materiały (znaki towarowe, filmy, obrazy i teksty) znajdujące się na tej stronie należą do ich odpowiednich właścicieli. Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek materiałów znajdujących się na tej stronie bez uprzedniego porozumienia z ich właścicielem.
Podczas kopiowania materiałów tekstowych i graficznych (filmy, obrazy, teksty, zrzuty ekranu stron) z tej witryny, do takiego materiału musi być dołączony aktywny link do witryny www.acmodasi.pl.
Administracja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek informacje zamieszczone na tej stronie przez osoby trzecie.